19 mei – Geraardsbergen

Door Eddy Daems

Bloed. Zweet. Tranen. Dat is wat ex-wielrenner Jan Bakelants moet doorstaan in het VTM-programma ‘Special Forces’. Niemand die er vandaag dan ook aan dacht te klagen over de lengte en de hoogte van de rit, ook al was die loodzwaar. Voor Bart DH paste die uitdrukking nog voor hij goed en wel vertrokken was. Die bonkige kerel – niet te verwarren met zijn tweelingbroer Geert M – was twee minuten te laat bij het vertrek waardoor hij al op zijn adem trapte nog voor onze rit goed en wel was gestart.

Maar na een 30-tal km namen we al afscheid van dokter Jan. Op de vraag: ‘Seg, welke rit is dat vandaag?’, kreeg hij onmiddellijk het antwoord: ‘Ha, Geraardsbergen, hé Jan!’. Geschrokken koos Jan stante pede het hazenpad… Of hij moest nog gaan werken, dat kan ook!
Ook Benny – die ik van Frank VdV eens moest interviewen om hem het geheim van zijn eeuwige jeugd te ontfutselen – keerde eerder dan verwacht zijn ‘kar’. Om de concurrentie met ons lokaal te kunnen blijven aangaan, moest hij nog rap ‘kommisses’ doen om onze afgepeigerde clubleden na aankomst van de nodige mondvoorraad te voorzien.
Frank wist toch één van de recepten los te krijgen van de beresterke 70’er: ‘Ik drink elke week gemiddeld 14 wijntjes!’ Frank antwoordde meteen: ‘Ah, dan ben ik ook goed bezig!’

In Ninove nam de spanning al toe. Neen, niet vanwege de aanblik van Vlaams Belanger Guy D’Haeseleer, wel de spanning in onze broek voor wat nog moest komen. Een kort plasje nam de eerste nervositeit weg.
Maar al op de eerste helling, de Onkerzeleberg, werd het kaf van het koren gescheiden. De jeugdige springveulens namen daar al voor de eerste maal afscheid van hun meer geroutineerde collega’s.
Opmerking tussendoor: Waarom de Jos S het nodig vond aan de veelvuldige verkeerslichten telkens luidkeels zijn partijvoorkeur voor de volgende verkiezingen mee te delen (‘Groen!’) is mij een raadsel. Discussies die verder hun vervolg kregen in stopplaats ’t Hoeksken in Galmaarden, waar de gedecideerde uitbater ditmaal geen hulp van Patrick D dulde.
Over de kiezing gesproken: Nog nooit zagen wij burgemeester Koen Van den Heuvel ons zo lieftallig glimlachend aankijken als vandaag.

Nog voor we de Muur trotseerden, passeerden we nog een uitvaart- en een rouwcentrum. Het was alsof de buurt wist waar het met ons de volgende kilometers naartoe moest!
Opnieuw geen Snelvoeter die er aan dacht van zijn vermoeide spieren een gespreksonderwerp te maken. Al zeker niet toen we tientallen – vooral Nederlandse – atleten hun 500 km lange estafetteloop met de grote glimlach te zagen afwerken, de Roparun (Rotterdam – Parijs).
Het is dan ook verwonderlijk dat er toch enkele Snelvoeters kozen voor de ‘Chicken Run’ (dixit Erik S) bij de beklimming van de Muur, m.a.w. het ingekorte, geasfalteerde deel.

Terwijl enkele welgekende Snelvoeters hun hart ophaalden bij de parade van de vele retrotractoren, werd Joren B door één van de laatste van die stoet parmantig van de weg gereden, daarbij nog de ‘nodige’ hoeveelheid zwarte diesel- en petroldampen de lucht inpompend. Dat ze wegblokkades opgooien in Brussel zoveel ze willen, maar de smalle wegjes horen op zondagmorgen aan de wielertoeristen toe.
Geef ons dan maar die vele kermissen die we vandaag passeerden, al had die van Steenhuffel ook zijn best gedaan onze weg te barricaderen. Ivan P leidde ons evenwel feilloos opnieuw naar het juiste pad.

In Liezele opnieuw een breuk in het peloton, ditmaal tussen de mannen die het gezelschap verkozen van Benny of dat hun vrouwtje. Erik H was de enige die die keuze niet hoefde te maken, dat deed Michèle voor hem.
Over het overmatig alcoholverbruik na de rit ga ik voortaan niet meer vertellen. Naar verluid lezen er ook dames van onze fietsende heren mee, is het niet, Marc V?
Sommige Snelvoeters pasten meteen hun verbruik aan en kozen voor een pateeke met koffie aangeboden door den Benny. Danke, Benny, hiermee een tweede geheim van zijn eeuwige jeugd prijsgevend: ‘Pak het er af en toe maar eens goed van!’

