WTC De Snelvoeters

Door Erik Seghers

Het zag zwart van het volk bij de aankomst in Rwanda. Bij ons zag het er eerder rood uit — van de eerste koude. Gelukkig lieten de herfstkleuren zich prachtig uitlichten door de priemende zonnestralen. Geen Rwandese toestanden in Kalfort, al zouden we die misschien wel kunnen oproepen in het supporterslokaal van Remco in Schepdaal?

Met een temperatuurverschil van 23 graden gingen we op zoek naar het WK-gevoel.

Nog geen kilometer ver, en Hans M’s gereedschapsbidon gaf er al de brui aan. Het deksel sprong eraf alsof het wilde zeggen: “Doe het zelf maar!” 

Na een twintigtal kilometer kregen we het al wat warmer. Tom’ s drinkbus voelde zich plots jong en wild, sprong uit de houder en explodeerde op het asfalt alsof ze auditie deed voor een actiefilm.

Na een dik uur rijden viel Tom letterlijk plat. Intussen hadden we Philippe al gespot aan kop — een ware herrijzenis uit zijn ‘Asse’, na zijn valse start vorige week. De Koereit lag ook op ons pad: een klim van 807 meter waar het kaf van het koren werd gescheiden, en waar sommigen hun innerlijke berggeit ontdekten… of net niet.

Drie platte banden vandaag: Tom, Dieter en Joren. Wat ze gemeen hadden? Zeker niet het parcours, want dat was allesbehalve vlak. De ene mooie helling volgde de andere op, en daarna ook weer af. Gelukkig kregen de platgevallenen hulp van het mooie, maar trage apparaat van onze Nancy Daems. Patrick zal dat na de middag even moeten ‘rechtzetten’, misschien wel enkel met die gele sokken aan. Fashion first.

Hoe verder we reden, hoe meer warmte de zon ons afgetrainde lichaam gaf. Vele kledingstukken werden uitgetrokken. De snelheid zat er goed in, waardoor we pardoes de Kigali-tent in Schepdaal voorbij reden. Enkel Tom kon in de vlucht zijn drinkbus vullen. Geen extra drank, enkel dorst en spijt.

Marc V begon tekenen van slijtage te vertonen. Gelukkig stelde zijn zoon voor om hem persoonlijk naar huis te begeleiden, op een tempo dat zelfs een slak zou doen geeuwen. Via smalle, glooiende wegen zochten we één van de laatste hellingen op in de buurt van Zellik. Daar had Eddie T een achterstand opgelopen; ziekte dwong hem boven op de berg rechtdoor te rijden, terwijl wij met z’n allen naar beneden doken.

Het moet gezegd: dit is één van de mooiste ritten op onze kalender — waarschijnlijk zelfs de mooiste. En als we dachten dat we het beste gehad hadden, dan hadden we het mis. Juist voor de eindstreep raapten we onze voorzitter nog op. Het doet deugd te zien dat hij zijn conditie aan het opbouwen is. Sterk bezig voorzitter!

Maar door de sterke beren aan kop hebben er toch enkelen zwart voor de ogen gezien. Nu gaan we zwarte plekken zoeken voor de TV. Kimihururu, of gewoonweg: hoera voor de parcoursbouwers! En een klein applausje voor de drinkbussen die het wél hebben overleefd.

Door Erik Seghers

Her en der fladderen ze nog wat rond, alsof ze vergeten zijn waar hun nest ligt. Maar uiteindelijk landen ze allemaal weer veilig in hun vertrouwde thuishaven: het nest van de Snelvoeters. Sommigen sleuren hun verdomde tweewieler mee op reis alsof het hun pasgeboren kind is, anderen geven de voorkeur aan alternatieve verslavingen: cultuur snuiven (letterlijk en figuurlijk), oude stenen bewonderen, alcohol proeven (ja, dat is drank met meer dan 0.0% alcohol – voor de duidelijkheid), speleologie, mosselen slurpen, pruimen plukken… het leven is een buffet.

En ik? Ik sta hier weer op de parking van Kalfort, met dat carbonnen ding tussen mijn benen alsof ik op het punt sta een Tour-etappe te winnen. Normaal had onze nieuwste aanwinst, Casper, hier vandaag zijn glorieuze debuut gemaakt. Maar neen hoor, hij moest op wandel met papa Joren – waarschijnlijk om de geur van babydoekjes en luiers op te snuiven. Opa Marc zou vandaag eigenlijk de inspanningen van die twee kleine deugnieten moeten compenseren. 

Het aantal deelnemers vandaag? Iets tussen de 18 en 20. Patrick koos halverwege voor de vlucht vooruit – niet uit angst, maar om zijn zondagse late shiftpremie op te strijken. Prioriteiten, weet je wel. Jan Sys was onderweg spoorloos verdwenen. Of was hij er nooit? Niemand weet het zeker, zelfs Jan niet. Christophe had een nachtje uitgeslapen en sloot zich op het einde aan alsof hij gewoon even naar de bakker was geweest.

Philippe had ambitieuze plannen om mee te rijden, maar nog voor de start had hij zichzelf al vakkundig uitgeschakeld door over een kapotte fles van een dronken Pukemaer te rijden. De fles overleefde het niet. Philippe ook niet, qua fietsplannen.

