2022 Rit Kastanjerit

Door Erik Seghers

De laatste rit, althans voor jullie auteur. Dus volgende week zal er een vervangende Free Lance Reporter moeten aantreden. Misschien iemand die juist uit verlof komt, Achiel of een re-entry van Patrick of Chris à la manière Boris?

We vertrekken zoals gewoonlijk met onze stipte man Jos en bengel Jelle. Oei … waar is de Jelle gebleven? Blijkbaar is er deze week een democratisch verkozen nieuwe regel in het leven geroepen. Het is niet enkel democratie voor Xi Jingping me dunkt.

We gaan vanaf nu het eerste half uur op een rustiger tempo vertrekken om onze oudere van dagen niet direct af te matten van in het begin. Wetende dat deze oudere sloebers 15 jaar geleden de jongeren pijnigden . Maar wat is de definitie van ouder, is dat 56, de gemiddelde leeftijd van de snelvoeters? Dus Chris en Jos op kop aan een rustig tempo, wat een verademing! “Dit zullen we later wel goedmaken”, vrees ik dan.

We passeren al snel den Duvel, ja Jelle , we doen u den Duvel aan vandaag, met uwe nieuwe ivoorkleurige gravel!

De Jelle en zijn werkgever

Dan via Hazewinkel richting Zemst. Het is een echt najaarsgevoel vandaag: mooie herfstkleuren, vallende bladeren en hier en daar kastanjes en eikels op de grond. Het tempo is ondertussen al aardig opgetrokken en we naderen zo snel de Verbrande brug te Grimbergen. Hier passeren we dan ook de driekastanjelaarstraat. Daar komt de naam van deze rit blijkbaar vandaan. Drie imposante kastanjebomen. Wij Snelvoeters zijn er nietig bij.

Op de lange baan richting Meise wordt er zwaar doorgetrokken, de adrenaline gutst door de lichamen!

Dan komen de lang verwachte hellingen eraan regio Meise. Goed dat deze ons extra opwarmen. Lekker meegenomen in deze tijden van energiecrisis.

Op een gegeven moment komt weliswaar Erik Heyvaert aan kop sleuren, naderen we dan echt de grens van 62 km? Het is zover, de zo gegeerde café stop.

Na het nuttigen van een snack en drankjes terug onze fiets op. Het lijkt ineens 5 graden frisser. Maar wij stoere beren , laten ons niet kennen. We trappen dan maar wat harder en laten ons bloed sneller stromen. Geen toneel, zoals El Kaouakabi, what a S(hi)Hame.

Zoals ik voorspelde: de tijd die we het eerste half uur zogezegd verspeelden, maken we nu dubbel en dik goed.

Zo razen we voorbij Emrin richting St Jozef. Daar rapen we ook nog lange Marc op. Zwartrijder of toch een beetje op de sukkel. Welkom Marc in ons peloton. Ik heb het de meeste snelvoeters horen zeggen: mooie kastanjes onderweg en wat een mooie rit weeral, vandaag verzorgd door piloot Jan VDE!

Achteraf in café Coolhem had Tiana voor ons lekkere frikadellen met heerlijke krieken voorzien. Een waar genot.

Vrienden, makkers, mes amis, graag à l’année prochaine, vous allez bien! Erik.

2022 Rit Waasmunster

Mid-oktober, klaar voor onze rit naar Waasmunster, ook wel de bruggenrit genoemd. Nee, nee, niet de stad Brugge of Club Brugge, maar de 6 viaducten over de E-17!

We vertrekken met een knal richting Ruisbroek – Eikevliet, de pees wordt er al stevig opgelegd van bij het begin, want zeg nu zelf half 9 is half 9, hé Jos! 😊

We zijn met een talrijk peloton, 25 man! Op de eerste viaduct beseffen we dan al: het wordt een knotsgekke, snelle rit. En wanneer we eender welke brug opgaan, gaat het telkens een tikkeltje sneller. Op een gegeven moment snel ik naar voor om de koptrekkers aan te manen effe in de remmen te gaan. Chris moest even zijn pomp vastzetten want deze was al enige tijd aan het ratelen tegen zijn trapper. Sommigen onder ons hadden iets anders verstaan, maar was niet voor kinderoortjes, nietwaar Eddy D. ? 😊

Na alle viaducten te hebben doorstaan, alsook het klimmetje richting Waasmunster, tijd om te buurten. En waar kan dat beter dan in het buurthuis, te midden van de dancing Dimmys.

