Door Erik Seghers
34 vertrekkers. Het rode leger.
Een vredig begin op een zonnige ochtend. Intussen zijn we al aan de vierde rit toe, en toch blijven we met meer dan dertig strijders in de rangen. Iedereen wil zijn basis verstevigen voor het echte werk later dit jaar.
We zijn nog niet lang onderweg of het voelt alsof het landschap stilstaat en wij erdoor schuiven. Na een kilometer of dertig kiest een deel van de groep de verkeerde kant van een rotonde — iets wat je in het profpeloton niet vaak ziet. Maar zoals altijd vallen we weer netjes samen, als één geheel. Alhoewel… dat ‘één bus’-gevoel vervaagt opvallend snel zodra er een wegversmalling of rotonde opduikt. Dan zijn we plots weer individuen die elk op hun eigen eilandje fietsen.
Vandaag lijkt het alsof we in Milaan–San Remo beland zijn. Niet door valpartijen, wel door het gebrek aan animo. Alles verloopt zó soepel dat er amper noemenswaardigheden zijn. Probeer daar maar eens een verslag van te maken. Misschien gebeurt er tegen het einde nog iets bijzonders, net zoals in de echte wedstrijd. Het wordt een gezellig tetterritje naar Wetteren.
Dit in tegenstelling met de verkenningsrit de woensdag hiervoor door Bart, Chris, Gie en Hans. Ergens tussen Baasrode en Dendermonde werd Hans in derde positie achter Gie bespat met een vreemd vloeibaar goedje. Nee, geen vogelpoep, maar wel een appleblauwzeegroene substantie uit het achterwiel van Gie. Diens fiets was op een mum van tijd gekleurd als een Bianchi model. Het gat was te groot en de sealant vloeistof (want zo noemt dat ding) vloog in het rond. Gelukkig kan Gie rekenen op 24×7 standby-hulppost Adie die hem stante pede kwam depaneren met reservefiets en afzetten net voor de stop op de markt in Wetteren. Tijdens de terugrit overkwam Bart eveneens een platte band. Gelukkig geen sealant maar binnenband.
Terug naar de zondagsrit. In Wetteren geen nostalgische fietsersbrug meer over de schelde — dat hoofdstuk is blijkbaar afgesloten. Onderweg wordt het geregeld wat grijzig en mistig voor onze ogen. Vermoeidheid? Of had de zon gewoon te weinig kracht vandaag? Uiteindelijk wint de zon toch, al blijft de frisse noordoostenwind koppig aanwezig.
Bij het ingaan van de laatste tien kilometer neem ik eens een kleine temperatuurmeting:
– Merckx: kapot.
– Marc V: geen woord meer.
– Jos VB: volledig geradbraakt.
– Michèle: zeer goed gevoel.
Daar zit dus het verschil: de vrouwen duidelijk aan de macht, de egotrippers mogen nog wat bijtrainen.
Ook de neef van Guido kwam meefietsen. Niks aan de hand bij hem: hij reed gezwind mee alsof het een zondags uitbolritje was. Het was dan ook al zijn derde rit van het jaar. Het verschil met de kilometervreters onder ons is dus miniem.
We sloten met de meesten af in de sportclub, want vuil janetten hadden ons clublokaal gesloten voor vuiligheden ergens ten velde of in een drassig broek langs een vaart.