Maar wij? Wij waren vertrokken. Voor de rit van kinderdagverblijf Meermans – zijn geliefde parcours naar en rond Aalst. Een route zo vertrouwd dat zelfs de wind wist waar hij moest zijn: pal op de kop, in volle glorie. Onze vaste waarden schitterden door afwezigheid, maar de vervangers waren van topniveau. Patrick (de Premiejager), Nikolaas (met zijn glorieuze pornosnor uit de jaren 80), Meneer Peytier (altijd correct, zelfs als hij fout rijdt), jong talent Styn (nog fris, nog naïef), en krachtpatser Bjorn (die zijn fiets eigenlijk als halter gebruikt).

Over de kasseikopjes van Kouterslag in Gijzenzele stoven we richting onze stop in Melle. De man van Melle was niet meer – hij is nu de man van Merelbeke. Maar ook die was nergens te bespeuren. Gelukkig was er geen gebrek aan gezelligheid. Voor eenzaamheid moest je hier niet zijn. Tenzij je achteraan reed. Dan was je gewoon te traag.

Na een korte break – lees: een gevecht met een kleverige energiereep en een bidon die niet meer openging – kropen we verkleumd (en licht verkrampt) terug op de fiets voor de laatste 45 kilometer. En jawel, we hadden geluk: rugwind! De heilige graal van elke wielertoerist. De koude was plots vergeten, het geklaag en gezaag ebte weg als een slecht huwelijk na een goede advocaat. Vanaf nu ging het vooruit. Harken, stoempen, puffen. (Geen zorgen, UCI, het was puur spierkracht. Denk ik.)

Onderweg nog even appels geplukt – want waarom niet? – en dan via de Provinciale Steenweg richting ons vertrouwde nest. En wat kregen we daar onder onze wielen? Een gloednieuw fietspad, zo glad dat zelfs onze carbonnen ros begon te spinnen van geluk. Terug naar waar het allemaal begon, deze ochtend. Met een grijze start, halfopen ogen en de hoop dat de rit ons zou veranderen. Spoiler: we zijn nog steeds dezelfde zotte bende, maar met iets meer zadelpijn.

Door Eddy Daems

Nu Kalfort Kermis uit zijn lijf was, vond onze kassier het nodig om daar tijdens het Moonsen-feest nog een vervolg aan te breien. Terwijl hij dus nog in zijn beddenbak vertoefde, stonden wij zo nuchter als een kalf aan de start van onze rit naar Gooik. Den Dave en den Hans, die hun familienaam delen met onze kassier stonden – den ene al met kleiner oogskes als den andere – wel aan de aftrap van onze zondagse uitstap.

De Jos S, die wat ziekjes oogde, en de rit vooraf tweemaal had verkend (ons diepste respect), nam gewoontegetrouw de kop, zij het ditmaal niet met zijn tweewieler maar met zijn naar CO2 ruikend wagentje. Met zijn kentekenplaat ‘FBI’ kregen we onverwacht overal voorrang, zodat de rit vlotter verliep dan gewoonlijk.

Alhoewel, toen de groep na een tiental kilometer onverwacht halt hield, begon Marc V zowaar met de opvoering van een vooraf ingestudeerd striptease-nummer, die maar weinig indruk kon maken op de aanwezige Snelvoeters. ‘Mijn broek zakt altijd af!’, lachte hij, terwijl hij zijn bretellen over de schouders trok. De ‘Dag van de Landbouw’ wordt ten huize Verheyden altijd gevierd met het ‘nemen’ van de boerin. Een vergetelheid als deze is hem dus vergeven!
Na de rit volgden nog meer ontboezemingen in de persoon van Eddy T, die zonder verpinken aan de ganse groep meedeelde dat ‘Hét al zes weken geleden was’. ‘Te veel informatie!’, oordeelden zijn collega-Snelvoeters.

Als het eerste deel van de rit nog niet lastig genoeg was, hadden protesterende boeren nog postgevat op een smal wegeltje, zodat er voor ons geen doorkomen aan was. De Jos moest onverrichterzake terugkeren en wij ploeterden door de modder met onze (tot dan) hagelwitte fietsschoenen.

Zo moeizaam het eerste deel van de rit verliep, zo gezwind ging het daarna.
Na de stop in Lennik ‘Bij Schaekels’, zette Jos zijn voiture in derde en zelfde in vierde vitesse, zodat wij alle moeite hadden hem bij te houden. Het gros verteerde deze tempoversnellingen echter opvallend vlot en klokslag 12 uur kwamen wij aan bij ons lokaal, waar het zoeken was naar een vrij parkeerplaatsje voor onze fietsen aan het huis van ‘de pillendraaier’.
Op het terras van ’t Coolhem moesten we onze zitplaatsen delen met die van Willaert-Van Boom en werd de opmerking gedeeld: ‘Zelden een rit gereden met zoveel mooie asfaltwegen.’
Marc V was in Breendonk de groep reeds verlaten. Wellicht moest die jongen thuis opnieuw zijn bretellen laten zakken.

In de strijd om de meeste km aan kop tussen de families Brys, Tierens en Daems, heeft eerstgenoemde familie met ruime voorsprong de leiding genomen. De twee andere families nemen dan weer het voortouw wat de gedronken 33’ers betreft. Benieuwd hoe dit de resterende ritten uitdraait!

En dat al die chauffeurs, (Ja, gij ook Jos!) volgende week maar eens een voorbeeld nemen aan ons, want voor ons zijn alle zondag Autoloze Zondagen!

