WTC De Snelvoeters

Door Erik Seghers

Ongezien, zoals in de groene trui, ei zo na de lastigste bergrit winnen in de Ronde. Een forum van de Snelvoeters met de vraag : Doen we de rit al dan niet op verplaatsing? Een dozijn stemmen beslisten, we gaan ze doen !

De dagen ervoor nog wat zitplaatsen verdelen in de beschikbare auto’s en klaar voor 1 van de mooiste ritten van het jaar : Waver – Namen .

Aangekomen in Corroy Le Grand: fietsen uitladen, koerspakjes op de juiste plaats, versnaperingen en pocketgeld in de achterzakken, kakje in het veld, klaar ! We gaan onze kernenergie nodig hebben om deze lastige rit af te haspelen.

We vertrekken langs mooie smalle paadjes richting Walhain, het bos Bois de Buis met de kasseiweg laten we rechts liggen en maken daar een ommetje. Patrick krijgt daar al een boete aangesmeerd voor het wegsmijten van een drinkbus in een niet toegelaten zone. De kopmannen leveren goed werk af met nog een lange afdaling richting Namen Centrum.

Daar hoor je her en der in het peloton: Wij gaan rustig naar boven rijden. 1.9 km lang aan 5,3 gem percentage en dat over de welbekende kasseistroken. Boven aangekomen sluiten Marc V. en ik de rangen af,  Jelle eerst en de gebroeders Daems vervolledigden de top 3 blijkbaar. Wat Jumbo deed in de toer, doen de Daems blijkbaar bij de Snelvoeters: domineren.

Dit was de eerste klim van in totaal 5 aangegeven klimmen op onze GPX. Eerst nog wat poseren en dan naar beneden vlammen.

*De volgende klimmen zijn de Mozet en de Namêche met zijn lange uitloop. Daar was ikzelf liever Michel Wuyts geweest in zijn verslagcabine, dan hier op de fiets, het loopt langs geen meter omhoog bij mij. Gelukkig stoppen we daar even voor een break langs de kant, want in de verste verte geen Café of winkel te bespeuren. Zitten we echt in België of in de Far West? Even gaf de Frank ons moed, binnen 9 km is er een café, NOT!

Op het einde zag ik toch dat er nog enkele ploeggenoten het moeilijk kregen, wat wil je: een lastig parcours in deze hitte zonder verkoelende drank.

In de verte zagen we de kasseiweg opduiken, en in plaats van dat ommetje snelde Marc richting kasseiweg, met prompt 6 snelvoeters in zijn wiel.

Ik heb vandaag, bergop dan wel te verstaan, 13 kopmannen gezien , en ik mocht achteraan de troepen overschouwen.

Mannen , weer een toffe rit, alhoewel 😉, en zwaar dat het was. En blijkbaar voor mij niet alleen…

De weermannen hadden sombere voorspellingen gedaan wat maakte dat de kans dat we nat zouden worden wel eens heel reëel kon zijn. Maar zoals een echte flandrien alle weer trotseert lieten 14 moedige snelvoeters en een gastrijder zich niet afschrikken door mogelijks wat regen. Het was tenslotte droog bij het vertrek. De clubrit “Geuze en Lambic” indachtig, die was afgelast wegens code oranje maar waar er in de voormiddag geen spat regen gevallen was, was voor Erwin reden genoeg om via whatsapp de snelvoeters aan te sporen om uit hunne nest te komen. We zouden ons geen tweede keer laten voorliegen door die weermannen.

Nog maar juist vertrokken of de eerste druppels zorgden al voor wat gespetter. Gelukkig was de horizon voor ons volledig uitgeklaard. Dat beetje regen konden we wel aan. Het was zelfs niet de moeite om ons regenjasje aan te trekken. Naarmate de rit vorderde, vorderde ook de intensiteit van de regen. Toch maar even stoppen om het regenjasje aan te doen? In Overijse kregen we de volle lading over ons heen. Het moment voor kleine Erik om de handdoek in de ring te gooien en de warme chauffage van de volgwagen op te zoeken.

