Maand: juli 2025

door Erik Heyvaert

Tijdens de rit kwam hete Erik mij vragen of ik het verslag wou schrijven. Hij had geen tijd maar zou vanaf volgende week terug de draad opnemen. Hete Erik, onze poëtische romanticus, is momenteel zijn tweede roman aan het schrijven. Voor mij is zijn schrijfstijl van een te hoogstaand niveau. Wil ik dit lezen, dan zal het mij zoals bij de ganzen via een trechter in de strot moeten toegediend worden. Maar voor iedere stijl is er een publiek. Mijn stijl is eerder riooljournalistiek met ongezouten opmerkingen op smoelenboek, wat zich soms ook weerspiegelt in mijn verslaggeving over onze clubritten. Het zou niet de eerste keer zijn dat onze voorzitter zijn zwarte alcoholstift heeft moeten bovenhalen om te extreme opmerkingen te censureren.

De parking om 07h30. De weersvoorspellingen geven niet veel goeds. Vorig weekend werd er ook regen gegeven maar we hadden de rit naar het meer van Genval volledig droog kunnen afwerken. Dus met een sprankeltje hoop op nog een droge rit stonden er toch 14 snelvoeters aan de start. Zelfs Eddy T was present, iemand die normaal gezien past voor regenritten. Achteraf gaf hij toe dat hij het weerbericht volledig verkeerd ingeschat had. Guido M had aan zijne compagnon de route, Hans M, laten weten dat de buienrader veel rode plekken gaf boven de regio waar we naartoe reden, en hij vandaag verstek gaf.

Ruim twee minuten te laat, ondanks de aanwezigheid van onze nochtans stipte Jos, vertrokken we voor deze 125km vlakke rit. De enige hoogtemeters vandaag werden gepresteerd op viaducten over snel- en waterwegen. Juist vertrokken kwam de kleine van den beenhouwer ons nog tegemoet gereden. Dankzij hem waren we met 15 en mochten we reglementair op de baan rijden. De kleine is ne coureur in opleiding en de club laat toe dat coureurs als training of revalidatie met ons meerijden. Als zoon van nen beenhouwer zal hij ons bij de sluitingsrit wel eens kunnen trakteren op een BBQ of dergelijks. Kwestie van sponsoring ter ondersteuning naar de opbouw van zijn wielercarrière.

Loslopend wild stond vandaag centraal gedurende deze rit. Eerst werd onze weg versperd door een zwaan die voor ons peloton met wijd uitgespreide vleugels ging lopen. Het was precies Kim Gevaert met platvoeten, om iets verder voor twee overstekende reetjes in de remmen te moeten gaan. Onderweg viel het oog nog op ander loslopend wild, voorzien van mooie oren en poten, waardoor ondergetekende knal in ne put reed. De madam was er niet bij dus kon ik me al iets meer permitteren. Over de madammen gesproken, die van ons heeft verstek laten gaan wegens dogsitten, en Els is als een echte berggeit meerdere cols en de Mont Ventoux aan het beklimmen. Tom V is haar aan het trainen zodat wij, snelvoeters, binnenkort mogen genieten van Els haar poep, kont of hoe je de billen ook maar wil benoemen, terwijl zij als een speer het snelvoeters peloton aantrekt bij een beklimming. 

Terug naar de rit. Doorweekt werd er toch beslist om te stoppen aan het boerenhof te Oelegem. De meningen waren verdeeld. Misschien in de toekomst afspreken dat er bij regen niet gestopt wordt. Alvast een agendapunt voor de volgende ledenvergadering. Ik heb nog nooit iemand zo hard zien bibberen als Philip DK gedurende deze tussenstop.

De zool van dokter Jan zijn schoen was losgekomen. Gelukkig had de cafébazin ducktape liggen en kon meneer doktoor zijn schoen opereren. Het was wel geen schoonheidsoperatie. Een schoen vol ducktape stond anders wel niet slecht naast zijn fiets waar het stuurlint ook al bijgewerkt werd met zwarte isolatietape. De terugrit verliep verliep bij momenten chaotisch. De GPX kwam niet overeen met wat onze piloot Marc V in zijn gedachte had.

