door Erik Seghers
Beste Snelvoeters,
… en het werd stil aan de andere kant van WhatsApp.
Heel even vonden sommigen het nog spannend, maar tevergeefs: er kwam niets. Waarschijnlijk was den Heyvaert aan een episch relaas beginnen denken, maar volgens betrouwbare bronnen had het Duveltje het intussen van hem overgenomen.
Vier uur eerder.
Op de parking leek het wel feest. Althans, zo voelde het in mijn hoofd. Na twee weekends verplichte rust stond ik opnieuw tussen goed gezelschap, en dat alleen al was reden tot vieren. Op het menu: een rit van 110 kilometer met een hoogteverschil ergens tussen 200 en 450 meter — afhankelijk van wie het vertelde.
Onder een stralende zon en met een frisse bries op ons wezen trapten we ons op gang. Zevenentwintig man (en vrouw), welgeteld. Geen enkele vreemde bijt vandaag, of toch misschien eentje? Ook geen jong geweld aan de start, dus het kopwerk zou van de oudere garde moeten komen. Het werd dan ook wat aftasten: wie voelt zich geroepen? En vooral: is er eigenlijk wel wind waar we tegen kunnen vechten?
Nog geen dik uur later barstte het feest in mijn hoofd opnieuw los. Voor mij werd er plots met een drinkbus gegooid, en iets later ook geroepen. Geen slingers of confetti, maar wel twee platte banden. Misschien werd dat feest bewaard voor Aalst?
Met Lede ogen (sorry) zagen we Michèle uit een put op het parcours kruipen. Met een tiental Snelvoeters merkten we in de verte dat de rest van het peloton rond iemand stond te… huppelen? Ja ja, het was feest, want geen 48 Duvels maar wel drie latexbanden werden plechtig uit de verpakking gehaald. Ter ere van de verjaardag van ons vrouwelijk lid Michèle. Twee keer vijf werd ze — sowieso al een topgeboortejaar. Na een veertigtal minuten zette de groep zich opnieuw in beweging, richting onze kant. De wildste verhalen deden intussen de ronde over wat daar allemaal gebeurd zou zijn.
We trokken verder over mooie baantjes, met veel remmen en optrekken in de eindeloze bochten. Dankzij Hans VH had ik intussen een belangrijke levensles geleerd: eerst terugschakelen, dan draaien. En kijk, het werkte. De gaten werden kleiner, de krachten gespaard. Hans verdient promotie: van mecanicien naar sportdirecteur.
Rond kilometer zeventig hielden we halt in “De Beek”. Niet in een drassige gracht, maar in een goedgevuld café in Erpe-Mere. Jos Scheers had touch, net als onze voorzitter — al moest die eerst nog een band vervangen. Het was bijna middag toen de helft met de fiets het café binnenreed. Hoog tijd om te vertrekken.
Het bollen duurde echter niet lang, want niet veel later stonden we alweer aan de kant. Dit keer in Aalst. Feest? Helaas. Enkel Chris had het vlaggen, en Hans en Marc. Met frisse moed vertrokken we opnieuw, vol tegenwind. Maar in de buurt van Merchtem stonden we collectief stil voor een rood licht. De lus in de baan had duidelijk niet door hoe afgetraind we waren: onvoldoende gewicht op de sensor. Dus dan maar vals spelen en via het fietspad linksaf.
Dat viel niet in goede aarde bij een bijzonder gefrustreerde automobilist. Hij scheurde ons voorbij alsof zijn leven er van afhing. Het dak van zijn Mini Cooper vloog er haast af, en hij kon zich op enkele centimeters van onze kopmannen invoegen. Anders zat hij frontaal op de tegenligger. Maar daar was het: rood, op alle vlakken. Alleen jammer dat we zijn opgestoken middelvinger niet konden grijpen.
Dankzij onze voorzitter en onze Spanjaard konden we toch nog een deel van de verloren tijd goedmaken.
Wat was het opnieuw een prachtige rit: 320 hoogtemeters puur plezier. De waarheid lag dus ergens in het midden. Dank je wel, Willy en Chris, om zo’n mooie tocht uit jullie hoofd te toveren. Door het late aankomstuur vertrok de helft huiswaarts, maar de anderen kregen alsnog dat feest uit mijn hoofd.
Lang leve Michèle, en lang leve de boterhammen van het Coolhem.
Nu weer opladen voor volgende zondag — het zal nodig zijn, want voor het eerst wordt het écht klimmen. Kester… de ketters komen eraan.