door Erik Heyvaert
Zaterdagavond werd er via WhatsApp nog druk overlegd over de GPX van de rit. Jos S., onze piloot van dienst, is ondertussen helemaal mee met de moderne technologie en beschikt inmiddels over een gps. Alleen het omzetten van een rit naar een GPX-bestand blijkt voorlopig nog een volgende stap in de digitale evolutie. Gelukkig kon Erwin DC bijspringen, al werd die deze keer in snelheid geklopt door Michèle R. Iets wat hem niet elke dag overkomt!
Zondagochtend stonden maar liefst 18 Snelvoeters aan de start. Dat waren er maar liefst 17 meer dan vorige week. Een mooie opkomst dus!
Een aantal vertrouwde gezichten ontbrak deze keer. Onze voorzitter, Tony en Patje genieten momenteel van het Spaanse zonnetje. Willy herstelt van zijn val na de waaierrit en krijgt dus even de tijd om te herstellen. En van Guy ontbrak voorlopig elk spoor. Misschien zat hij ergens samen met zijn ook afwezige copain Hans M. op een ander spoor?
Wie er wél weer bij was, was Kristof M. Zijn tweede rit van het seizoen? Dat begint al op een comeback te lijken! Ook Marc VH was opnieuw van de partij. Sinds de Muur van Geraardsbergen zou hij maar liefst 6 kg kwijt zijn. Als hij dat geheim in pilvorm kan gieten, hoeft hij alvast nooit meer te werken!
Jos werd aan de start geflankeerd door Björn M. Volgens de kenners – en vooral volgens lange Marc – kon dat wel eens gevolgen hebben voor het tempo.
En gelijk had hij.
Blijkbaar heeft Björn opnieuw groen licht gekregen van zijn madam om stevig te gaan fietsen, en dat hebben we geweten.
Jos had vooraf al laten weten dat café Baar 28 pas om 10 uur zou openen. Speciaal voor ons werd de deur zelfs een uurtje vroeger geopend. Om de timing mooi te laten kloppen, werd onderweg richting Gooik een extra lusje voorzien langs Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek en de Hunselberg.
Dat zorgde even voor wat gezonde verwarring in het peloton. Een kopgroep sloeg week van het parcours af en koos een andere richting dan een ander deel van de groep.
De Hunselberg stond immers niet op de GPX, maar Jos had deze extra beklimming bewust als alternatief voorzien. Mensen zonder terreinkennis reden rechtdoor terwijl de anderen de steile klim van 17% voor hun rekening namen
Wie rechtdoor reed, ontsnapte overigens niet helemaal aan het klimwerk. De alternatieve weg was minder steil, maar wel een stuk langer bergop. Kortom: voor elk wat wils!
Op de Hunselberg raakten we Jan VB even kwijt. Hij reed achteraan in de groep en bleek een andere afslag te hebben genomen. Toen we merkten dat er iemand ontbrak, werd uiteraard even haltgehouden en telefonisch contact gezocht.
Hoe kan Jan, die zelfs in het eigen Londerzeel nog af en toe een onverwachte toeristische omweg weet te maken, vanuit het Pajottenland zelfstandig thuisgeraken? Op Strava konden we achteraf vaststellen dat Jan zijn weg uitstekend had gevonden. Hij had er zelfs de Smeysberg (nvdr: waarschijnlijk wordt hier de Vrijthout bedoeld) nog bijgenomen, een klimmetje dat de anderen links hebben laten liggen. Dat noemen wij initiatief!
In Baar 28 kwamen we uiteindelijk met 17 Snelvoeters aan. De cafébazin bleek afkomstig te zijn uit Bornem. Toch kon ze geen enkele Snelvoeter onmiddellijk herkennen.
Ikzelf kom uit Londerzeel, dus daar kan ik nog inkomen. Maar de Bornemse delegatie had blijkbaar nog wat werk aan hun naambekendheid.
De stop deed in ieder geval deugd. Even bijpraten, iets drinken en de benen wat laten herstellen voor de tweede helft van de rit.
Bij de terugrit brak het peloton geregeld uiteen. Erwinator liet daarbij nog maar eens zien dat hij niet alleen vooraan zijn mannetje kan staan. Op zijn mountainbike reed hij achteraan en duwde de ene na de andere achterblijver om iedereen opnieuw aansluiting te laten vinden. Sterk werk!
Richting het einde van de rit kwam de Heirbaan tussen Merchtem en Steenhuffel in beeld. Björn vroeg vriendelijk of we daar de beentjes eens mochten strekken. Björn had duidelijk nog wat energie over en trok opnieuw alle registers open.
De Snelvoeters zouden natuurlijk de Snelvoeters niet zijn als daar geen gevolg aan werd gegeven. Björn trok stevig door en slechts twee dapperen slaagden erin zijn wiel te houden. De rest liet zich niet kennen en volgde op een respectabele snelheid richting Steenhuffel. Anderen kozen verstandig voor hun eigen tempo en bereikten even later rustig het dorpscentrum.
Na al dat klim- en snelheidsgeweld was er gelukkig nog een mooie afsluiter voorzien in ’t Coolhem. Daar werden we getrakteerd op heerlijke boterhammen met ei, kaas en hesp.
Jurgen was alweer ergens onderweg, waardoor Cindy het deze keer alleen moest rooien. Maar zoals we ondertussen gewend zijn, verliep de bediening vlot en professioneel.
Knap gedaan, Cindy! You are the best!