Na een toertje rond het meer van Genval, dat eigenlijk voor 4/5de op het grondgebied van Overijse ligt, zetten we onze rit verder tot café De Welkom in Tombeek. Als een bende waterkiekens dropen we letterlijk en figuurlijk het café binnen. De bazin had haar werk om iedereen van warme drank te voorzien. De warme koffie had weinig effect op de onderkoelde Benny. Omdat Erik dat zitje naast Patje al ingenomen had, zat er voor Benny niets anders op dan opnieuw zijn carbonnen ros te bestijgen.

Het was na de stop wel gestopt met regenen en na een tijdje brak zelfs de zon door het grijze wolkendek. Regenvestjes uit, glimlach op het gezicht en nog gezapige terugtocht richting het clublokaal café het Coolhem. Hier zorgde ons Kiara weeral voor spijs en drank. Nee, geen koffie deze keer maar heerlijk verfrissend gerstenat. 

Moa Vent Toch !

Ganna toch weg, niet Van Aert maar Lampaert in het geel na dag 1! Het is allemaal te beginnen in Denemarken, maar ons vertrek is nog steeds in Kafort. Zweden en Finland bij de Navo, van 40000 naar 300000 militairen aan de oostgrens, 6 nieuwe leden bij de Snelvoeters.

Zoals de torenhoge inflatie de laatste maanden, stijgt dus blijkbaar alles evenredig mee. Schoenen in de klikpedalen, en weg zijn wij.

Jelle heeft blijkbaar zijn vast stekje aan de kop duur verkocht aan de Merckx. Half uur kopwerk samen met de Scheers met de wint op de snuit. Nadien pakken Dave en Hans de rollen over. Via de Callebaut fabriek , zonder geur deze keer, denderen we salmonella vrij door richting Lede. De eerste echte test voor de klimmersbenen, is de Rekelberg te Michelbeke. Er wordt goed doorgetrokken vooraan en al snel vormt er zich een mini-van achteraan. Daarna de Pottenberg in Brakel, 1 km lang naar boven. Het kaf wordt hier van het koren geschoren. Achteraan in de Mini-van spotten we ook de geschorene Kristof, die weet zijn ritten steeds goed uit te kiezen.

Dan de apotheose van de dag, den Berendries. Deze ligt in Lembeek, 1.8 kmlang klimmen in 2 knikken. Ik denk dat sommige liever op dit moment in Rock Werchter zaten of op 1 of ander festival te Lommel.

Dan een spit stop te Woubrechtegem, kleine gemeente in de Denderstreek, in een exotisch establissement waar duivenmelkers thuis zijn. Nee, geen mojito voor ons maar wel iets fris achterover slaan.

Na de break komt Lange Marc op de proppen om samen met Dave ons op gang te trekken. Juist voor Aalst begint de nervositeit toe te slaan in ons peloton, iedereen zoekt een goed plaatsje want de Storebaeltsbroen (-brug) te Olst komt eraan. Al een geluk dat de wind ons gunstig staat. Geen ijzeren gordijn voor onze neus maar wind op kop.

Nog even worden we opgehouden door een naar slecht verbrande benzine stinkende oldtimer. Nee, nee, niemand van de club, maar een auto met een pasgehuwd koppeltje erin.

Via Buggenhout en Lippelo terug naar onze vaste stek met in het Coolhem café, allerhande – voor sommigen vette – hapjes en het nodige bier voor handen.

Er moet nog enkel een dankwoord af voor onze verkenners van deze week: Willy, Guido en Patrick. Merci voor het mooie parcours en vooral voor het weglaten van de 3 kasseistroken (nvdr – wat zijn we watjes geworden).

EN Marc Verheyen : Man MERCI voor het nodige kopwerk vandaag !

Paniekzaaiers, een film uit 1986, tegenwoordig gaan ze onder de noemer weerkundigen door het leven. Door de voorspelde superstorm vorige zondag werd beslist vanuit het bestuur om de rit Gueuze-Lambic te schrappen. In de plaats kregen we een alternatief voorgeschoteld voor een zaterdagrit naar Munkzwalm, waarvoor dank aan piloot van dienst Willy Meersmans.

Nu een week verder, en de laatste tourdag van de Dauphiné, tijd voor het volgende chapter. De Jan Bogaert Classic te vertrekken vanuit Temse. Nee Juf Mieke, geen 101 maar 30 renners van dienst. Jan Bogaert, we vragen ons nog steeds af waarom deze rit op de kalender blijft, misschien een idool van onze oudere generatie? “I really don’t know” (vrij vertaald: “Ik zou het bij God niet weten”).

