Door Erik Seghers
Vorige zaterdag leek het nog alsof onze piloot van vandaag er alles voor over had voor de club. Deze ochtend stuurde hij echter zijn kat. Via een WhatsApp-bericht liet hij weten dat de banen te nat waren, waardoor we het moesten stellen met zijn GPX-bestand. Toch bedankt daarvoor!
Ik was eigenlijk niet van plan om vandaag een verslagje te schrijven, maar op de parking bleek onze andere reporter, ook naamgenoot, nog steeds op de strafbank te zitten. Dus hier ben ik dan weer.
Het vertrek verliep zoals gewoonlijk: dezelfde plaats, dezelfde twee koptrekkers en al even snel weer weg van die parking, waardoor de meerderheid meteen in de achtervolging moest.
We reden de regen tegemoet. De eerste druppels vielen en zorgden meteen voor natte mouwen, zoals voorspeld. Met zeventien renners en gravelqueen Ellen vertrokken we richting de bollen.
We gingen niet betogen en al zeker niet alles kapotslaan in onze hoofdstad. Toch verscheen er op een gegeven moment, nog binnen het plaatselijke circuit van Puurs-Sint-Amands, een andere partij vooraan in het peloton. Waarschijnlijk geen goed nieuws. Hij had zich gecamoufleerd als een Snelvoeter, maar was haast onherkenbaar gemaakt door een grote zwarte skibril.Dit ging niet goedkomen.
Het tempo schoot onmiddellijk de hoogte in. Wie nog dacht op een goede afloop te mogen rekenen, was eraan voor de moeite. Maar daar was Superwoman Ellen. Als een volleerde pistier slalomde ze zich helemaal naar voren in het peloton. Het crapuul werd geneutraliseerd en we konden onze weg verderzetten richting Atomium.
Onderweg namen we nog twee hellingen mee, alsook die van Sint-Brixius-Rode. Het was aan een gezapig tempo, enkel op het einde was er dat smalle wegske naar links. Robbe en ik doken er als eerste in, terwijl de rest nog een stukje doorreed vooraleer de achtervolging in te zetten.
Aangekomen aan de 9 bollen, speelden we even toerist om ons vervolgens in de afdaling naar Grimbergen te laten vallen. Plots moesten we stevig in de remmen om rechtsaf een klein straatje in te slaan. Den deze lag bijna plat op het asfalt en vertrok daardoor met een stevig gat bergop, over een weg bezaaid met wilde kastanjes. Gelukkig was het daar tijd voor een pitstop. Tenminste voor de meesten. Onze voorzitter had namelijk iets verder afgesproken met Willy. Ja, die mannen die in de herfst nog altijd met korte broek rijden, die zoeken elkaar blijkbaar op.
Wat deze ochtend nog een rustige herfstrit leek te worden, kreeg al snel een heel andere wending. Sommigen waren duidelijk het concept van onze club uit het oog verloren: vlammen tot de laatste rit van het seizoen. En wetende dat er nog twee ritten op de planning staan, belooft dat nog wat.
Er zullen er vandaag wel een paar hebben afgezien, hoop ik. Anders was ik alleen. En alleen op de wereld, dat doet pijn. Net zoals deze rit vandaag.
Maar wat zijn we blij dat ze er is: de herfst.