12 mei-Velle-Terneuzen

door Erik Seghers

Velle- Terneuzen
Douze points, voor de rit naar Terneuzen.
Joost mag het weten, maar vandaag kon ik niet ‘Klein’ schakelen. Ik had mezelf willen diskwalificeren deze ochtend. Wegens al dat gevloek en nare gedachten in mijn hoofd. Maar de Snelvoeters geloofden nog in mij en in deze wedstrijd. We bleven dus met 25 over. Ik gaf mezelf een uur, in het wiel van Jelle en Jos. Om dan terug naar mijn stal terug te keren. Dat was mijn plan. Maar plaats Nr 1 kwam terug in het vizier. Daarvoor Merci aan Michèle, je hebt het kennelijk nog! En Marc V staat mee bovenaan. En zeg nu zelf wat een weer voor een keer, dus allen op de fiets. Korte broek aan en gaan. Via Kieldrecht naar het verdronken land van Saefthinghe. Emma laten we deze keer links van ons liggen. Omdat Terneuzen centrum blijkbaar open ligt, stoppen we 2 km voor die openbare werken. Kom maar binnen genieten bij die ‘Griete’, stond op dat bord. Dat moet je die oude bokken geen twee keer zeggen. Daar pakten we er twee… te dure drankjes voor 5 euro. En even hoorden we ‘BOE’ geroep: “Erwin zou van plan zijn om zich een koersvlo aan te schaffen”. Straks zeker onze batterijen opladen. Met een schuld van 38 euro trokken we via Reuzenhoek en Zaamslagveer richting België. Het tempo lag hoog, de eer was voor ons, want Musti daar moesten we niet meer op rekenen. Via de Kiekenhaag passeerden we dan Stekene en Belsele. En of ik me vandaag een kieken op mijn vlo voelde, ne 12-Speed met 1 versnelling.
Maar wat een toffe bende, die Snelvoeters. Het tempo werd speciaal aangepast voor mij. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel horen schakelen. Tandje bij! Ideaal voor een ritje souplesse, juist geen 34 gemiddeld.
Senior Brys was ook terug van de partij, in Topvorm zoals we hem kennen. Maar het wordt moeilijk om de Jonge Brys vooraan weg te halen. Opgestaan is plaats vergaan. Ook de Hansen waren top vandaag. En met Dieter en Philip hadden we vandaag nog twee sterke beren vooraan. Ik geef zeker ook nog twaalf punten aan den Daems, omdat we een kwartiertje langer mochten slapen. De 0 punten gaan naar de Elektronica van Shimano, leve de mechanica. En nu dat onze mechanieker van dienst juist in Italië zit.

5 mei – Melsele

Door Eddy Daems

Klokslag 8 uur – en ge kunt er uw klok gelijk op zetten – hoorden we de vertrouwde stem van Jos S: ‘Ja mannen, we vertrekken, hé!’ Het moet gezegd: Moest die kerel bij den NMBS gewerkt hebben, die zouden ze direct afgedankt hebben… Zo stipt!
Met 26 – waarvan Guy M traditiegetrouw als laatste aansloot – vatten we op deze mistige zondagochtend de rit aan naar het Waasland.

Tijdens de eerste kilometers toch eerst even gepolst bij een bij BASF werkende Snelvoeter of hij gisteren niet ‘onder zijn voeten’ had gekregen van zijn vrouwtje. ‘Gelukkig niet!’, antwoordde deze gelukzak. Wat was er gebeurd: Tijdens een etentje de dag voordien had ik hem gefeliciteerd met de aankoop van zijn nieuwe, dure racefiets, waarop zijn vrouwtje verrast reageerde met: ‘Ah, hebde gij ne nieuwe vélo gekocht?’ Ik gooide de ongelukkige meteen een reddingsboei toe met de woorden: ‘Dan moogde gij ook een nief kleedje kopen!’, waarop het gesprek meteen ontmijnd was.