O ja, vergeten te vermelden: In ’t Coolhem was ’t ene mé hesp of ene mé keis, maar ditmaal enkel voor Hans VH… De overige 16 Snelvoeters allemaal met groten honger naar huis!

door Erik Heyvaert

Laten we dit verslag beginnen ten huize Heyvaert – Roex. Rijden we of rijden we niet? Nat worden of niet nat worden? Normaal gezien heb ik geen schrik van een beetje regen, maar regen in combinatie met een snelle waaiertocht deed me toch wat twijfelen. Gelukkig stuurde lange Marc in de Whatsapp dat we de goeie kant uitgingen. Ten oosten van Kalfort regende het, ten westen was het droog. Michéle zei, ” we worden nat”. 16 rijders waren present. 14 snelvoeters, oudgediende Willy VD en de zoon van de Willy M zijn nicht. Als de Willy M aan dit tempo zijn familieleden blijft introduceren kunnen we binnenkort onze clubnaam veranderen naar ” De Meersmannen”. Willy VD was gekleed in onze oude snelvoeters tenue, kwestie van zich te onderscheiden van het plebs. 

We vertrokken via Eikevliet en Wintam richting Temse. Het bestuur had, op aangeven van piloot lange Marc, beslist om pas om 8Hr30 te vertrekken. Het cafè op de tussenstop gaat pas om 10Hr open en moesten we om 8Hr vertrokken zijn, zoals voorzien op de kalender, waren we veel te vroeg daar.  Jan S had deze communicatie blijkbaar gemist en stond om 08Hr stipt present. ” Help, waar is iedereen” moet door zijn gedachten gegaan zijn, en deed hem angstig een whatsapp bericht sturen, ” waar hebben we afgesproken?”.  Stijn VH was niet naar de start gereden aangezien we voor zijn deur passeerden. Dit leverde ongetwijfeld wat extra minuten nachtrust op. Sommigen opperen om volgend seizoen het vertrekuur in de zomer naar 8Hr te brengen ipv 7Hr30, kwestie om collectief aan nachtrust te winnen. 

De rit ging snel maar er werd gelukkig rekening gehouden met het natte wegdek. Nochtans zorgde dit natte wegdek ervoor dat ondergetekende in Verrebroek een slippertje maakte en daardoor bijna zijn eigen vrouw onderuit maaide. Een slippertje met uw eigen madam is normaal gezien gewoon liefde. Na wat gebrom, dat ze dat gat moest dichtrijden, kon er al terug een liefdevolle glimlach vanaf. Het was niet de enige keer dat ze een gat moest zien dicht te rijden. Op een gegeven moment zorgde een position switch met tempoverandering aan de kop van het peloton ervoor dat de verhoudingen binnen het peloton volledig in de war gebracht werden. Michèle lag er weeral af. Als plichtsbewuste echtgenoot stormde ik naar de kop van het peloton om onze prijsbeesten Jelle VH  en Stijn VH even in te tomen. Die Jeunesse beseffen niet hoe goed ze zijn en daardoor de rest van het peloton fameus zeer kunnen doen. Met een duwtje aan de poep, alhoewel Michèle de 50 reeds gepasseerd is, is deze nog steeds strak, zijn er steeds gegadigden om haar dat duwtje te geven. 

10Hr07. Het cafè “Het verdonken land” in Emmadorp was open. De kortsnuit hond des huizes verwelkomde ons met een hels lawaai. Hij was aan het spelen met zijn drinkbakje. Marc VH dacht direct dat ze met zijne velo aan de haal waren. Tweemaal drinken aan €5 lukt in Nederland niet meer. Misschien moeten we eens meer via de Congo passeren om dit verlies te compenseren. 

De polders zijn geliefd bij wielertoeristen. Het was zelfs zo er dat we kilometerslang moesten blokrijden achter een ander peloton dat aan een gezapige snelheid van 26 Km/hr het verkeer en onszelf dwongen om achter hen te blijven. Marc B zag ons gemiddelde van 35,8 Km/hr genadeloos zakken. Dit maken we nooit meer goed. Eens we deze slakken konden passeren moesten we iets verder via familie aardbei. Ma, pa en dochter fraise, dit stond toch op hun wielertruitje, werden door ons peloton voorbijgereden. Vooral richting dochter aardbei werden er wel wat bewonderende blikken en opmerkingen gegeven. Ze zat goed in het vel en was voorzien van oren en poten. Björn M stond ons iets na dit inhaalmanoeuvre op te wachten en filmde onze rit.

Hier zie je dat pa en dochter aardbei ons peloton volgde. Van ma aardbei was er geen spoor meer. Op een gegeven moment dacht pa aardbei ons peloton even uit te dagen. Hij kwam zich nestelen vooraan ons peloton, maar werd er door mezelf terug uitgebonjourd. Aangezien hij niet opgezet was door mijn manoeuvre ging hij op een viaduct in de sprint om toch maar te laten zien hoe goed hij wel was. Björn M was dit haantjesgedrag moe en zette pa aardbei even op zijn plaats met een geweldige demarrage. Weg was familie aardbei. 

Björn zette zich op kop van ons peloton en zorgde ervoor dat de verloren tijd tijdens het blokrijden toch enigszins kon worden gecompenseerd. Tot Willy M plat viel. Stijn VH stond met de late vandaag en moest op tijd thuis zijn. Hij en Christophe W zijn doorgereden. Niet veel later reed ook Michèle R plat. Weeral stond Hans VH paraat als club mekanieker. De band werd in snel tempo vervangen. Michèle wou echter maar 4 bar druk in haar band met als gevolg dat de buitenband zich niet gegrepen had achter de clips van de velg. Hierdoor had ze het gevoel dat ze constant op kasseien reed. Terug gestopt en de band opgepompt tot 7,5 bar. Nu had de buitenband zich gezet en konden we vlot onze volgweg verder zetten richting clublokaal. Daar aangekomen lag het gemiddelde op 34,7Km/hr. Niet slecht.   