Maar daar staan we dan, aan de start van hun afgepeilde rit. Ik moet bekennen wat een massa volk, achter de inschrijvingstafels. Scannen, betalen, bandje aan en vertrekken maar … SNEL snel want we moeten onze naam waardig houden.

Het eerste uur rijden we langs smalle mooie wegen richting de gevangenis van Beveren. We zouden hier gerust enkele Snelvoeters kunnen achterlaten maar we hebben onze kopmannen nodig, hé, nietwaar? 😊

Halfweg van onze rit hebben we een tiental minuten achter een Deceunick camionette gehangen, er was een wielertoeristen club op het parcours gesukkeld. Mannen, misschien niet beter beginnen padellen?

Na het prachtige kopwerk, van jawel, onze vaste kern stevenen we af via Melsele en Verrebroek naar de Prosperpolders. Daar zien we ook de bevoorrading opduiken, een heel buffet wachtende op ons. Veel kunnen we niet oppeuzelen, want zelfs naast de fiets moet het snel gaan. Terug op pad ineens geratel en gekraak. Nee, nee, niet de benen van de Willy, maar zijn ketting wou niet meer mee.

Even halt roepen aan het verbrokkelde peloton. “Kunnen ze nu geen GAT meer dichtrijden”, hoor ik schreeuwen.

Hetgeen ook moet vermeld worden is onze nieuwe aanwinst, den Andy Roskam, eindelijk na 188 testritten eindelijk ene van ons en in Snelvoetersplunje. Welkom Andy, ook al voor het kopwerk van vandaag !

Ergens in een verraderlijke bocht met putten, viel dan de tweede platte tube van de dag. Verder richting Tielrode, Velle om zo naar de aankomst te knallen. Geen flessen champagne aan de aankomst maar bier en ambiance .

Door enkele goocheltrukken van een ENGLISH duo, geen meloenen maar Pats Boem, de 1 na de andere verdween richting huis.

KISS Goodbye Oliegarchen ! 

door Erik Seghers

Door de steeds duurder wordende bouwmaterialen en stijgende woonleningen gaan wij niet te zot doen en gaan we op verkenning naar een bestaande Muur, de Muur van Geraardsbergen. En als deze goed wordt bevonden, zullen we er op en er over gaan, en hem laten staan .Met her en der Mattentaarten verstopt in onze achterzakken, zetten we koers richting de Muur!

Als een steeds terugkerend fenomeen, de 3 zelfde koptrekkers aan zet: Jelle, Jos en Hans T. Nee, het eerste anderhalf uur geen SWITCH aan kop, er is dan ook geen sprake van seksuele onregelmatigheden in het peloton zoals bij “één” tegenwoordig. Op een gegeven moment wil ik mij ook toeleggen op het GPS werpen, maar geen succes, snelheid verhoogt niet. Ik moet bekennen de eerste 40 km gaan we door aan een stevig tempo, en dan moet de heuvelzone nog beginnen.

Op de lange klim van Onkerzele valt het peloton in stukken uit elkaar, tijd om de benen te testen. Dit is geen Voeder voor de Puppy’s. Na de duik naar beneden richting Geraardsbergen beginnen we aan de bewuste Kloosterstraat, 850 meter aan gemiddeld 8,3 %. Sommigen hadden reeds de pas afgesneden voor de duik, anderen rijden dan weer in de Kloosterstraat rechtdoor langs de asfaltweg, maar de ECHTE mannen rijden de Muur omhoog langs de kasseien. 1,2 km lang en 8 % gemiddeld, boven op de kapelmuur applaus voor de krijgers : Jelle, L Marc, Philip en Erwin, de beste bovenaan. Ook op Strava is er tegenwoordig een weekklassement van de clubleden: daar staan de oud – strijders met de meeste kms helemaal bovenaan, zit het pensioen daar iets voor tussen?