Voor Jelle V, de zoon van onze piloot, was het vandaag ook een pechdag. Na een jump over een verkeerskussen voelde hij ineens een raar gevoel aan zijn stuur. Gelukkig heeft hij op tijd kunnen stoppen of de gevolgen waren waarschijnlijk ernstig kunnen zijn. De pen van zijn voorvork was afgebroken waardoor zijn stuur los kwam te bengelen. moest dit in volle rit gebeurd zijn was een val onvermijdelijk. 

Tomorrowland omschrijden via de blauwe bruggen, weeral extra hoogtemeters, en via Leest en Tisselt huiswaarts keren. In Tisselt werd het eindelijk droog. Rij ik rechtstreeks naar huis of rij ik nog mee naar het clublokaal? Doorweekt verlangde ik naar een warm bad, maar een clubrit hoort afgesloten te worden in het clublokaal. De boterhammen smaakten en het bier eveneens. Ondanks het slechte weer toch een geslaagde clubrit. 

Volgende week de Leeuw van Waterloo. Weer of geen weer, allen massaal present!

door Erik Heyvaert

Pieter Aspe zaliger schreef zijn romans steeds met een Duvel in de hand. Ik weet niet hoe onze hete Erik zijn eerste roman geschreven heeft, maar Duvel kwam er zeker niet aan te pas. Aangezien onze twee vaste verslaggevers, heten Erik en schoolmeester Eddy, de laatste tijd nogal deserteren voor onze clubritten, mag ik weeral eens het verslag schrijven.

Dus met een duvel in de hand dit verslag. De weersvoorspellingen zagen er zaterdag niet veelbelovend uit. Ik denk dat sommige toen al de knop omgedraaid hadden en hun wekker niet op een ontiegelijk vroeg uur gezet hadden om tegen 07h30 paraat te staan aan de start. We waren met 16 snelvoeters. De kop van het peloton werd al snel overgenomen door Dave M en Bjorn M. Dave, die nat in ’t zweet reed, met het gevoel dat zijne achterband plat stond en de wind op kop zat. Dat laatste klopt. Het was wind op kop. Diene band stond hard en dat zweet was de alcohol van ” the night before” die aan het verdampen was. Enkel klasbakken kunnen onder die omstandigheden presteren. Bjorn zijne prostaat had vandaag zijn kuren. In  Machelen moest hij effe aan de kant, maar we mochten doorrijden, hij haalde ons wel in. De trigger voor Jelle VH om eens de gas open te draaien. Ons inhalen heeft wel enkele kilometers geduurd. Jelle moest inhouden omdat Hans M even naar de kop reed met de mededeling dat Bjorn nog steeds niet bij het peloton zat. Zelfs voor superman kan het soms lastig zijn.

Voorbij Zaventem begonnen de heuvelzones. Vanuit Eizer richting Overijse werd het peloton op de klim in een mooi tempo bijeengehouden door Jan VB en Joren B. Een toonbeeld hoe men als club rijdt. De sterke renners houden rekening met de iets minder sterke renners, want snelvoeters zijn per slot van rekening allemaal sterk. Op de volgende klim buiten categorie, de Hagaard, mocht iedereen zich eens laten gaan. Stond daar boven den Bjorn langst de kant weeral eens te plassen. Gelukkig was hij nu al ruimschoots voor ons boven zodat zijn inhaalbeweging wel moest lukken. Dat dachten we althans, want we hebben ons toch eventjes aan de kant moeten zetten omdat den Bjorn maar niet afkwam. Dus besloot Hans M ook zelf ook maar eens een piske te doen. Heel ons schema naar de knoppen.