Onderweg plots opschudding toen een kudde schapen onze wegen kruiste. Het deed me denken aan onze voorzitter (lees: herder) die vandaag een hele hap van de rit aan kop sleurde, krampachtig trachtend zijn kudde schapen (ons dus) in toom te houden. Vorige week (Gaasbeek) indachtig moest het tempo wat getemperd worden, moet Chris V gedacht hebben.
Rond km 50 kregen enkele oudere Snelvoeters toch wat last aan hun waterleiding, wat hen noopte tot een pisstop in de Waaslandse velden. Ook Michèle zocht een plekje op om haar ding te doen, tot een toevallige passant haar toch opmerkte en haar droogweg meedeelde: ‘Schone fiets dat gij hebt!’

In Sint-Gillis-Waas parkeerden we onze peperdure vehikels aan palen en muurtjes om in het vernieuwd etablissement de nodige vitamientjes op te doen.
Aan Patje D, die de drankjes opnam, werd gevraagd of hij tevreden was met zijn nieuwe flexijob, waarop deze laatste: ‘Ja, dat wel, maar ik mag overal maar enen dag blijven!’

Zelden zoveel mensen ons zo kamerbreed zien toelachen als vandaag… En wees gerust: Er komen nog een massa verkiezingsaffiches bij de volgende weken!

Wat op onze website vermeld staat als een vlakke rit werd uiteindelijk toch een rit met hindernissen, want zelden werd het woord ‘put’ zo vaak geroepen als vandaag. Het woord ‘krater’ was af en toe beter op zijn plaats geweest. De Waaslandse politiekers hebben nog werk tegen oktober (nog even puttenvullers voor zakkenvullers).

Klokslag 12 uur draaiden we ‘Achter d’hovenen’ (Kloosterbunder) in om ons te placeren op het zonnige terras van ’t Coolhem. Marc B had speciaal voor ons zijn rit aangepast om het ganse terras te kunnen reserveren, waarvoor dank! Tom V had nog alle moeite om zijn Els ervan te overtuigen er nog eentje te drinken om de voorbije rit te evalueren en hij kreeg het verdorie nog gedaan ook in ruil voor?
Van Kurt K moest ik nog even de onverwachte actie van Dieter DW vermelden die de laatste 500 meter nog snel even de kop nam, hiermee zijn uitstekende vorm etalerend.

In de toiletten van ’t Coolhem vertrouwde Hans VH mij nog toe dat ons gemiddelde aantal platte tubes met deze rit gezakt was onder de de één per rit, waarop ik hem toesmeet: ‘Al goed dan dat we vorige week twee keer zijn platgevallen of ons gemiddelde was nog verder gezakt’.

28 april – Gaasbeek

door Eddy Daems

Code geel (rukwinden tot 75 km/uur) kon de 31 vertrekkers niet tegenhouden voor hun 115 km lange rit naar keerpunt Gaasbeek. En dat er ‘gaas’ gegeven is, kon elke rechtgeaarde Snelvoeter al snel bevestigen. Guy M en Chris V moesten die jonge snaken meermaals tot de orde roepen, wanneer de gashendel weer werd opengetrokken.
Pas op, 30 jaar geleden was ik ook behoorlijk atletisch en kon ik alle heuvels (Côtes) op zonder probleem. Nu doe ik het wat kalmer aan en geniet ik wat meer van Côtes de Provence, Côtes du Rhône, Côtes de Beaune, Côtes de Bourg en Côtes de Blaye.

Door het wisselvallige weer verschenen nog velen in lange broek, enkel de Calpe-(wieler)toeristen wilden per sé hun mooi bruingebrande benen tonen in korte broek.

Twee kerels die alvast met de vingers in de neus hun rit afwerkten, waren Hans VH en Jan S. Met hun beidjes vonden ze tijdens de rit de tijd om een volledige podcast op te nemen over ‘renners en doping’ (bedankt Geert M om mee af te luisteren).

5 minuten voor de Daemsen broederlijk plat vielen. Toen was er nog niks aan de hand.

Na de eerste hellingen kozen Erik C en Benny DP al meteen eieren voor hun geld en dachten snel een aangepaste rit uit, alvast eentje die hen sneller naar het lokaal en de nodige verfrissingen bracht. Ook Els T, Christophe W en Luc DS maakten vroegtijdig rechtsomkeer, deze laatste om tijdig Anderlecht de leidersplaats te zien verspelen.
De afwezigheid van onze verslaggever Erik S zorgde meteen voor een wissel van de wacht aan de kop van het aanwezigheidsklassement. Wie anders dan Willy M kan zo vaak uithuizig zijn zonder dat zijn vrouwtje hem daarvoor op het matje roept? Of is Erik H de nieuwe koploper? Volgens de app althans wel. Dat zoeken we even verder uit!