Na enkele afdalingen en hellingen tijd voor een drankje in hartje Viane in Café El Corazon. De patron had zijn tent al voor ons uitgezet. Na een half uurtje terug de fiets op om nog enkele hellingen te gaan opzoeken. Jelle en Dave op kop, in het peloton her en der geduw om iedereen gelijk mee omhoog te stuwen. Beetje gevaarlijk mij dunkt, met de oprukkende apenpokken. We gaan met een hoog tempo door verschillende Pajottenlanddorpjes: Tollembeek, Oetingen, Vollezele, Wambeek en Eizeringen. Om dan de laatste straffe helling te nemen, De Vrijthout in Asse. Richting Steenhuffel kon ik het niet laten om toch de koptrekkers even te gaan treiteren en door te trekken, eigenlijk was het om de nieuwe BMC van de Frank te gaan gadeslaan. De laatste 20 km gingen hard maar gedisciplineerd.

WOW, wat een rit weeral, goed verkend door onze voorzitter afgelopen week. Glad to be one of the boys!

door Erik Seghers

202 , 200 , 106 seconden …. we tellen af … BOEM … om met 34 renners de rit te starten naar Melsele!

Het belooft een mooie dag te worden, na het ochtend grijs, zonnige perioden, doch met een stevige NO wind. Ze beginnen er weer stevig aan, langs Bornem naar Temse brug. Naast mij het geratel, nee niet van het getetter, maar van de overslaande ketting van Willy M . Er heerst wat twijfel of hij de rit wel zal meerijden , “Ik rij seffes links af“, hoor ik. Awel Willy, wij ook. En zo geschiedde het dat Meersmans heel de rit mee zou afhaspelen. Het tempo bleef er goed inzitten, door Steendorp en Rupelmonde, met weer dezelfde koptrekkers van de partij. Achteraan het peloton is het alle hens aan dek, of is het de Jelle op kop?

Achteraan wordt aan de rekker gehangen, heuse intervaltraining. Ja, niet enkel alleen vooraan zitten de beren, blijkbaar ook achteraan.

We passeren de gevangenis van Beveren, geen gestreepte plunjes te bemerken, zelfs geen groen geruite jassen, over en uit voor Coens. Maar wij denderen door, het is precies F1 op de fiets, het betere bochtenwerk. En dan op een lang recht stuk plat voor Willy VD. Even een rustpauze.

Halfweg, tijd voor een drankje, zeg maar dubbel drankje ineens. En dan komt de verwarring. Het tweede drankje wordt eerst gedronken. Want zeg nu zelf met de extreme droogte, beter het zekere voor het onzekere nemen. En dan is de bedienster de kluts kwijt.

Op een gegeven moment dachten we op het terras Biniaml Girmay te
spotten, maar dan zonder zijn Cube en met een warrige blik of hij mocht passeren.

Direct na de stop weeral wegenwerken en dan nog een doodlopende straat afgezet met enorme betonblokken. Een bewoner wou ons nog verwittigen door met een uitgetrokken lange stengel onkruid naar ons te slaan. Maar Snelvoeters breng je niet zo snel uit hun lood. Zeker niet met onkruid.

Terug de fiets op, Belsele, Sombeke en Tielrode met hier en daar nog een hellingske. We spotte ook roze sokken in ons peloton, wat? VDP is erbij! Maar nee, het is de Kerre. Mathieu zal het vandaag zonder de sokjes moeten doen in de Giro, maar voor de rest 1 en al roze. Wat een toptalent toch … de Kurt, he!
Via Temsebrug terug richting huiswaarts, Kalfort genaamd. We hebben weer mannen van staal gezien, iets wat Poetin niet kan zeggen in Azovstal.

Vandaag moederdag, trouwpartij van Philip en de overwinning op de Nazi’s, verdient dat geen biertje met de nodige koffiekoeken in het Coolhem? Jazekers ! Zelfs na 13h00, blijven er DIE Hards over !

van Erik Seghers

Vandaag inside/out, kaarsrecht naar het zuidelijke deel van ons Belgenland. Op de feestdag van de arbeid gaan we toch nog eens de kraan opendraaien, we gaan
Gaaz geven, veel Gaaze, naar Gaasbeek en terug !

