Door Erik Seghers
Met een hitteplan dat hier en daar in bedrijven wordt uitgerold, besloot een select gezelschap van zestien helden deze ochtend zónder enig plan richting de Berendries te trekken. Strategie? Niet nodig. Enthousiasme? Des te meer.
Achteraf bekeken had één van de deelnemers misschien beter nog wat langer op die Zwitserse bergtop Rigi gezeten. De hoogtestage leek eerder een experiment dan een succesformule. Resultaat: een rit die ergens tussen “karaktervormend” en “traumatisch” zweefde. De weg lag open… of misschien toch weer niet. Niemand die het nog zeker wist.
Goed gevulde drinkbussen en achterzakken die doorbogen van de snacks vormden de enige zekerheid. De eerste 40 kilometer gingen opvallend vlot. Misschien een béétje te vlot. Het peloton klonk als een overenthousiast café op wielerbanden: ratelende stemmen, klikkende kettingen, versnellingen groot en klein.
In Wieze werd de beroemde Callebaut gepasseerd. Geen vleugje chocolade in de lucht — een gemiste kans. Het echte “choco-gevoel” kwam later… en niet op een aangename manier.
Eén woord bleef uiteindelijk hangen: Els. Tijdens een strategische plaspauze voor de mannen die tegen de wind stonden te beuken, glipte ze weg. Één iemand dacht even dat er een shortcut genomen werd — een stukje parcours afsnijden als bonus. Helaas: zo eenvoudig was het niet.
Bij het hergroeperen wachtte de onvermijdelijke klim van de Berendries. Het peloton stoof naar boven alsof er gratis pinten boven stonden te wachten. Els volgde vrolijk. Elders op de helling voltrok zich een minder heroïsch tafereel: een klimstijl die het midden hield tussen een stervende zwaan en een oververhitte dieselmotor.
Tien kilometer later werd het café in Herzele bereikt. Fietsen netjes naast elkaar — het leek wel een showroom. Eén klant toonde zelfs interesse om een fiets “even te lenen en later terug te brengen”. Pech voor die stervende zwaan.
Na de nodige drankinname trok de groep opnieuw op pad richting Kalfort. Even leek het tij te keren voor één iemand: betere benen, herwonnen moed. Maar dat gevoel bleek even vluchtig als een zomers briesje… dat overigens volledig in het voordeel blies.
Wie er allemaal op kop heeft gesleurd, blijft een mysterie, maar het moeten beren van kerels geweest zijn. De bries werd een tegenwind van formaat, en koude rillingen namen het over bij de zwaan. Het verdict viel: over en uit.
Helpende handen werden dankbaar aangenomen — kameraadschap op z’n best. Maar op tien kilometer van de finish beslisten de krampen dat het mooi geweest was. Exit Snelvoeters.
Een volgende poging wacht. Misschien met iets meer plan, iets minder hoogtestage, en hopelijk benen die wél willen meewerken.
En voor de goede orde: dank aan Els — iemand die duidelijk wél wist wat er gaande was en dat den heten Erik terug was.