De wind speelde – in combinatie met de vele hoogtemeters – vandaag een hoofdrol, waardoor de meeste Snelvoeters al snel zonder brandstof vielen. Gelukkig was daar de stop in ’t Vagevuur in Vlezenbeek, waar Joske verkeerdelijk den advocaat voor appelsiensap nam (zie foto). Hoedanook, hij kwam er daarna opnieuw helemaal door!

Jos aan de bevoorrading

Volgens sommigen hing daar in ’t café ook een geurtje. Was het ons eerste lentezweet of was ’t van den hond? Van den Hans M kon het zeker niet zijn. Die had zijn nat onderlijfje tijdig gewisseld voor een droog (zie foto).

Hans was net zijn onderlijfke gaan wisselen.

Nog net niet in ’t warm na de stop viel – mijn excuses daarvoor – ondergetekende plat. Geen mens die hulp bood. Ah neen, niemand durft nog nog herstellingswerken uitvoeren wanneer Hans VH erbij is. Die kerel heeft zijn job gemist!
Terwijl Hans M en Erwin nog fijne herinneringen ophaalden aan hun reis naar Calpe, kwam Patje D tot de vaststelling ‘Godver, ik ben ook plat vanveu!’ Of hoe jaloezie toch ook op volwassen leeftijd blijft spelen bij de Daems-broers.

Deelnemers aan de kaartwedstrijd in Café ’t Vagevuur

Terwijl Michèle R in Londerzeel iedereen ‘dag’ zei, wilde Erik H nog eens controleren of de smaak van den Duvel nog altijd dezelfde is. Hij bracht, samen met 13 anderen, nog een gezwind bezoekje aan ons lokaal, waar de bokes met eitjes met veel smaak werden verorderd en waar Jurgen en Cindy nog eens werden gefelicteerd met hun mooie artikel in het Nieuwsblad.
Zolang dat wij niet in de gazet komen, is ’t goed!

2024-Rit-Oordegem

Door Erik Seghers

Afgelopen week werden we bestookt met wel 3000 berichtjes, foto’ s en ja zelfs filmpjes. Ze werden verstuurd via een IP-adres in Calpé. De thuisblijvers moesten ondergaan. We voelden ons zelfs op momenten de mannelijke slachtoffers van Bart de Pauw. Maar de man met grijze baard en pintje in de hand “Oordegem” al zeggen: ‘ Ik weet van niks’. Dat geloof ik wel, maar al die anderen aan dat zwembad waren wel op hun smartphone bezig.


Misschien komen ze wel tot schuldbesef, ooit? Een halfuurtje voor onze zondagsrit, weer van hetzelfde. Het regende weer berichtjes op onze Whatsapp groep. Het waren gelukkig geen grensoverschrijdende deze keer. Maar velen onder ons voelden nattigheid, hadden ze bang om de confrontatie aan te gaan met die van Calpé? Toen ik aankwam in de regen op de parking te Kalfort zag ik daar dezelfde man met baard staan. Hij was holder de bolder met zijn grijze camionette uit Spanje gevlucht. Hij wilde afstand nemen van al die berichtjes. Wat later kwamen er nog twee thuisblijvers aanstormen.


We vertrokken maar snel vooraleer het droog werd. Want zeg nu zelf, wat voelt er nu beter aan dan een kletsnatte broek? In Oppuurs wilden we Erwin nog even enkele schunnige opmerkingen toeroepen, nog te …in zijn bed.
Den Heyvaert was thuis nog even een body aan het bewonderen van …. zijn fiets, en kwam daardoor te laat aan start. Je zou denken dan moet hij maar langs de gevangenis passeren, maar nee we kwamen hem tegen in Wieze, in zijn gevangenispak. Dan maar met 5 verder, daar gaat mijn eenzame nummer 1 plaats in het klassement. We probeerden het veilig te houden onderweg, dus werd er veel op fietspaden gereden. Maar hoe onveilig kan het eigenlijk zijn , op die fietspaden? Geef mij maar de straat. Daar had Bart beter ook zijn slag gehaald.
In Zonnegem was ondertussen de zon weer in haar schulp gekropen. In Erpe bereidde we onze tussenstop voor. Voor we binnen gingen in het café, werd er nog aan elkaar gefriemeld om al dat vuil eraf te krijgen. En dan rap naar binnen, niet bij haar, maar dicht tegen dat afzuigapparatuur. Naast de intellectuele gesprekken was er ook plaats voor platte kleedkamer humor van mannen. We kregen de streken al over van onze Spaanse vrienden en Bart.