We hebben een gehele mobilisatie op gang gebracht van 34 renners. Onze semi-prof Jelle, onze steeds sterke opgang trekker Jos en onze ik voel niks Hans, geven het eerste uur het tempo aan. In dat uur moesten we wel even halt houden voor Jos Van Boven, voor een platte band en kort nadien nog eens want blijkbaar had hij het slechtste wiel gekozen uit het winkelmandje.

In Merchtem werden we even opgehouden door voetgangers met kruis (bedevaarders?).

In de fietsstraat te Asse vroeg ik aan onze ‘ Vrienten‘ , mag ik aangaan? ‘Doe Maar , voordat de BOM valt ‘ was het antwoord om me daarna toch terug op te rapen juist bovenaan de straat.

Davy had blijkbaar teveel gewicht mee, en smeet prompt zijn GPS weg, alsof het gewoon een drinkbus was. Maar de echte reden bleek dat zijn batterij plots van 21 naar 6 % gedaald was. Dat kunnen we enkel toelaten op de BTW van gas en elektriciteit!

Aangekomen aan het rond punt, was het café nog gesloten. We hebben dan maar een lusje gemaakt, langs Sint-Pieters-Leeuw. In het café In ’t Vagevuur te Vlezenbeek zaten we precies in de uitreiking van de MIA’s, genomineerd voor een drankje en dan kans op dat drankje!

Daarna terug de fiets op, lekker fris en aan een gezapig tempo, de Noorderwind trotserend !

Nog enkele klimmetjes voor de boeg met daarbij de 1.3 km lange, door iedereen geliefde (hm…) Vrijthout.

In Liezeledorp gingen we rechtsaf om er nog een extra lus aan te breien over de Wolf. De eindmeet te Kalfort was blijkbaar weggedaan door een Reuzegom, dus iedereen winnaar.

Wat een RIT , wat een TEAM, Putain Putain, Twitter er op los, Snelvoeters zijn TOP!

Auteur: Erik Heyvaert

Nog maar voor het tweede seizoen op het programma en al gepromoveerd naar een Snelvoeters klassieker. Dit ter vervanging van de vroeger gereden georganiseerde rit die vertrok in Bodegem en ongeveer dezelfde streek aandeed. Volgens sommigen wel de mooiste rit op onze kalender. 20 Snelvoeters waren present. De rest was waarschijnlijk paaseieren aan het rapen. Kester staat niet alleen bekend om zijn mooie, heuvelachtige parcours maar eveneens om de mysterieuze, huizengrote, witte bollen die we passeren.

Onder die bollen schuilt het afluistersysteem van de NAVO. Elke radiogolf, gsm gesprek en nog zoveel meer kan van hieruit afgeluisterd worden. Big Brother is watching you. Niet dat de NAVO veel interesse heeft in de onzin die de snelvoeters via Whatsapp naar elkaar versturen, maar moest er een kernwoord instaan wat via de logaritmen als verdacht wordt beschouwd, dan gaan de alarmbellen aan het rinkelen. De vrolijk passerende wielertoeristen staren zich blind op die geheimzinnige bollen zonder te beseffen dat het zenuwcentrum van deze afluister installatie zich bevindt in een ondergrondse bunker onder de heuvel rechts van de baan.

Eens de bollen gepasseerd reden we richting het Dravershof. Dit café te Pepingen is de ambassadeur van Orval. Onze steeds presente chauffeur van de volgwagen, Patje, voelde zich als een kind in een speelgoedwinkel. Hij kon het heel goed vinden met de cafébaas. Nu weten we dat Patje wel een Orval lust.

Op de terugweg had ons nieuw lid, Erik Van Buggenhout, iets teveel power geëist van zijn sjieke Pinarello Dogma. Zijn ketting sprong gewoon in stukken vaneen. Dunne 12 speed kettingen zijn waarschijnlijk niet bestand aan de kracht van de Snelvoeters. Andy probeerde nog te herstellen, maar de schade was niet ter plekke repareerbaar. Dus werd den Erik mooi thuisgebracht met de volgwagen.

Na de rit nog gezellig nagenieten tussen pot en pint in ons clublokaal, café Coolhem, waar we na de rit getrakteerd werden op broodjes. 