Het meer van Genval, wat voor 80% op het grondgebied van Overijse ligt, hebben we na de verschillende natte edities van de vorige jaren voor het eerst in de clubgeschiedenis eens droog kunnen aandoen. Marc VH wilde een foto voor het nageslacht dus spraken we een lieve dame aan om van ons groepje een foto te maken met het meer op de achtergrond. Van het meer ging de rit via Tombeek, Neerijse, Leefdaal richting Vossem. Na de klim van Neerijse richting Leefdaal stond Michèle haar blaas op springen, dus ook hier een kleine tussenstop omdat ze even tussen de maïs dook. De stop was voorzien in café de Congo. Het supporterslokaal van Remco Evenepoel. Even hadden we gedacht dat Remco gisteren bleitend de toer verlaten had om ons vandaag met een brede glimlach te verwelkomen, maar we zijn een desillusie rijker. Ik denk niet dat er een goedkoper café bestaat als de Congo. Hier betaalt men voor een pint of een frisdrank €1. We waren met 16 snelvoeters en de eindafrekening kwam na twee consumpties op €37. De meerprijs lag waarschijnlijk bij de warme choco en de koffies.  Niettemin heb ik hiermee de Willy verslagen in het vinden van het goedkoopste café van Vlaanderen. 

De terugweg ging vooruit met wind in de rug. Michèle heeft naast een resem PR’s nog 22 bekers en 3 QOM’s, de vrouwelijke variant aka Queen of the Mountains, van de mannelijke KOM’s gehaald op Strava. Zelfs op de heenweg heeft ze nog één QOM en enkele bekers behaald. Sterke madam tussen dit testosteron geweld. We mogen dus stellen dat het er stevig aan toe ging. Nu wind in de rug doet onze klasbakken stevig doorrijden. Soms zo stevig dat er eens moest geroepen worden om het tempo iets te milderen. 

In ’t Coolhem werden we getrakteerd op taart. Het viel op dat er opvallend meer “snullekes” gedronken werden. Moest Duvel ooit een ” snulleke” variant van hun hemels bier maken, en dat niets inboet aan smaak, gaat Michèle minstens evenveel Duvel drinken als mezelf. Tot volgende zondag. 

Door Erik Heyvaert

Hemelveerdegem aka Erpe-Mere. Volgens Marc VH, een van onze ouderdomsdekens, werd de rit naar Erpe-Mere de laatste 25 jaar steeds aangepast en loopt het huidige parcours al ver voorbij Erpe-Mere. Hemelveerdegem, het verste punt, is een deelgemeente van Lierde.

Naar de parking. 21 snelvoeters en twee gastrijders aanwezig. Dokter Jan had aangegeven dat hij maar een stukje zou meerijden want hij moest gaan werken. Ellen, de madam van Nikolas R, die als Duvelle bij de Breendonkse trappers rijdt, kon blijkbaar manlief niet missen en besloot om met de snelvoeters mee te rijden. Het is een sterke madam en concurrentie voor onze andere twee madammen. Alhoewel we Els dit jaar nog niet veel in ons peloton gezien hebben, en Michèle de gravel verkiest boven een clubrit, zou zij weleens de leading lady van de club kunnen worden. Ellen moet natuurlijk nog lid worden. Blijkbaar moet een conflict met de papa hieromtrent vermeden worden . Maar misschien eens te rade gaan bij Dieter DW. Zijne pa wou ook niet dat zijne zoon ne snelvoeter werd.

Snelvoeters horen snel te rijden, maar veiligheid gaat boven alles. De belevenis vooraan is anders als in de buik of de staart van het peloton. De kopmannen, hoe sterk ze ook zijn, moeten steeds aandachtig zijn dat er nog een peloton achter hen rijdt. 

De rit zelf. Glooiend, draaien en keren, oep en af, snelle lange stukken, alles kwam aan bod. Zij die nog fris genoeg zaten konden genieten van de mooie uitzichten en prachtige natuur. In het verleden werden we tijdens deze rit al eens getrakteerd op opspuitende koeienstront maar vandaag bleef dit beperkt tot enkele keutels, paardenstront en wat zand op de weg. De stop in cafè De Paling was weeral een zegening voor onze clubkas. Hier kost een pinke, maar dat drinken wij niet tijdens de rit, nog €1,7. Idem voor frisdranken. Dit is al een groot verschil met de ritten naar de Holanders waar men al €3,5 durft te vragen voor een frisdrank. 