Dan tijd om naar buiten te gaan , genietend van het zonnetje, om de laatste 40 km af te haspelen. In de regio Sombeke en Tielrode nemen we nog enkele klimmetjes mee.

Op een gegeven moment , na mijn verplichte 2 minuten kopwerk opgelegd door Frank, snel ik Jelle en Frank na een tijdje terug voorbij. En dan zit het hooi op de wagen en beleven we een pittig eindgedeelte, de finale is ingezet. Aan Temse brug is er dan wat commotie tussen enkelen.

Nou zeg, wees niet bang, je mag fouten maken, geen probleem. Dat is toch wat mijn mama altijd zei. Mocht je de weg kwijtraken, volg dan gewoon de GPX.

Via Bornem, Hingene en Eikevliet zo naar Mc Donalds, nee we stoppen niet voor een hamburger. En het mag gezegd worden, wat een kopwerk door Ivan, enkele jaren geleden nog languit in de zetel.

We hebben er weer vol van genoten, ons ook een weg gebaand doorheen de vele eikeltjes op de grond, en misschien hier en daar ook eentje op ne velo 😊

Na de rit nog een frisse pint bij lekkere sandwiches van Tiana.

2022 Rit Peulis

door Erik Seghers

Afgelopen weken waren er geen referenda bij ons. Ook de annexatie van Puurcycling ligt al jaren achter de rug. En geen enkel lid van de snelvoeters heeft zich teruggetrokken, alhoewel de Debike van vorige zondag was voor mij een beetje verwarrend.

Een afgelaste rit wegens een beetje regen, er was zelfs geen code rood? Bij ons clubje zit een allegaartje van types, maar geen mensapen , enkel een paar ‘killer whales‘. Deze trekken de troepen op gang, 18 en 2 bijrijders, richting Peulis. We moesten voor de eerste keer terug de koude trotseren, we gaan weer stilletjes de herfst/winter tegemoet. Het eerste uur wat bibberen om dan te kunnen genieten van de zonnestralen.

Langs Hombeek ging het zo richting stad Mechelen. Door 1 of andere opgeblazen brug waren we plots de volgauto met Katrijn kwijt. Met wat over en weer gebel vonden we elkaar terug ergens te Muizen. Met deze muizenissen in ons hoofd reden we verder met doel de chique coté van de Vermeirens en co, Keerbergen! Met steeds dezelfde koptrekkers van dienst stoten we verder door. En als Jelle dan eens niet op kop rijdt, kan hij dat putje niet vermijden , en staat hij zo plat als iets.

Door dit oponthoud komen we wat later aan in het paradijs te Peulis. We werden goed onthaald in een overvolle kroeg. De barmadam maakte kennis met onze Eddy Merckx en wij met haar repliek: “…en ik ben Lotte Kopecky”. Ik kreeg nadien nog de privé gegevens van de barmadam, some guys have all the luck, niet waar?

Na de break werd een stevig tempo aangehouden, en ook ons Els reed op haar gemakje mee. Zo passeerden we Koningshooikt, bekend van de bussen van Hool en tegenwoordig ook de negatieve bijklank van Porsche.

Zo verder naar Lierke plezierke en via Duffel richting Waarloos. Aan de autokeuring te Ruisbroek komen de killer whales weer aan bod met snelheden tegen de 50 per uur, sneller mag daar trouwens niet.

Het was een zalige rit , buiten de troubles in Mechelen, prachtig parcours met een zalige herfstzon!

2022 Rit Waaiertocht

door Erik Seghers

Ze hadden regen voorspeld, maar NIET op zondagvoormiddag. Dat zullen veel snelvoeters niet geweten hebben, want er verschenen maar 8 stuks aan de start! Less is More.

Zoals de gas en elektriciteit : Less verbruik en More betalen.

– Wie zijn ze : Jelle, Marc V., Willy M, Jos S., Luc, Frank , Hans M en ik.

– Wat doen ze : Ze doen van alles en niks.

– Wat drijft hen: De Westenwind drijft hen naar Emmadorp.