Met 22 fietsers aan de start, alhoewel het even koud was als de week ervoor, bijna zero, maar met toch een zonnige dag in het verschiet. En als je denkt dat het cocona tijdperk voorbij is, heb je ’t goed mis. Sinds de maskers af mochten, zijn er meer gevallen te constateren in ieders directe omgeving. En als het geen corona is en dan is het iets anders dat niet deugd. Zo ook heel wat afzeggers bij de Snelvoeters: Jelle, Hans VH en Erik S nog niet helemaal vrij van corona. Dirk DB heeft het ook goed zitten gehad. Willy VD ook ziek thuis. Veel beterschap, mannen, goed herstel is belangrijk.

De rit naar Hulst was verkend door Patje Daems die zelf op de dag van de rit liever in Spanje zat. Gelukkig had hij de GPX meegedeeld want hier en daar waren weer wegwerkzaamheden waar we even om moesten. Zo onder andere op de weg naar De Velle.

Den Davy zorgt als kersvers lid tegenwoordig voor de aanvoer van nieuwe leden. Vandaag waren Erik Van Buggenhout (bijgenaamd Beer-rik zodat we hem kunnen onderscheiden van de andere Eriken) en Mathias Waegemans de nieuwkomers. De gemiddelde leeftijd van de club zakt met de week.

Op een gezapig tempo ging het richting Nederland maar eens goed de grens over stak Marc B. zijn kop aan ’t venster en ging het praten over in hijgen.

In Hulst vond de lokale overheid het blijkbaar leuk om een aantal straten van richting te veranderen en dan was het toch even zoeken hoe de chauffeur zonder spookrijden op de grote markt kon raken. Gelukkig kent Andy hier goed de weg en loodste hij de Patte feilloos naar cafe ’t Raedhuys.

Ondertussen won de lentezon aan kracht en konden er hier en daar wat kledingstukken uit. Op de terugkeer werd het flinke tempo aangehouden. Met ommetjes in Elversele en Oppuurs kwamen we veilig en wel terug in Kalfort waar Tyana boterhammetjes met kop en kaas voor de fietsers had geprepareerd. Zoals gewoonlijk gingen die er samen met enkele grote pinten als zoete broodjes in.

Auteur: Erik Seghers

Nu de koude ons nog even in de ban houdt, mogen we onze Roebels nog even achter houden, schoon!

Al jaren spreekt men over ‘propere’ energie voor een betere en mooiere Aarde! Dat gaat uiteindelijk een Schoonaarde opleveren, ineens ook onze vijfde rit.

Maar wat als het gas opgeraakt? Dan zullen we met z’n allen een paar tandjes kleiner moet schakelen. Minder energie verbruiken, dat is ook de reden dat  we vandaag met 15 renners vertrekken en niet alleen. In heel de media klinkt steeds, we moeten zuinig zijn met onze energie. 

Bij een barre -3 graden maar wel met lentezon vertrekken we richting Hamme, waar straks de Ronderenners voorbij razen, aan waarschijnlijk hogere snelheden dan wij. Jos en Ivan op kop, door hun krachten zal de rest zich op energy modus kunnen mee laten drijven. En om ons wat op te warmen kruipen we allemaal wat dichter in elkaars wiel.

Na een uurtje komen dan onze 2 nieuwe aanwinsten op kop, Dave en Davy, the blues brothers – helemaal in zwart pak en donkere bril, maar hoed geruild voor helm. Dat zien me er echte Ronderenners uit, pure power, misschien wel onze nieuwe energievreters om kop te trekken in de toekomst? Na wat straffe verhalen uit Mosul, trouwens puur respect Jan, gaan we onder de toren iets drinken en bijpraten.

Billie de hond was er ook !

Na de rustige break verder langs Herdersem waar we enkele stevige klimmetjes meepakken. Terug naar onze thuishaven.

Oh Dessa men zijn we veel sterker. 

Volgens mij zijn er wel wat gasten die met hybride modellen rondrijden en tijdens het eerste deel wat extra energie hebben opgespaard. Alle remmen gaan los en we denderen door aan een hoog tempo. De gespaarde energie komt vrij.

We stellen vast dat onze afwezigen, waaronder ook onze saloncoureurs, ongelijk hadden.

Wat een zalig gevoel uiteindelijk, de Lentezon.

Keep the Energy Modus Low, and till next week ( or 2 ).