door Erik Heyvaert
De heilige week van het wielrennen met vandaag Vlaanderens mooiste en volgend weekend de kasseien van Frans Vlaanderen. Tussen al deze klassiekers door reden de snelvoeters vandaag naar Hulst. Vlak, maar we kregen toch ook enkele kasseistroken voorgeschoteld.
De weersverwachtingen waren niet goed, regen om half acht en een felle westenwind. Dit is het recept om menig snelvoeter thuis te houden. We waren dan ook maar met tien aan de start. De paasvakantie zal deze lage opkomst wellicht ook parten gespeeld hebben. Zelfs de piloot van deze rit vertoefde in het zonnige Spanje. Verder lag er nog ergens ene te dobberen op zijn surfplank, de Moons kliek zat in Holland en die van ons zag het niet zitten om te polderen in die felle wind en verkoos om met den OAB naar de start van de ronde te gaan kijken. Verdacht veel snelvoeters bij dat OAB gezelschap. Lange Marc had al direct een agendapunt voor de volgende ledenvergadering. ” Snelvoeters die op clubritten ergens anders gaan rijden, en hun rit op strava zetten, daarvan worden de gereden kilometers in mindering gebracht in het clubklassement”. ” Sodalitas ante omnia venit”, zou Bart De Wever zeggen. “De club komt voor alles.”
De start met tien en Leon die ons kwam aanmoedigen. De wind zat voornamelijk in de flank maar dat weerhield snelle Jelle er niet van om het tempo strak hoog te houden. Jelle heeft vandaag 99,9% van de rit op kop gereden. Sterk. Meermaals heeft vader Marc naar zoonlief geroepen dat het wel iets rustiger mocht, waarop zoonlief direct het tempo aanpaste … voor enkele tientallen meters. Wegens de felle wind werd er unaniem beslist om niet te stoppen in Hulst.
Op de terugweg zat de wind rechts op kop, waaiers werden gevormd. Maar waaieren met tien, moeilijk om u te verstoppen. Meneer doktoor reed dan ook nog eens mee met een lumbago, en bij een plaspauze besliste hij om rustig door te rijden. Moest hij stoppen, dan geraakte hij waarschijnlijk niet meer in gang. Waarschijnlijk zou hij zijn patiënten in zo’n geval afraden om extreme inspanningen te leveren, maar clubliefde kent bij Jan geen grenzen. Even was er een “wow” momentje wanneer ons peletonnetje naar links moest afdraaien maar Jos S besloot om rechtdoor te rijden. Het scheelde niet veel of we staken allemaal tegen den tarmac. Ivan had bij een verkeerd maneuver zijn Di2 in crashmodus gebracht en mocht de rit verder zetten in zijnen 11 achteraan.
Op het fietspad naast de N16 reed de Robbe nog lek. Onze club mekanieker Hans VH was niet present dus nam gelegenheids mekanieker Marc VH de herstelling op zich. Lange Marc heeft gechronometreerd en bij Hans gaat het toch beduidend sneller. Geen slechte poging Marc, misschien moet je uw naamgenoot eens uitdagen om de volgende herstelling op zich te nemen. Ik zie u daar al staan gniffelen met uw chrono in de hand.
In ’t Coolhem hadden Jurgen en Cindy boterhammen en eitjes voorzien voor een leger. Met zes hebben we ons een indigestie gefret. Moest de Willy erbij geweest zijn was alles misschien opgeraakt, maar moe en voldaan reden we allemaal naar huis om in de luie zetel naar Vlaanderens mooiste te kijken. Daar zagen we Pogacar winnen, net zoals de Jelle met ons speelt en ons in de vernieling rijdt. Marc, je hebt je zoon slecht opgevoed. Zou hij de genen van Lutteke hebben??