– Jambers, 30 jaar later…

Patrick heeft vandaag een kleine groep in het oog te houden, zo kan hij ons op de hoogte houden van het WK tijdrijden, samen met onze rijdende reporter Willy M . Hij zorgt voor het laatste nieuws van de verwikkelingen Down Under. Wij verdienen sowieso Goud voor de moed , Patrick krijgt van ons Zilver en Remco Brons. We kiezen vandaag voor de zekerheid de korte versie van 90 km, Less dus. Ondanks het kleine peloton wordt er stevig doorgetrokken. We waren al om 9u22 aan het café in Emmadorp. Daar werden we in de watten gelegd door de uitbaatster, kaarsjes en oliekachel aan en een lekkere koffie erbij. En dan de straffe verhalen van Frank, was het nu de eerste Seat ooit of toch die witte Audi?

Pauze in café Het Verdronken Land te Emmadorp

In deze koudere tijden zou ik zeggen, raampjes omhoog, maar dan zonder rekening te houden met de Van de Vijver 😊 .

Na de iets More dan verwachtte afrekening trokken we ons terug op gang richting België. En of dat het snel ging. Je hoort de laatste weken niets anders dan zuiniger om te springen met energie, maar daar merken we hier niks van. Hier wordt energie verspild om steeds hogere snelheden te halen, maar weet je wat, deze energie is gratis!

Iedereen heeft vandaag zijn steentje bijgedragen , ieder heeft wat kopwerk verricht. Alhoewel sommigen wel rotsen hebben bijgedragen. Wat houden we er aan over vandaag ? In ieder geval MORE, vuile fietsen en een zeer goed gevoel. Het waren geen 10 kleine zwartjes, maar LESS, het waren er 8!

2022 Rit Gooik

Door Erik Seghers

Grijs en mistig, het lijkt wel Allerheiligen maar dan met betere temperaturen.
The Queen is dead! Lange rijen fans tussen Balmoral en Edinburgh. Wij zullen het met minder moeten doen langs ons parcours. And we shall NOT recapture as many territory as the Ukrainians, maar we zullen toch een groot deel van het Pajottenland van ons maken.

En gone we are, 26 snelvoeters en de Biese. Ik zou begod niet weten wie er ons
het eerste uur door de mist loodste, maar hoogstwaarschijnlijk waren het dezelfde Jong Ones als normaal, what a living Doll.

Na een uurtje leek de zon de overmacht te nemen, maar niets was minder waar, ja “Indeed, where is the sun?” Het ging verder langs de hills van Hekelgem, Liedekerke en Roosdaal. Dan nemen we de aanloop, vals plat richting de Ledeberg. De watjes langs het fietspad, the real Warriors op de kasseien, yeah, My Lord !

Voor we het criterium van Gooik aanvangen passeerden we langs Willy’s weg; Ten Nelleken. Vanaf vorig jaar is het in ons geheugen gegrift, daar waar Willy neerging en even bleef liggen en dan plots: De KING is alive !

Ook het groot verzet is daar actief vandaag, dus oppassen geblazen, misschien al een geluk dat Willy er niet bij is ? Blijkbaar waren er 1200 deelnemers voor hun toertocht, van horen zeggen, hé.

Daar ons cafébazin in Gooik nog steeds haar deur aan het proberen open te krijgen is, rijden we door naar het volgende etablissement. Een deel geniet op het terras, een ander deel neemt plaats binnen tussen de welgevormde uiers.

Daarna wachtte ons nog de Putberg, niet de asfalt maar langs de kasseien, alhoewel er enkele snelvoeters de Chicken Run langs de linkerzijde nemen, bang van wat anders komen gaat.

Na de Putberg wordt nog een gezapig tempo aangehouden richting Sparta lokaal. Je hebt het ROOD van het kruis van St George, het ROOD van het rode plein, maar nu is het rood toch van ons ! REMCO ROOD !

2022 Rit MS Tocht

Door Erik Seghers:

Code ROOD, brandgevaar, ROOD, de kleur van haar lippen (aangezicht), maar nu ook ROOD van Remco! Wat een Belgen in wielerland.

Tijd om onze wielen van stal te halen, los te koppelen en aan te gaan. Zaporizja, Here We Come, of toch maar gewoon onze MS-Tocht richting Dilbeek?