Coolhem bereikt. Nog een plaatske zoeken op het terras.  De “Ladys & boys fun riders” en nog een ander groepke hadden het terras al ingepalmd. Gelukkig had onze revaliderende voorzitter Chris, die op zijn eigen gaan rijden was, nog een tafeltje kunnen vrijhouden voor ons. Het werd wel een puzzel om zoveel mogelijk stoelen rond dat tafeltje te krijgen, maar het is gelukt. Den eerste was van de Willy zijn verjaardag. Proficiat Willy en nog vele jaren gewenst. Het terras werd belaagd door wespen. Ons wespen team ging meteen in de aanval. 16 wespen en 1 Europese hoornaar belanden in hun val. Het zal ze leren om ons lastig te vallen.

Volgende week het meer van Genval, wat eigenlijk voor 80% op het grondgebied van Overijse ligt. Morgen verken ik de rit en hoop de Willy te verslaan om het goedkoopste cafè van Vlaanderen te vinden. Cafè De Congo in Vossem waar één pint of frisdrank nog €1 kost. De clubkas gaat uitpuilen.

Door Erik Heyvaert

Regen vandaag. De Snelvoeters kennende moesten we niet veel volk verwachten aan de start. Ook deze ochtend stond de Whatsapp weer roodgloeiend. Plagerig postte ik een screenshot van de buienradar waarop de meldingen ” ik rij niet” of ” ik pas” vlotjes binnenkwamen. Degenen die niet reageerden hadden waarschijnlijk gisteren al beslist om er één zondag Josdag van te maken. Lekker lang blijven liggen in bed, knuffelen met de madam en koffiekoeken halen bij den bakker…. Allemaal best leuk maar toegewijde snelvoeters horen op een zondagvoormiddag op hun carbonnen ros te zitten. Knuffelen, poepen en koffiekoeken fretten kan je ook op andere dagen. Om uit te slapen moet je pompier of gepensioneerd zijn. Hopelijk heb ik jullie bij deze een hemelshoog schuldgevoel opgezadeld en gaan jullie de volgende regenrit massaal aanwezig zijn. Want regen is water, en water is het hoofdbestanddeel van bier. Bier waarvan jullie vandaag niet hebben kunnen genieten na de rit. 

Nu naar de feiten. Op de parking waren drie snelvoeters paraat. Patje, Frederik en mezelf. Onze sprekende klok missende, die via whatsapp aangegeven had dat hij op de rollen ging rijden, verliep de start aan een gemoedelijk tempo richting Temse brug. We hadden beslist om van het uitgestippelde parcours af te wijken en het fietspad naast het spoor te volgen richting Temse. In Bornem kreeg Patje ineens telefoon van Bjorn. Wij aan de kant, want als Bjorn belt dan is dat om te fietsen. Hij was ons tegemoet gekomen op het originele parcours maar door onze beslissing om een binnenweg te nemen had hij ons gemist. We mochten doorrijden, hij zou ons wel inhalen. Geen mens die daar aan twijfelt. Deze Übermensch had gisteren een koers gereden met een gemiddelde van meer dan  45 km/h. Als een raket stoof hij ons iets na Temse voorbij. Hij zat waarschijnlijk nog fris want de koers werd door een zware valpartij met meerdere slachtoffers geannuleerd. Wanneer er geen ziekenwagens meer beschikbaar zijn moet de organisatie de koers stopzetten. Iedereen content want een sterke kopman konden we wel gebruiken. Frederik en Patje hebben naast Bjorn ook wel hun steentje bijgedragen terwijl ik al content was om in het wiel te blijven van deze klasbakken. De stop hebben we links laten liggen, we hoopten voor de hevige regen terug thuis zijn. De terugweg was wind tegen maar Bjorn, en zijn gelegenheids kopmannen, bleven het tempo strak houden. Ik was al blij dat ik kon volgen. Aan Temse brug nog even gestopt om van ons kwartet een foto te maken want hier scheiden onze wegen. Alhoewel we allemaal graag onze rit afsluiten in het clublokaal, verlangden we meer naar een warme douche of bad. Bier drinken kan je altijd. Nagenieten ervan enkel na een snelvoeters rit enkel op zondag.

Tot volgende zondag. Bij weer en wind massaal paraat. Wij kregen vandaag de lofbetuigingen van Flandrien. Willen we dat allemaal niet zijn?