Kester, een gemeente die deel uitmaakt van de grote fusiegemeente Pajottegem, dankt zijn naam aan de benaming voor een Romeins legerkamp “Castrum”. Kester is bij ons vooral bekend om zijn vier enorme bollen. Bollen zo groot als die van Lotte’s hoeve-ijs te Liezele. Die bollen verbergen radars van een NAVO communicatiecentrum die alle radioverkeer in Europa en omstreken monitoren, lees afluisteren. Onder den berg ligt nog een volledig bunkercomplex uit de koude oorlog, vergelijkbaar met die van de Kemmelberg van waaruit destijds alle luchtverkeer boven ons land gemonitord werd. Beide complexen zijn nog steeds militair domein, maar niet meer in gebruik. Ooit probeerden passerende wielertoeristen selfies te nemen van deze bollen. Nietwaar Willy M? Als gevolg lokte dit direct de aandacht van beveiligingsmensen die hen snel ter plekke op de vingers kwamen tikken.
Genoeg weetjes, over naar de rit. We waren met 23 snelvoeters voor wat bekendstaat als onze eerste klimrit van het seizoen. Om het met de woorden van Tom V te zeggen, “Kester liegt niet”. Deze rit is voor menig Snelvoeter een eerste test hoe het met de klimcapaciteiten gesteld is. Sommigen hadden af en toe een duwtje nodig om de aansluiting met de groep niet te verliezen. Onze voorzitter verteerde de klimmetjes probleemloos, hij reed dan ook op een elektrieken ros. Ja ja, na de introductie van de di2 en de schijfremmen is de eerste fiets met trapondersteuning in ons peloton een feit. Je kan voor of tegen fietsen met trapondersteuning zijn, feit is dat iedereen het onze voorzitter gunt om na zijn zware ziekte op deze manier weer deel te kunnen uitmaken van onze groep. Lange Marc verwoordde het als volgt: “Snelvoeters passen zich niet aan aan leden, het zijn de leden die zich moeten aanpassen aan de snelvoeters. Dat Chris dit wegens zijn gezondheid met trapondersteuning doet wordt geaccepteerd, zolang dit gebruikt wordt om de groep te kunnen volgen.” Bij deze is dit discussiepunt afgesloten. Wie weet is Chris gewoon een trendsetter en rijden we binnen afzienbare tijd allemaal elektrisch. Want blijkbaar heeft die fiets toch al wat nieuwsgierigheid opgewekt.
Jelle en Jos namen zoals gewoonlijk de start voor hun rekening. Zoals elke keer verloopt de start in een uitgerekt peloton. Zeker wanneer zoals vandaag het peloton nog eens in stukken breekt wegens druk verkeer aan de kerk. Veiligheid primeert. Misschien moet eens nagedacht worden om aan de kerk of parking Okay te vertrekken?
Jelle gaf zijn koppositie vrij snel op. Zat de training voor de marathon in zijn benen? Hans M, onze kersvers gepensioneerde, kwam na enige aarzeling dan maar naast de Jos rijden. De Koereit was de eerste klim, die naam waardig, waar de posities binnen het peloton bepaald werden. Hier nam de jeugd het over en loodsten Robbe en Senne ons verder over het glooiende en bochtige parcours. Zij die nog niet met hun tong tussen hun kader hingen hebben waarschijnlijk genoten van de mooie omgeving en weidse vergezichten. Nadat we de bollen gepasseerd waren reden we verder richting de stop. Deze keer was deze voorzien in het fietscafe RUSTinneke te Pepingen waar we zowaar op het terras van ’t zonneke konden genieten. Björn M moest op tijd thuis zijn dus liet hij de eigenaar al direct de tweede ronde opnemen. Björn hield op de terugrit het tempo strak aan zodat zijn planning niet in het gedrang zou komen. Prostaatproblemen gooiden deze strakke planning bijna overhoop. Tot twee maal toe zijn we gestopt om water af te laten. En voor Tom V volstonden deze stops nog niet. Hij stond ineens te plassen toen we na een klim even stilstonden om iedereen te laten aansluiten.
Aangekomen in ons clublokaal werden we getrakteerd op hamburgers. Den eerste ronde was van Hans M, die hierdoor al direct zijn pensioen de mist zag ingaan. Er werd opvallend veel Duvel besteld. Hans drinkt zijnen Duvel het liefst gedraaid. Misschien was zijn oriëntatievermogen hierdoor ook wat gedraaid, want op Strava zijn we volgens hem naar Kerksken gereden.
Volgende week rijden we naar Axel, dat ligt naast Lotte Kopecky, he Hans, en is de stop voorzien bij den Benny wegens sluiting van het clublokaal. Jurgen en Cindy hebben zoals iedereen ook eens nood aan een beetje rust.
Tot volgende week!