Door de vele Kalfort kermis verslaafden onder ons, verplaatsten we de rit naar zaterdag. Er waren toch 14 gegadigden, en onze aanzetters van zondag , Jelle en Jos, awel, die mogen aanzetten in onze alternatieve, virtuele zondagrit. Vandaag zijn er nieuwe aan zet, Hans T en onze voorzitter brengen ons aan een gezapig tempo op gang. Het frisse gevoel van de ochtend veranderd al snel door dit tempo richting heuvelland. Ons eerste testje is de Koereit, een lang ‘vals’ plat stuk met na de bocht een lastiger eindstuk. In de fietsstraat, richting afdaling Vrijthout, is er wat gewriemel in de voorste rangen. Op dit klimmetje worden deuren dichtgegooid, om daarna even snel weer open te gaan.

En jawel, de vrijbuiter (ik) wringt zich door de kleine opening en zet aan. Ik keek, ik zag en ik kwam eenzaam en alleen boven aan.

Via Gaasbeek, langs Oudenaken naar de tussenstop in St-P-Leeuw, wat een prachtig uitgestippeld op voorhand goed verkend, glooiend parcours. Aan de kerk, omgeven door een wal van groen, voelden we ons even in Zuid-Frankrijk, met wel ne rare Griek op de achtergrond. Aangekomen in de Gareelmaeker, hoorde we geruchten gonzen dat lange Marc, leeglopende benen had, was dit straks onze kans ?

Café met fietsenstalling
Even uitblazen aan café De Gareelmaeker

Na de break gingen Patrick en Hans VH stevig door op de volgende hellingen. Daar was het gonzend terugkerend gerucht van de leeglopers bij Marc, niets van aan! Het was 1 van zijn bandjes. Samen met onze jonge semi-prof-coureur Stijn reden ze een verschroeiend tempo, ons vakantie gevoel verdween als sneeuw voor de zon. Kobbegem, Brussegem, wat een prachtige koersomgeving, en ik moet u allen vragen : waar zaten onze 65-plussers vandaag ? Alhoewel onze Cleymans. Nee niet de Jelle maar onze kleine: klein maar groots in zijn prestatie!

Los door het aankomend kermisgejoel en de meetjesschieters eindigen we in café Coolhem! Een pint en dan Veni, Vidi, Vici (mijn gevoel vandaag en de komende vakantie).

2022 Rit Hageland

Weet je wat we in het leven kunnen roepen ? De droogtecommissie. Nee, nee, niet voor Uw privéleven, maar voor het grondwatertekort door de extreme warmte en droogte.

Vandaag wordt het de langste rit van het jaar bij de Snelvoeters. Nee, deze wordt niet ingekort zoals de Dodentocht. Die hadden ze misschien beter omgedoopt of ‘opgedroogd‘ tot Watjestocht. 😊

We smokkelen aan de start nog wel wat extra water mee in de camionette en een koelbox van Hans Renmans, geen vlees maar voor extra koele drinkbussen. Dus vandaag geen 96 km maar de volle 145 km.

Omdat het de verjaardag was van de Jelle, beginnen we met een stevige beat! De DJ’s rijden de eerste 50 km op kop met snelle beats. Ze hakken er op los aan een hoog tempo. Ambiance verzekerd!

Via Elewijt en Kampenhout richting Herent. We moesten wel effe halt houden voor den Dennie: onze vriendelijke Hollander had een duidelijk kettingprobleem.

We passeren ook enkele kasseistroken met gelukkig meestal betonnen zijstukjes eraan.

Maar de Schaliëndak en den Elst waren duidelijk geen probleem voor de Clerck en co’ s die resoluut voor het middenbaanvak kozen.

Dan de fameuze Charteuzeberg te Holsbeek, een klim van bijna 1 KM.

Bijna iedereen bleef mooi vooraan in het peloton tot boven. Halfweg het parcours stopte we dan in Lubbeek in café de Zwaan en ik moet zeggen de bediening en zorg waren TOP. Extra ijsblokjes om de boel koel te houden.

Met de nodige ijsblokken op zak stapten we terug onze carbonnen rossen voor het tweede deel.

De temperatuur was al aardig opgelopen. We passeerden verschillende Winges gemeenten. En plots op een steil kasseiklimmetje… krak… kettingbreuk door te veel pk’s. Maar Bjorn werd goed geholpen door de mecaniciens van dienst.