We reden verder richting Olst. De portemonnee van de Willy had hij laten liggen in het café, bewust? Zaten daar de bezwarende bewijzen in? Op de terugweg was er nog een krachtige Noorderwind die ons bijna omver blies. Het kopwerk van Patrick, Jelle en de Willy hielpen nu de iets minderen onder ons: Erikken de Vikings. Het was koud, het was vies en het was nat! Maar we waren close, maar niet te close zoals aan die voordeur bij Liesa Naert. Zijn we allemaal niet te streng voor elkaar?
Me Too!

14 april 2024 – Kester

Door Eddy Daems

Op deze eerder kille maar droge aprilzondag waren de klimgeiten (lees: de mannen die verlof konden krijgen of op pensioen zijn) onder de Snelvoeters afgereisd naar het zonnige Spanje voor een rittenkoers in de buurt van het bij wielertoeristen steeds populairder wordende Calpe. De thuisblijvers – met 24 vandaag (en da’s toch veel!) – kregen een typische Vlaamse klimkoers (685 hoogtemeters) voor de wielen, waarvoor het parcours vlekkeloos uitgewerkt door werd door Erik H.

Met de Vrijthout, de Koereit, de Molenberg, de Mottenberg, de Geynsberg en de Draaiberg stond aardig wat klimwerk op het menu, door de enen bejubeld, door anderen verafschuwd.

Maar dat waren nog lang niet de enige hindernissen die vandaag moesten overwonnen worden. Want het was alsof alle nog resterende Vlaamse boeren hadden afgesproken om vandaag massaal onze richting uit te rijden met alles wat ze in hun stallen nog staan hadden: pikdorsers, maaidorsers en meststrooiers. Hun enthousiasme werd collega-verslaggever Erik S bijna fataal, hij werd ternauwernood bijna gespiest op één hunner voertuigen. Het deerde Marc V niet, want om nog langer te kunnen genieten van al die vers geploegde akkers reed hij met opzet in een nagel, waardoor de groep een eerste maal werd opgehouden. Hans VH was weerom mekanieker van dienst. Terwijl Hans zich uit de naad werkte, merkte Marc V plots droogweg in de verte op: ‘Kijk mannekes, Limousin-koeien, schoon hé!’

Waar kan ik zo’n plakkerkes kopen, Guy M?

De vaakst gehoorde aanwijzingen in ons fietsgroepje vandaag waren ‘aansluiten’ (de groep lag na de menige klimmetjes vaak uit elkaar) en ‘rustig’ (het tempo van deze rit was best wel pittig). Maar niet iedereen was helemaal mee met dit aloude rennersjargon. Daarom even deze korte uitleg, zodat daar in de toekomst rekening mee kan worden gehouden: Aansluiten = de afstand verminderen/ Rustig = niet in beweging, vrij van drukte, stil.

In stopplaats ‘het Dravershof’ – volgens Wikipedia de beste Orval-schenker van de wereld – bleef onze drankpauze helaas beperkt tot cola en koffie. (Dave M en Dieter D keken schuimbekkend naar al dat alcoholisch lekkers.) Dave was vandaag trouwens de enige in korte broek en korte mouwen… Een rit als deze is voor deze jongen kinderspel als je weet wat die vorige maand moest doorstaan: https://www.sportevents.eu/grand-raid/  

Onderweg in het idyllische Pajottenland passeerden we nog een peloton van oldtimers, maar hun tempo was – in tegenstelling tot de onze – beter aangepast aan de leeftijd van hun bestuurders. Mededaders van het hoge tempo waren nieuwbakken kopman Joren B (die het kopmanschap van papa Marc stilaan overneemt) en Frank VdV die vandaag duidelijk zijn tweede (of is het al derde) jeugd terugvond. Als Stijn VH zich er binnenkort ook nog vooraan weet tussen te wringen, hebben we genoeg kopmannen om menige profploeg jaloers te maken.

Op de Kesterheide passeerden we ook dit jaar de vier witte bollen, de superantennes van het nieuwe communicatiecentrum van de NAVO. Of zij iets van de tactische geheimen van de Snelvoeters hebben kunnen achterhalen, lijkt me weinig waarschijnlijk. Michèle R, die zich niet zo lekker voelde, besloot op eigen tempo de rit af te werken.