Kalfort kermis was nog steeds aan de gang en ’t Coolhem was de startplaats van een toertocht met brommerkes. De stank van 2takt konden we nog verdragen maar dat er geen 33-ers verkrijgbaar waren zorgde voor teleurgestelde blikken op menig hoofd. Tijdens Kalfort kermis werden er geen 33-ers geschonken. Men kreeg wel een 25 ’tichske voor de prijs van nen 33-er. Gelukkig werd er Duvel geschonken. Dus ik content.

En voor zij die het nog niet moesten weten; ten huize Erik Heyvaert wordt er om stipt 18Hr gegeten. 

Door Erik Seghers

Het is weer zover: Flosh-trekkerij! De kermis is officieel van start gegaan. Boenke-boenke klinkt op de achtergrond — naast én in het bed. Okay, dat hoort er nu eenmaal bij, en vormt meteen ons vertrekpunt vandaag.

Negentien Snelvoeters vergezeld door vijf anderskleurigen, staan klaar om de winkelkarren achter zich te laten. Met een frisse blik en een gezonde dosis goesting trekken ze de paardenkracht op gang. De verklede rupsen starten pas rond 11 uur voor de jaarlijkse processie. Maar wij? Wij zitten meteen goed in het tempo. Halen we de finish al om 11 uur? 

In Baasrode moet nonkel Willy al aan de kant. Zijn balhoofd staat los… of moet hij gewoon naar dat familiefeest? Aan de Meerskant in Overmere trekken we verder richting Holland. De zon staat hoog aan de hemel, Oranje boven, en verwarmt onze gezichten — zalig!

De tijd vliegt voorbij, en wij lijken mee te vliegen. Voor we het goed en wel beseffen, rijden we al over de viaduct richting het Veer van Langerbrugge. Crawl met de velo op het veer, een beeld op zich. Lange rechte banen leiden ons door het uitgestrekte havengebied. De grens over. Maar lang blijven we daar niet — Zelzate komt snel in zicht.      

We zijn niet van slag, maar we zijn wél in Overslag. 

Tijd voor een vochtpauze, met op de achtergrond de nieuwe kerk.  En dan is er die ex-werknemer, die blijkbaar met geweld buitengezet werd. Zijn lidkaart van den Esso werd pardoes in twee geknipt. Maar hij bracht ons wijze woorden: “Al poep je niet, dan rust je toch. En als ze je toch roepen, dan poep je nog!” Zijn zoon weet van niets, hij weet enkel van die Duvel.

Vader en zoon Verheyen: vader met levenswijsheden?

Na deze rustpauze gaan we nog 45 kilometer stevig werken. Het blijft snel gaan, maar dat deert ook Willy Van Dijck niet. Als een jong veulen van 78 lentes peddelt hij vrolijk mee. 

Ook onze Jos staat nog steeds bovenaan de heldenlijst. De oude rotten voelen zich thuis bij deze zotte bende. Hun carrosserie is bijlange niet versleten zoals de Alfa Romeo’s die we onderweg spotten in Waasmunster. Ze zijn Belgisch, niet van Italiaanse makelij. Geen takelwagen nodig — misschien morgen?

De kandidaat lijsten voor het bestuur in november zijn geopend. Vandaag was er niemand van het huidige bestuur te bespeuren. Enkel onze nieuwe… die zich aanmeldde met een ietwat theatrale houding, alsof hij poepte, liet zich zien. 

Het ging hard vandaag. Snelvoeters waardig. En nu, wat verder aan die “Flosh’ gaan trekken. 

Door Eddy Daems

Het lijkt wel of velen vandaag wel een reden vonden om er niet bij te zijn: De Filip was gaan gravelen, de familie Meersmans lag bruin te bakken aan zee en Eddy T vertoefde in Italië. Wellicht had moeder de vrouw de anderen verplicht mee te gaan op verlengd week naar aanleiding van Moederkesdag.
Even tussendoor: Op de vraag ‘Wat hebde met Moederkesdag voor uw vrouwtje gedaan?’, antwoordde onze kassier: ‘Ah, met de fiets gaan rijden, natuurlijk… op mijn eentje!’ De vraag die ik mij dan stel is: Welk wondermiddel gebruikt Guy M om dat thuis zo geregeld te krijgen?

De Nicolas R, die paarde het nuttige aan het aangename en had zijn vriendin meegebracht naar onze rit naar het Pajottenland. Met Ellen VC reed er zowaar een ‘groentje’ met ons mee, maar dan wel eentje met wonderbenen… En dan heb ik het over de kracht die haar benen overbrengen op de pedalen, hé heren!

Wat de rit zelf betreft (misschien ook iets over vertellen): Het verbaast me dat Nicolas en Tom V geen stek krijgen in het Museum Train World in Schaarbeek, beide locomotieven van het dendertype, hoe langer ze rijden, hoe harder ze bollen.
Met volgens Marc B 400 hoogtemeters en volgens Guy M 600 hoogtemeters was dit een pittige rit die elke Snelvoeter wel aankon.