Doch de herstelling was van korte duur want 17 km verder terug een krak, op km 117 Km. Bjorn was gedoemd tot de volgwagen. De rest van de groep zette de cavalerietocht verder, met bijgevulde drinkbussen, behalve de Merckx, en een beetje verder reed hij dan ook nog eens plat.

Maar mannen, sorry zenne, dat ik mijn verslag op 125 km stop, maar het mocht van het bestuur door de extreme droogte en warmte.

Ik wil nog even afsluiten met het Strava klassement, de Merckx heeft teveel buiten gereden deze week denk ik, want hij moest het stellen met de tweede plaats met een verschil van 16 km. Top Willy M . Alhoewel, ik roep nog niet te snel WILLY WILLY , want het is nog geen zondagavond.

Na de rit was het heerlijk terrassenweer in café Coolhem met niet alleen een frisse pint maar waar gastvrouw Tiana ons verraste met ijsjes. En voor de Willy mocht het iets meer zijn: een split van een banana.

Ciao, sterke beren, de Watjes bleven thuis door de droogte!

2022 Rit Florival

van (den heten) Erik Seghers:

Flor, die valt : Wat een hectiek of misschien liever gezegd een ‘ Humorieke’ Ronde was het al. Vrouwen die in de Ronde letterlijk op of voor elkaar vallen, nietwaar Marianne? We zullen is gaan poolshoogte nemen in het vrouwenklooster in Florival, misschien is in 1200 daar de vrouwenliefde ontstaan ?

Nu, genoeg gelebberd, tijd om vast te klikken en te vertrekken want het is stipt 7h30. Er werd direct een aanval gelanceerd maar er ontstond niet direct een goede vlucht. Doch door het betere afstopwerk van Dirk en Erik C vertrok er dan toch een kwartet.  Deze vlucht had geen lang leven beschoren, want het peloton stak een tandje of 2 bij en de vluchters werden bij hun ballen gegrepen. Er op en er  over, zoals misschien na 40 jaar huwelijk?    

We trokken verder richting Steenokkerzeel langs Skeys de luchtverkeerstoren, we vlogen daar voorbij als een stel jonge veulens. De eerste echte test bergop is de Smeysberg te Huldenberg. Wat een miserie, 16 % en meer, steil omhoog, het voelt als de derde keer na elkaar met je vrouw ;). Hij gaat bijna niet meer omhoog, de fiets, zo steil!

Na een paar beklimmingen in de regio Kortenberg en Everberg, kwamen we aan in Café Au Val De Fleuri. Daar hebben we een kwartietje interessante gesprekken gevoerd doch niets te drinken gehad want de eigenaar bleef precies liever in zijn bed liggen.

Na de droge rust kwam de eerste beklimming in Pecrot. Ook een lastig ding, mijn gedacht. Via Neerijse en Huldenberg rijden we hard naar huis. Den Herman Brusselmans zou zeggen : “Ik pak liever iemand HARD van 34 en maak ze zwanger”. Bij de snelvoeters zeggen ze: “Ik rij maak liever HARD tempo aan 34 en pak een goed achterwiel!”.

In Zemst komen we terug aan de splitsing en rijden we langs dezelfde weg terug naar huis. Dan gaat het snoeihard, zo hard dat de ketting van Erik H eraf valt. Tijd voor een nieuwe fiets?

Ik denk dat er vandaag toch enkelen zwart voor hun ogen – of misschien in de context van 2022 Biniam Girmay – gezien hebben, maar past het wel een zwarte op een fiets in 2022 of is dat ook racisme? Want nu in de moderne tijd heeft iedereen een auto, niet?

Dan rijden ze Coolhem Cafe voorbij en gaat het richting Sportkantine van Sparta Bornem.

2022 Rit Waver-Namen

Door Erik Seghers

Ongezien, zoals in de groene trui, ei zo na de lastigste bergrit winnen in de Ronde. Een forum van de Snelvoeters met de vraag : Doen we de rit al dan niet op verplaatsing? Een dozijn stemmen beslisten, we gaan ze doen !

De dagen ervoor nog wat zitplaatsen verdelen in de beschikbare auto’s en klaar voor 1 van de mooiste ritten van het jaar : Waver – Namen .

Aangekomen in Corroy Le Grand: fietsen uitladen, koerspakjes op de juiste plaats, versnaperingen en pocketgeld in de achterzakken, kakje in het veld, klaar ! We gaan onze kernenergie nodig hebben om deze lastige rit af te haspelen.