Aan het einde van de rit plaatsen enkele onverlaten nog een versnelling richting lokaal, wellicht om de felbegeerde plaatsjes op het terras voor hun collega’s vrij te houden. Tevergeefs, de mannen van Willaert-Van Boom hielden hun stoeltjes klemvast, zodat we in verspreide slagorde onze dorst dienden te lessen.

Alvast veel leesplezier met het langverwachte verslag vanuit het zonnige Calpe! Een fotootje zullen we er zelf als aperitiefje al bijplaatsen…

2024-Rit- Hulst

door Erik Seghers

Wordt het een vlucht vooruit, of eentje met chicanes? Daar vallen wij echt niet voor! Dan liever ribbetjes op de BBQ. De vraag van vandaag is, waar gaat het sleutel (been) moment liggen? Alle toppers (ont)breken, dus het zal van de Snelvoeters moeten komen. Het is niet de waaiertocht, maar het zal wel ene worden met deze Zuidwester wind.
Hulst, here we come.
Onze vaste pionnen Jelle en De Scheers zijn terug van de party. De zekerheid van een sterke start is een feit. Geschoren of ongeschoren benen kunnen vandaag het verschil maken. Sommige steken ze nog weg onder de lange broek, maar we zien ook de eerste blote benen verschijnen. 24 in totaal, dus 12 dapperen. Eentje kwam precies rechtstreeks uit de slaapkamer met zijn rode panty’ s aan, maar nee die konden ons niet bekoren.
In Bornem kwamen we dan ook nog een deserteur tegen met zijn nieuwe blauwe clubje.
Escapes from school, dat verslag zal helemaal anders klinken vandaag.
Ergens in Vrasene ontstond er wat verwarring met de Garmins, de helft reed rechtdoor, en de anderen waren links verdwenen met de Zuiderwind. We waren in de achtervolging geslagen. Alle hens werden aan dek gehesen. Zalig die snelheid, het gewriemel, de zenuwachtigheid. Op het moment dat we terug gingen aansluiten, gingen de vluchters in de remmen. Veel te laat! Nu doorgaan, Godverdomme. Go Go Go!
Niet veel later kwamen we in de Nederlands polders. Eerst nog even een ketting eraf smijten en dan gaan. Ondertussen was den Heyvaert al zijn huishoudlijstje aan het afwerken thuis. Je moet het maar kunnen verkopen, die verdiend een derde van zijn punten vandaag.
En daar waren ze, de eerste echte waaiers. De eerste breukjes ontstonden. In Hulst hielden we even een stop op een plaatselijk terras. Bediend worden door een met een volwaardig balkon geschapen dame, niet slecht zou je denken. Maar er waren er die liever op het recht tegenover gelegen terras wilden zitten. Daar hadden ze een deerne gespot. Mannen, het blijven nu eenmaal jagers.

Na de zonnige break, trokken we met onze paardenkracht onze carbonnen rossen terug op gang. Dezelfde zijwind als daarstraks, maar anders. Je moest de goede kant kiezen, maar soms leek het wel of de wind kwam van alle kanten, behalve van de goede kant. De slijtage deed zijn intreden onder de ego’s . En regelmatig kwamen ze ook de Amazones tot bedaren brengen, iedereen moest mee. De eerste zonnestralen deden enorm deugd, en ik wilde dan wel is even een frisse neus halen. En waar kan je dat het beste doen? Jawel, vooraan, helemaal vooraan. En wat een eer, plots kwam in naast de zijde van Shnelle Jelle. Van Elversele naar Temse brug. Daar merkten we het gemis op van Leon. Was hij dan echt op dat terras blijven hangen met zijn Fanta en zijn roze tinder date? Rond de middag arriveerden we dan aan ons clublokaal. De beste plaatsen op het terras waren reeds ingenomen door het blauwe leger. Dus maar snel naar binnen dan. De chocomelkjes werden massaal aangebracht, zaten er dan toch zoveel piepedood vandaag?
Met aan de muur het nieuwe grote TV-scherm, konden we Parijs-Roubaix volgen. Om dan plots onverwachts, een ingezoomde blote piet, boven het hoofd van Michèle te zien hangen. Dat wordt terugspoelen straks voor haar, als Erik zijn dutje aan het doen is. Ja mannen, de pinten sluiten een mooi, maar toch heftige rit af.