Van bij aanvang deed de tweewieler van Erik S wat raar. De metalige geluiden bij elke extra duw op de trappers, ontlokte bij technisch expert Marc B de uitspraak: ‘Hoogstwaarschijnlijk is den Erik zijnen body kapot!’ Toegegeven, Erik S wordt nu wel een dagje ouder en hij is nogal ijdel van aard, maar om dat nu zo openlijk voor het volle van het publiek te vertellen…
Erik S droop met het schaamrood op de wangen af en had zich zijn zondagvoormiddag wel anders voorgesteld.

In café ‘De Gareelmaker’ had iedereen, na wat duw- en trekwerk om in ’t zonnetje te kunnen zitten, zijn plaatsje gevonden en weerklonken naar gewoonte de woorden ‘koffie’ en ‘cola’ met een tussenpauze van zo’n 5 minuten.
Tussendoor vond humorist Dieter VC nog snel de tijd om er een grapje tussen te gooien: ‘Ik dacht dat het vandaag een heuvelrit was?’ Je moet weten: Ondertussen hadden we al bijna 400 hoogtemeters op onze teller staan (dan zal Guy M toch gelijk gehad hebben!).
Net voor het tweede deel van de rit aan te vatten, kocht ondergetekende nog snel wat wenskaarten bij, waarbij er al meteen eentje op de post ging richting Erik S met het opschrift ‘Een spoedig herstel!’

Bij een afslag in Groot-Bijgaarden was het even schrikken toen Hans T tegen de grond ging bij het overschrijven van een witte lijn. Bij een eerste inspectie van zijn fiets bleek de schade nogal mee te vallen. Voor zijn eigen schaafwonden had deze stoere flandrien nauwelijks oog.
Hij ging zowaar aan het einde van de rit nog wat mee aan de kop sleuren.

Terwijl Marc V zijn verloren gegane vocht ging aanvullen op Trekkertje Trek, namen wij plaats op ons vertrouwde Coolhem-terras, waar voorzitter Chris V ons kwam vergezellen.
Het hoopgevende nieuws dat hij ons meedeelde aangaande zijn gezondheid, deed elk van ons nog meer deugd dan de 99,9 pas afgelegde kilometers. Het ga je goed, Chris!

A ja, Jos, wilt ge één van de dagen mijn resterende wenskaarten eens terugbezorgen, a.u.b.?

Door Eddy Daems

Paul Fournel schreef ooit: ‘De fiets is een geniaal apparaat dat iemand die zit de gelegenheid geeft om zich louter en alleen door zijn spierkracht tweemaal zo ver en zo snel voort te bewegen als iemand die staat’.
En dat is een mening die door elke rechtgeaarde Snelvoeter wordt gedeeld en die ook de reden is waarom hij – gekverklaard door de meesten – op een ontieglijk vroeg uur op zondagmorgen al rijdende in beweging zet.

Toegegeven, onze 134 lange rit naar ’s lands bekendste bedevaartoord lijkt een ‘afternoonwalk in the parc’ in vergelijking met de 100 km Dodentocht. Maar voor kerels van onze leeftijd is dat zowat het maximum van ons kunnen.

Michèle had zich de moeite getroost de rit te verkennen en te merken aan het aantal Whatsapp-berichtjes die werden gepost zou het een rit zijn met (hellingen en) vele hindernissen. Vooral het bord ‘verboden richting’ – het vemaledijde ‘spiegelei’ – verperde ons meermaals de weg.
Zelf was ze thuis aangesteld als bewaker van een veelharig mormel op vier poten… Je kent ze wel: Veel blaffen en weinig bijten! Het was dus zeker den Erik H niet, want die was vandaag wel van de partij!
En bij afwezigheid van de Jos was het Marc B die bleef hameren op het begrip ‘stiptheid’ als één van de belangrijkste woorden in het Snelvoeters-vocabularium.

Een zestal krachtpatsers nam vandaag het voortouw aan kop van ons 21 man tellend peletonnetje, maar het was toch vooral Marc B, die het leeuwendeel van de kop voor zijn rekening nam. Goedingelichte bronnen uit ons peleton vermoeden dat hij een nieuwe brandstof tot zich heeft genomen, die voorlopig nog onopspoorbaar is. Speurders leggen linken naar zijn nieuwe werkgever Q8. We achten de kans groot dat ook zijn zoon Joren van de mysterieuze toverdrank heeft geproefd.

Op korte tijd kregen we drie hellingen voor de voeten geschoven. Au fond is een berg niet weinig meer dan een uitstulping van het aardoppervlak. Een hoop aarde met pretentie. Tot je ervoor staat op twee wielen. Vooral den Houwaart in Tielt-Winge vergde wat zweet en tranen op deze zonovergoten dag.

In Scherpenheuvel was het even zoeken naar een bereidwillige fotograaf en een café met een schoon terras, zodat onze zoektocht eindigde in het Molenhuis, waar we meteen een suikerwafel toegestopt kregen. Dat die gastheer ons meteen de nodige suikers aanbood, zal ook wel iets gezegd hebben over onze fysieke toestand. Hans M vond dat dit nog niet volstond en stapte de eerste de beste bakkerij binnen voor ne kreimkoek.