We vertrekken langs mooie smalle paadjes richting Walhain, het bos Bois de Buis met de kasseiweg laten we rechts liggen en maken daar een ommetje. Patrick krijgt daar al een boete aangesmeerd voor het wegsmijten van een drinkbus in een niet toegelaten zone. De kopmannen leveren goed werk af met nog een lange afdaling richting Namen Centrum.

Daar hoor je her en der in het peloton: Wij gaan rustig naar boven rijden. 1.9 km lang aan 5,3 gem percentage en dat over de welbekende kasseistroken. Boven aangekomen sluiten Marc V. en ik de rangen af,  Jelle eerst en de gebroeders Daems vervolledigden de top 3 blijkbaar. Wat Jumbo deed in de toer, doen de Daems blijkbaar bij de Snelvoeters: domineren.

Dit was de eerste klim van in totaal 5 aangegeven klimmen op onze GPX. Eerst nog wat poseren en dan naar beneden vlammen.

*De volgende klimmen zijn de Mozet en de Namêche met zijn lange uitloop. Daar was ikzelf liever Michel Wuyts geweest in zijn verslagcabine, dan hier op de fiets, het loopt langs geen meter omhoog bij mij. Gelukkig stoppen we daar even voor een break langs de kant, want in de verste verte geen Café of winkel te bespeuren. Zitten we echt in België of in de Far West? Even gaf de Frank ons moed, binnen 9 km is er een café, NOT!

Image result for far west

Op het einde zag ik toch dat er nog enkele ploeggenoten het moeilijk kregen, wat wil je: een lastig parcours in deze hitte zonder verkoelende drank.

In de verte zagen we de kasseiweg opduiken, en in plaats van dat ommetje snelde Marc richting kasseiweg, met prompt 6 snelvoeters in zijn wiel.

Ik heb vandaag, bergop dan wel te verstaan, 13 kopmannen gezien , en ik mocht achteraan de troepen overschouwen.

Mannen , weer een toffe rit, alhoewel 😉, en zwaar dat het was. En blijkbaar voor mij niet alleen…

2022 Rit Genval

De weermannen hadden sombere voorspellingen gedaan wat maakte dat de kans dat we nat zouden worden wel eens heel reëel kon zijn. Maar zoals een echte flandrien alle weer trotseert lieten 14 moedige snelvoeters en een gastrijder zich niet afschrikken door mogelijks wat regen. Het was tenslotte droog bij het vertrek. De clubrit “Geuze en Lambic” indachtig, die was afgelast wegens code oranje maar waar er in de voormiddag geen spat regen gevallen was, was voor Erwin reden genoeg om via whatsapp de snelvoeters aan te sporen om uit hunne nest te komen. We zouden ons geen tweede keer laten voorliegen door die weermannen.

Nog maar juist vertrokken of de eerste druppels zorgden al voor wat gespetter. Gelukkig was de horizon voor ons volledig uitgeklaard. Dat beetje regen konden we wel aan. Het was zelfs niet de moeite om ons regenjasje aan te trekken. Naarmate de rit vorderde, vorderde ook de intensiteit van de regen. Toch maar even stoppen om het regenjasje aan te doen? In Overijse kregen we de volle lading over ons heen. Het moment voor kleine Erik om de handdoek in de ring te gooien en de warme chauffage van de volgwagen op te zoeken.

Na een toertje rond het meer van Genval, dat eigenlijk voor 4/5de op het grondgebied van Overijse ligt, zetten we onze rit verder tot café De Welkom in Tombeek. Als een bende waterkiekens dropen we letterlijk en figuurlijk het café binnen. De bazin had haar werk om iedereen van warme drank te voorzien. De warme koffie had weinig effect op de onderkoelde Benny. Omdat Erik dat zitje naast Patje al ingenomen had, zat er voor Benny niets anders op dan opnieuw zijn carbonnen ros te bestijgen.

Het was na de stop wel gestopt met regenen en na een tijdje brak zelfs de zon door het grijze wolkendek. Regenvestjes uit, glimlach op het gezicht en nog gezapige terugtocht richting het clublokaal café het Coolhem. Hier zorgde ons Kiara weeral voor spijs en drank. Nee, geen koffie deze keer maar heerlijk verfrissend gerstenat.