31 maart 2024 – Schoonaarde

door Eddy Daems

Op Pasen vieren we de dag dat Jezus vroeg is opgestaan (uit de dood). Op diezelfde feestdag waren 29 Snelvoeters ook een uurtje vroeger dan normaal opgestaan (zomeruur) voor de rit naar Schoonaarde, een dorpje aan de Schelde in de Denderstreek.
De enige die vergeten was zijn klok te verzetten was onze clubkampioen van vorig jaar, Marc V. Hij reed ons tegemoet ter hoogte van Wieze, zijn punten in het klassement veiligstellend.

Jos, Jelle V en Dieter D namen het leeuwendeel van het kopwerk van het eerste deel van deze rit voor hun rekening. Na de pauze namen Yvan P en Bjorn M de rol van hen over. Met deze laatste beschikken de Snelvoeters nu over een flink aantal ijzersterke kopmannen, die menig wielertoeristenclubje ons benijdt. Frank VdV had het als boegbeeld van onze club net iets te druk met het oprakelen van oude wielerverhalen uit 1985 (bronzen medaille tijdens het WK voor amateurs), waardoor hij het kopwerk aan zich voorbij moest laten gaan.

Na 45 km volgde de eerste stop van het seizoen. In ‘Onder den Toren’ in Oudegem bestelde Frank VdV stante pede 10 koffies, zodat we in een mum van tijd voorzien werden van de nodige opwekkende dranken. De plaatselijke stamgasten moesten lijdzaam toekijken hoe hun plaatsen werden ingenomen door een peloton met modder besmeurde en bananenschillen achterlatende amateur-coureurs.

Niet lang na de stop verzekerde verslaggever Erik S zich van een plaatsje in het verslag van de dag door vrij opzichtig ‘plat’ te vallen. De gelegenheid voor Andy R om het record pechverhelping van Hans VH te breken. Tevergeefs!
Ondertussen waren wij op het parcours van de Ronde terechtgekomen, wat te merken was aan het publiek dat zich steeds meer verzamelde aan de kant van de weg.

Tussendoor maakten filmmakers Chris V en Erwin DC nog de nodige beelden voor de op stapel staande documentaire met unieke beelden van onze Snelvoeters-ritten. Alle grote wielerteams doen dat tegenwoordig!

Na een ultieme – volgens sommigen te gevaarlijke – versnelling toen we Kalfort binnenreden, hadden Cindy en Jurgen in café Coolhem reeds de nodige (paas)eitjes gebroken om ons te voorzien van smakelijke bokes met gebakken ‘eikes’. Daarbovenop schonk Jurgen ons nog een chocoladen paashaas. Fijn te zien dat hij zo bekommerd is om onze gezondheid en recuperatie, want studies genoeg die beweren dat pure chocolade goed is voor duursporters.

En alsof dat nog niet genoeg was, had Jurgen zich ‘in de rapte’ nog een reuzengroot scherm aangekocht, zodat wij de Ronde vanop de eerste rij konden volgen, althans voor diegenen die nog een derde helft aan ons rit wilden toevoegen en diegenen die nog geïnteresseerd waren na het afhaken van onze Wout. De andere helft van de Snelvoeters hadden zich al een tijdje uit de voeten gemaakt voor het vervullen van hun paasplichten. Als dat de enige toegeving is die zij moeten doen om de rest van het seizoen in alle vrijheid te mogen blijven fietsen, is dat met plezier gedaan.

2024-Rit-Groot Bijgaarden

door Erik Seghers

Ik zou er 30 pagina’s over kunnen schrijven, dat is meer dan één uur leesplezier! Maar dat ga ik niet doen. Toch ga ik ze een vermelding geven. Het eerste volle uur, reden ze daar op kop: Patrick en Marc B. Het ging wel aan een gemoedelijker tempo als anders, maar toch berenwerk onder deze omstandigheden. Rond de 32 bleef het schommelen op onze Garmins. En safety First speelde ook mee vandaag, het was namelijk nat en winderig onderweg. Langs de Côte de La Piscine reden we richting Vrijthout. De banen leken hier en daar zelfs meer op een zwembad. Maar nog iets te koud om daar echt met volle moed in te duiken. Downhill ging ik daar de troepen eens inspecteren, 14 in totaal heb ik er moeten voorbij vlammen, om dan als eerste beneden aan te komen. Daar werden we even opgehouden door een dikke Mercedes. Zonder pinken reed hij dan nog naar rechts, wij naar links. Om daar de brug van de Assestraat op te knallen.
Met de bollen van Brussel in het vizier moest Lange Marc eerst zijn band vervangen. Heeft hij door dat kopwerk op zijn adem getrapt en dat putje in de weg niet opgemerkt?