Onderweg kregen zowel Eddy M als zijn carbonnen ros het wat moeilijk. ‘Herstelwerken Van Hoye’ wist dit klusje in een mum van tijd te klaren. Eddy M zelf kreeg van zijn ploegmakkers nadien de nodige schouderklopjes, die hem er wel doorheen hielpen.
Toen we onderweg het bord ‘Evenement’ passeerden, moesten we even verder alweer de remmen dichtknijpen, want er was een koers aan de gang met de groene vlag op 5 minuten achterstand van de renners. Gelukkig konden we onze verloren tijd nuttig besteden met het aanschouwen van de zwoele dansen van een viertal schaars geklede jonge deernes aan de kant van de weg. (Die suikerwafel was er niks tegen!)

Afsluiten deden we met een achttal dorstigen op het terras van tennisclub Stepp waar zelfs nen Bel-pils onze smaakpapillen wist te verblijden. En ge kent de uitdrukking van de Guy ‘Eentje is geentje’… (Voor meer details wend u tot guy.moons@telenet.be).

Ziezo, geslaagd in mijn opzet om de Jelle V voor één keertje niet te vermelden in mijn verslag, want wat die jongen dit weekend op sportief vlak weer uit zijn kuiten schudde…
Dedju, weer mislukt!

door Erik Seghers

Gisterenochtend was het voor de fietsers onder ons een ware thriller.
Buienradars werden massaal en obsessief geraadpleegd—alsof we met genoeg klikken de regen konden wegduwen. Het was een dans van bed uit, bed in, gevolgd door onvermijdelijk het bed uit! Op tafel zitten als strategen, turend naar buiten alsof we het weer konden onderhandelen. Maar diep vanbinnen wisten we het al: die regen zou ons straks genadeloos treffen, zonder pardon, zonder paraplu, en met de grijns van Moeder Natuur die duidelijk zei: “Succes hé!”

 De gravelrit van OAB was een waar epos, meesterlijk opgebouwd alsof Spielberg himself het parcours had uitgetekend.
Deze ochtend daarentegen: geen drama, geen twijfel, gewoon opstaan en vertrekken. De zon straalde alsof ze ons persoonlijk wilde feliciteren met onze keuze voor de fiets. In zomertenue trokken we richting Kalfort, fris, fruitig en licht overdreven zelfverzekerd.

Behalve Merckx. Die had duidelijk een seizoen update gemist en verscheen in volle winteruitrusting, klaar voor een expeditie naar Antarctica.
Het eerste deel van de 28-koppige formatie was al vertrokken, strak in het gelid. De treuzelaars? Die hadden het vlaggen. Ze moesten meteen alle registers opentrekken—alsof ze de Ronde van Frankrijk inhaalden op een bakfiets.

Marc V. begon de rit vooraan, maar gleed al snel stilletjes naar de achterhoede.
Was hij daar om zijn nieuwe Specialized te showen, of waren dit de eerste tekenen van een “ik had beter in bed gebleven”-dag?
Ons Els was ook van de partij. Had ze haar legendarische vorm van weleer teruggevonden, of kwam ze gewoon haar parcoursbouwer persoonlijk feliciteren met het meesterwerk?

Ter hoogte van Ternat gebeurde het onverklaarbare: 80% van het peloton ging plots vol in de remmen en dook de graskant in.
Wat was er aan de hand? Een obstakel? Een wild zwijn? Nee hoor—misschien gewoon een collectieve poging om nog wat extra gewicht kwijt te raken voor de aankomende hellingen. De spanning was te snijden, de logica ver te zoeken.

Na deze mysterieuze graskant-manoeuvre werden de registers opengetrokken en ging het tempo de hoogte in alsof we op de vlucht waren voor een regenbui die er niet was. De heuvels volgden elkaar op als afleveringen van een spannende serie.

In Eigenbrakel werd een korte stop ingelast. Boven op de berg stond een reusachtige Leeuw, majestueus en… met zijn achterste naar ons toe. Uiteraard konden we het niet laten om daar een groepsfoto te nemen. De Leeuw had niets door, de wind zat in ons voordeel, en wij voelden ons even koning van de racefiets.

De overwinning van de monarchieën was binnen, maar onze rit zat nog niet eens aan de helft.
Zelfde hellingen, andere vergezichten—alsof het landschap een nieuwe outfit had aangetrokken.
Aan het station van La Hulpe werd het terras geopend alsof we VIP’s waren op een wielerfestival. Dorstig, half verslagen en met zonnebrillen die de vermoeidheid moesten verbergen, dronken we ons nog wat moed in voor het vervolg.

Via Duisburg richting Tervuren, waar de Willy nog steeds rondreed met een drinkbus die met een schoenveter aan zijn kader hing. Die veter hadden we ergens onderweg gevonden—mogelijk van een wandelaar die het opgaf en zijn schoenen achterliet als offer aan de racefietsgoden

.

Bij de splitsing van de brug en het bos van Tervuren werd het peloton plots herleid tot één compact hoopje miserie.
Alle remmen dicht—leve de schijfremmen! Het leek even alsof we een flashmob deden, maar dan zonder choreografie.
Na een idyllisch padje door de bossen kwamen we aan het rondpunt van Tervuren, waar de Bandudu Water Jazz Band stond te blinken in de fontein. Links van ons stond een reusachtige Afrikaanse olifant, ogenschijnlijk uitgeput van het toekijken.

We zochten de vlucht naar Sterrenbeek via Skyes, terwijl vliegtuigen boven ons neerdaalden alsof ze ons wilden aanmoedigen. Wij spurt(t)en verder, het tempo vloog vooruit. Sommigen hadden de hellingzone overleefd dankzij helpende, duwende handen—een soort mobiele hulplijn op twee wielen.

