door Erik Heyvaert
Laten we dit verslag beginnen ten huize Heyvaert – Roex. Rijden we of rijden we niet? Nat worden of niet nat worden? Normaal gezien heb ik geen schrik van een beetje regen, maar regen in combinatie met een snelle waaiertocht deed me toch wat twijfelen. Gelukkig stuurde lange Marc in de Whatsapp dat we de goeie kant uitgingen. Ten oosten van Kalfort regende het, ten westen was het droog. Michéle zei, ” we worden nat”. 16 rijders waren present. 14 snelvoeters, oudgediende Willy VD en de zoon van de Willy M zijn nicht. Als de Willy M aan dit tempo zijn familieleden blijft introduceren kunnen we binnenkort onze clubnaam veranderen naar ” De Meersmannen”. Willy VD was gekleed in onze oude snelvoeters tenue, kwestie van zich te onderscheiden van het plebs.
We vertrokken via Eikevliet en Wintam richting Temse. Het bestuur had, op aangeven van piloot lange Marc, beslist om pas om 8Hr30 te vertrekken. Het cafè op de tussenstop gaat pas om 10Hr open en moesten we om 8Hr vertrokken zijn, zoals voorzien op de kalender, waren we veel te vroeg daar. Jan S had deze communicatie blijkbaar gemist en stond om 08Hr stipt present. ” Help, waar is iedereen” moet door zijn gedachten gegaan zijn, en deed hem angstig een whatsapp bericht sturen, ” waar hebben we afgesproken?”. Stijn VH was niet naar de start gereden aangezien we voor zijn deur passeerden. Dit leverde ongetwijfeld wat extra minuten nachtrust op. Sommigen opperen om volgend seizoen het vertrekuur in de zomer naar 8Hr te brengen ipv 7Hr30, kwestie om collectief aan nachtrust te winnen.
De rit ging snel maar er werd gelukkig rekening gehouden met het natte wegdek. Nochtans zorgde dit natte wegdek ervoor dat ondergetekende in Verrebroek een slippertje maakte en daardoor bijna zijn eigen vrouw onderuit maaide. Een slippertje met uw eigen madam is normaal gezien gewoon liefde. Na wat gebrom, dat ze dat gat moest dichtrijden, kon er al terug een liefdevolle glimlach vanaf. Het was niet de enige keer dat ze een gat moest zien dicht te rijden. Op een gegeven moment zorgde een position switch met tempoverandering aan de kop van het peloton ervoor dat de verhoudingen binnen het peloton volledig in de war gebracht werden. Michèle lag er weeral af. Als plichtsbewuste echtgenoot stormde ik naar de kop van het peloton om onze prijsbeesten Jelle VH en Stijn VH even in te tomen. Die Jeunesse beseffen niet hoe goed ze zijn en daardoor de rest van het peloton fameus zeer kunnen doen. Met een duwtje aan de poep, alhoewel Michèle de 50 reeds gepasseerd is, is deze nog steeds strak, zijn er steeds gegadigden om haar dat duwtje te geven.
10Hr07. Het cafè “Het verdonken land” in Emmadorp was open. De kortsnuit hond des huizes verwelkomde ons met een hels lawaai. Hij was aan het spelen met zijn drinkbakje. Marc VH dacht direct dat ze met zijne velo aan de haal waren. Tweemaal drinken aan €5 lukt in Nederland niet meer. Misschien moeten we eens meer via de Congo passeren om dit verlies te compenseren.
De polders zijn geliefd bij wielertoeristen. Het was zelfs zo er dat we kilometerslang moesten blokrijden achter een ander peloton dat aan een gezapige snelheid van 26 Km/hr het verkeer en onszelf dwongen om achter hen te blijven. Marc B zag ons gemiddelde van 35,8 Km/hr genadeloos zakken. Dit maken we nooit meer goed. Eens we deze slakken konden passeren moesten we iets verder via familie aardbei. Ma, pa en dochter fraise, dit stond toch op hun wielertruitje, werden door ons peloton voorbijgereden. Vooral richting dochter aardbei werden er wel wat bewonderende blikken en opmerkingen gegeven. Ze zat goed in het vel en was voorzien van oren en poten. Björn M stond ons iets na dit inhaalmanoeuvre op te wachten en filmde onze rit.
Hier zie je dat pa en dochter aardbei ons peloton volgde. Van ma aardbei was er geen spoor meer. Op een gegeven moment dacht pa aardbei ons peloton even uit te dagen. Hij kwam zich nestelen vooraan ons peloton, maar werd er door mezelf terug uitgebonjourd. Aangezien hij niet opgezet was door mijn manoeuvre ging hij op een viaduct in de sprint om toch maar te laten zien hoe goed hij wel was. Björn M was dit haantjesgedrag moe en zette pa aardbei even op zijn plaats met een geweldige demarrage. Weg was familie aardbei.
Björn zette zich op kop van ons peloton en zorgde ervoor dat de verloren tijd tijdens het blokrijden toch enigszins kon worden gecompenseerd. Tot Willy M plat viel. Stijn VH stond met de late vandaag en moest op tijd thuis zijn. Hij en Christophe W zijn doorgereden. Niet veel later reed ook Michèle R plat. Weeral stond Hans VH paraat als club mekanieker. De band werd in snel tempo vervangen. Michèle wou echter maar 4 bar druk in haar band met als gevolg dat de buitenband zich niet gegrepen had achter de clips van de velg. Hierdoor had ze het gevoel dat ze constant op kasseien reed. Terug gestopt en de band opgepompt tot 7,5 bar. Nu had de buitenband zich gezet en konden we vlot onze volgweg verder zetten richting clublokaal. Daar aangekomen lag het gemiddelde op 34,7Km/hr. Niet slecht.
Kalfort kermis was nog steeds aan de gang en ’t Coolhem was de startplaats van een toertocht met brommerkes. De stank van 2takt konden we nog verdragen maar dat er geen 33-ers verkrijgbaar waren zorgde voor teleurgestelde blikken op menig hoofd. Tijdens Kalfort kermis werden er geen 33-ers geschonken. Men kreeg wel een 25 ’tichske voor de prijs van nen 33-er. Gelukkig werd er Duvel geschonken. Dus ik content.
En voor zij die het nog niet moesten weten; ten huize Erik Heyvaert wordt er om stipt 18Hr gegeten.