Vandaag voelde de verplichte stop niet zo koud aan als vorige week. Het zonnetje dat geregeld kwam piepen door de wolken gaf ons dat beetje extra warmte vandaag. Zouden we met volgwagen, sneller beholpen geweest zijn vandaag of vorige week met deze pech? Ik denk het niet, want zoveel verschillende wielen en remsystemen maakt het er niet gemakkelijker op. En wie heeft er nu in de volgwagen een steen liggen? Dus bestuur, we zijn blij dat jullie in de week samen komen om zo een goede beslissingen te nemen, schol!
Nadien werden de troepen verder aangestuurd door berenwerk van Ivan en Frank. Vorig jaar reed onze piloot van dienst Willy nog met drie man rond hier, nu mocht hij dat aantal al maal vijf doen. Prachtig heuvelachtige parcours, deed ons zelfs soms denken aan de Ardennen. Mooie smalle wegen kregen we voorgeschoteld, met modder en water overgoten. Sint-Anna-Pede, Itterbeek en Groot-Bijgaarden werden aangedaan. Ineens ook de naam van deze rit. Na de kassei in Kobbegem kwam dan het klimmetje van het Ganzenbos. Daarvoor was ons natuurtalent met zijn MTB al serieus wat kopwerk aan het verrichten. Dat zijn we niet echt gewoon van hem, maar op die klim moest ik hem voor blijven. Het ego is nu soms eenmaal sterker dan mezelf. Maar die beer is niet tegen te houden. Ook de man met de natste naam van ons clubje liet het niet gebeuren. Dan nog maar een paar klimmetjes mee pikken tussen Mollem en Brussegem. Om dan veelal bergaf naar onze nest terug te keren. Wel met die verdomde wind op kop of sterke zijwind. Het gemiddelde lag vandaag niet zo hoog, maar het voelde wel zo aan door deze stormwind en pittige hellingen onderweg.
Daarna alleen naar huis, want de anderen wilden eerst nog langs het Coolhem passeren voor die overheerlijke cola’s en 1 pint, of was het andersom?

2024-Rit-Wetteren

Door Erik Seghers

Op de Velofollies app waren er maar 19 ingeschreven deze ochtend. Klaar voor de rit naar Wetteren. Maar dankzij de buienradar die wel wat regen voorspelde, vertrokken we met 29. Geen tijd om te gaan kiezen vandaag, maar die Rus wint toch sowieso. Dan liever het risico nemen om wat nat te worden op de fiets. En in Dendermonde was het al van dat, de eerste druppels vielen neer op onze Calpé shirts. Her en der werd er al wat over en weer geroepen: Regenvestjesaan-stopdefiets-moment. En niet veel verder, ergens in de veldstraat, werden de remmen dichtgeknepen. Een pitstop werd ingelast om de regenvestjes aan te doen. Eén derde van ons peloton had zich voorzien van een regenjacket, Fluo geel, Zwart of gewoon een Chineeske werden aangetrokken. Hans VH had het niet goed begrepen, en hij verving prompt zijn achterband. Eén snelvoeter zag haar kans om het werelduurrecord , zoveel mogelijk vestje aan en uit doen op een uur, te verbeteren. Maar zoveel tijd gaven we haar niet. Ze zag ons vertrekken, en ze gooide uit angst haar fiets op de grond en trok snel weer haar jasje aan. Het duurde lang voor we op de terugweg waren. Regen, koude en wind, het Calpé gevoel was ver weg vandaag. Zeven dwergen kozen dan ook het hazenpad onderweg. Chicken tonight, angsthazen. We bleven uiteindelijk met 22 dapperen over. Ondanks de hoge snelheid vandaag, bibberden de jacket lozen hard op de fiets. Hadden we onder deze weersomstandigheden op de Cipressa gereden tegen 40 gemiddeld hadden we het misschien niet zo koud gehad? Maar we zaten hier en niet daar. We hadden beter richting Diest of Brussel gereden hoorde ik enkelen zeggen. Dan hadden we het misschien droog en warm gehouden. Maar het enige warmtestraaltje vandaag, stond op onze rug, CyclingCalpe, maar oh zo ver weg. In Lebbeke bleven we rondjes draaien, tot het droog was. Als je maar lang genoeg blijft draaien, komt alles goed. Het was niet de aangenaamste rit, maar we vinken ze toch weer mooi af.