Maar ter hoogte van Steenokkerzeel werd het weer een optrekpartij te veel voor Geert. “Laat maar lopen,” beval hij de Erwinator.
In de buurt van Hombeek haalden Jelle en Erwin nog even een zware elektrische fiets uit de gracht. De vrouw lag er gelukkig nog goed bij—de fiets had duidelijk meer geleden dan zij.

Zware benen na de OAB-rit—waren het de grondwerkersbenen, de gravelklimmersbenen, of gewoon te veel worsten op de barbecue?
Er werden allerlei verklaringen geopperd voor de iets minder frisse benen op The Day After.
Moe maar voldaan zagen we de eindmeet naderen, alsof we een pelgrimstocht hadden volbracht.
Tom V., een dikke merci om ons dit verborgen stukje paradijs aan de Brusselse rand te laten ontdekken.
We kwamen, we zagen, we fietsten… en we zullen het morgen voelen.

door Erik Heyvaert

Tijdens de rit kwam hete Erik mij vragen of ik het verslag wou schrijven. Hij had geen tijd maar zou vanaf volgende week terug de draad opnemen. Hete Erik, onze poëtische romanticus, is momenteel zijn tweede roman aan het schrijven. Voor mij is zijn schrijfstijl van een te hoogstaand niveau. Wil ik dit lezen, dan zal het mij zoals bij de ganzen via een trechter in de strot moeten toegediend worden. Maar voor iedere stijl is er een publiek. Mijn stijl is eerder riooljournalistiek met ongezouten opmerkingen op smoelenboek, wat zich soms ook weerspiegelt in mijn verslaggeving over onze clubritten. Het zou niet de eerste keer zijn dat onze voorzitter zijn zwarte alcoholstift heeft moeten bovenhalen om te extreme opmerkingen te censureren.

De parking om 07h30. De weersvoorspellingen geven niet veel goeds. Vorig weekend werd er ook regen gegeven maar we hadden de rit naar het meer van Genval volledig droog kunnen afwerken. Dus met een sprankeltje hoop op nog een droge rit stonden er toch 14 snelvoeters aan de start. Zelfs Eddy T was present, iemand die normaal gezien past voor regenritten. Achteraf gaf hij toe dat hij het weerbericht volledig verkeerd ingeschat had. Guido M had aan zijne compagnon de route, Hans M, laten weten dat de buienrader veel rode plekken gaf boven de regio waar we naartoe reden, en hij vandaag verstek gaf.

Ruim twee minuten te laat, ondanks de aanwezigheid van onze nochtans stipte Jos, vertrokken we voor deze 125km vlakke rit. De enige hoogtemeters vandaag werden gepresteerd op viaducten over snel- en waterwegen. Juist vertrokken kwam de kleine van den beenhouwer ons nog tegemoet gereden. Dankzij hem waren we met 15 en mochten we reglementair op de baan rijden. De kleine is ne coureur in opleiding en de club laat toe dat coureurs als training of revalidatie met ons meerijden. Als zoon van nen beenhouwer zal hij ons bij de sluitingsrit wel eens kunnen trakteren op een BBQ of dergelijks. Kwestie van sponsoring ter ondersteuning naar de opbouw van zijn wielercarrière.

Loslopend wild stond vandaag centraal gedurende deze rit. Eerst werd onze weg versperd door een zwaan die voor ons peloton met wijd uitgespreide vleugels ging lopen. Het was precies Kim Gevaert met platvoeten, om iets verder voor twee overstekende reetjes in de remmen te moeten gaan. Onderweg viel het oog nog op ander loslopend wild, voorzien van mooie oren en poten, waardoor ondergetekende knal in ne put reed. De madam was er niet bij dus kon ik me al iets meer permitteren. Over de madammen gesproken, die van ons heeft verstek laten gaan wegens dogsitten, en Els is als een echte berggeit meerdere cols en de Mont Ventoux aan het beklimmen. Tom V is haar aan het trainen zodat wij, snelvoeters, binnenkort mogen genieten van Els haar poep, kont of hoe je de billen ook maar wil benoemen, terwijl zij als een speer het snelvoeters peloton aantrekt bij een beklimming. 

Terug naar de rit. Doorweekt werd er toch beslist om te stoppen aan het boerenhof te Oelegem. De meningen waren verdeeld. Misschien in de toekomst afspreken dat er bij regen niet gestopt wordt. Alvast een agendapunt voor de volgende ledenvergadering. Ik heb nog nooit iemand zo hard zien bibberen als Philip DK gedurende deze tussenstop.

De zool van dokter Jan zijn schoen was losgekomen. Gelukkig had de cafébazin ducktape liggen en kon meneer doktoor zijn schoen opereren. Het was wel geen schoonheidsoperatie. Een schoen vol ducktape stond anders wel niet slecht naast zijn fiets waar het stuurlint ook al bijgewerkt werd met zwarte isolatietape. De terugrit verliep verliep bij momenten chaotisch. De GPX kwam niet overeen met wat onze piloot Marc V in zijn gedachte had.

Voor Jelle V, de zoon van onze piloot, was het vandaag ook een pechdag. Na een jump over een verkeerskussen voelde hij ineens een raar gevoel aan zijn stuur. Gelukkig heeft hij op tijd kunnen stoppen of de gevolgen waren waarschijnlijk ernstig kunnen zijn. De pen van zijn voorvork was afgebroken waardoor zijn stuur los kwam te bengelen. moest dit in volle rit gebeurd zijn was een val onvermijdelijk. 

Tomorrowland omschrijden via de blauwe bruggen, weeral extra hoogtemeters, en via Leest en Tisselt huiswaarts keren. In Tisselt werd het eindelijk droog. Rij ik rechtstreeks naar huis of rij ik nog mee naar het clublokaal? Doorweekt verlangde ik naar een warm bad, maar een clubrit hoort afgesloten te worden in het clublokaal. De boterhammen smaakten en het bier eveneens. Ondanks het slechte weer toch een geslaagde clubrit. 

Volgende week de Leeuw van Waterloo. Weer of geen weer, allen massaal present!

door Erik Heyvaert

Pieter Aspe zaliger schreef zijn romans steeds met een Duvel in de hand. Ik weet niet hoe onze hete Erik zijn eerste roman geschreven heeft, maar Duvel kwam er zeker niet aan te pas. Aangezien onze twee vaste verslaggevers, heten Erik en schoolmeester Eddy, de laatste tijd nogal deserteren voor onze clubritten, mag ik weeral eens het verslag schrijven.

Dus met een duvel in de hand dit verslag. De weersvoorspellingen zagen er zaterdag niet veelbelovend uit. Ik denk dat sommige toen al de knop omgedraaid hadden en hun wekker niet op een ontiegelijk vroeg uur gezet hadden om tegen 07h30 paraat te staan aan de start. We waren met 16 snelvoeters. De kop van het peloton werd al snel overgenomen door Dave M en Bjorn M. Dave, die nat in ’t zweet reed, met het gevoel dat zijne achterband plat stond en de wind op kop zat. Dat laatste klopt. Het was wind op kop. Diene band stond hard en dat zweet was de alcohol van ” the night before” die aan het verdampen was. Enkel klasbakken kunnen onder die omstandigheden presteren. Bjorn zijne prostaat had vandaag zijn kuren. In  Machelen moest hij effe aan de kant, maar we mochten doorrijden, hij haalde ons wel in. De trigger voor Jelle VH om eens de gas open te draaien. Ons inhalen heeft wel enkele kilometers geduurd. Jelle moest inhouden omdat Hans M even naar de kop reed met de mededeling dat Bjorn nog steeds niet bij het peloton zat. Zelfs voor superman kan het soms lastig zijn.

Voorbij Zaventem begonnen de heuvelzones. Vanuit Eizer richting Overijse werd het peloton op de klim in een mooi tempo bijeengehouden door Jan VB en Joren B. Een toonbeeld hoe men als club rijdt. De sterke renners houden rekening met de iets minder sterke renners, want snelvoeters zijn per slot van rekening allemaal sterk. Op de volgende klim buiten categorie, de Hagaard, mocht iedereen zich eens laten gaan. Stond daar boven den Bjorn langst de kant weeral eens te plassen. Gelukkig was hij nu al ruimschoots voor ons boven zodat zijn inhaalbeweging wel moest lukken. Dat dachten we althans, want we hebben ons toch eventjes aan de kant moeten zetten omdat den Bjorn maar niet afkwam. Dus besloot Hans M ook zelf ook maar eens een piske te doen. Heel ons schema naar de knoppen.

Het meer van Genval, wat voor 80% op het grondgebied van Overijse ligt, hebben we na de verschillende natte edities van de vorige jaren voor het eerst in de clubgeschiedenis eens droog kunnen aandoen. Marc VH wilde een foto voor het nageslacht dus spraken we een lieve dame aan om van ons groepje een foto te maken met het meer op de achtergrond. Van het meer ging de rit via Tombeek, Neerijse, Leefdaal richting Vossem. Na de klim van Neerijse richting Leefdaal stond Michèle haar blaas op springen, dus ook hier een kleine tussenstop omdat ze even tussen de maïs dook. De stop was voorzien in café de Congo. Het supporterslokaal van Remco Evenepoel. Even hadden we gedacht dat Remco gisteren bleitend de toer verlaten had om ons vandaag met een brede glimlach te verwelkomen, maar we zijn een desillusie rijker. Ik denk niet dat er een goedkoper café bestaat als de Congo. Hier betaalt men voor een pint of een frisdrank €1. We waren met 16 snelvoeters en de eindafrekening kwam na twee consumpties op €37. De meerprijs lag waarschijnlijk bij de warme choco en de koffies.  Niettemin heb ik hiermee de Willy verslagen in het vinden van het goedkoopste café van Vlaanderen. 

De terugweg ging vooruit met wind in de rug. Michèle heeft naast een resem PR’s nog 22 bekers en 3 QOM’s, de vrouwelijke variant aka Queen of the Mountains, van de mannelijke KOM’s gehaald op Strava. Zelfs op de heenweg heeft ze nog één QOM en enkele bekers behaald. Sterke madam tussen dit testosteron geweld. We mogen dus stellen dat het er stevig aan toe ging. Nu wind in de rug doet onze klasbakken stevig doorrijden. Soms zo stevig dat er eens moest geroepen worden om het tempo iets te milderen. 

In ’t Coolhem werden we getrakteerd op taart. Het viel op dat er opvallend meer “snullekes” gedronken werden. Moest Duvel ooit een ” snulleke” variant van hun hemels bier maken, en dat niets inboet aan smaak, gaat Michèle minstens evenveel Duvel drinken als mezelf. Tot volgende zondag.