WTC De Snelvoeters

Door Erik Heyvaert

Hemelveerdegem aka Erpe-Mere. Volgens Marc VH, een van onze ouderdomsdekens, werd de rit naar Erpe-Mere de laatste 25 jaar steeds aangepast en loopt het huidige parcours al ver voorbij Erpe-Mere. Hemelveerdegem, het verste punt, is een deelgemeente van Lierde.

Naar de parking. 21 snelvoeters en twee gastrijders aanwezig. Dokter Jan had aangegeven dat hij maar een stukje zou meerijden want hij moest gaan werken. Ellen, de madam van Nikolas R, die als Duvelle bij de Breendonkse trappers rijdt, kon blijkbaar manlief niet missen en besloot om met de snelvoeters mee te rijden. Het is een sterke madam en concurrentie voor onze andere twee madammen. Alhoewel we Els dit jaar nog niet veel in ons peloton gezien hebben, en Michèle de gravel verkiest boven een clubrit, zou zij weleens de leading lady van de club kunnen worden. Ellen moet natuurlijk nog lid worden. Blijkbaar moet een conflict met de papa hieromtrent vermeden worden . Maar misschien eens te rade gaan bij Dieter DW. Zijne pa wou ook niet dat zijne zoon ne snelvoeter werd.

Snelvoeters horen snel te rijden, maar veiligheid gaat boven alles. De belevenis vooraan is anders als in de buik of de staart van het peloton. De kopmannen, hoe sterk ze ook zijn, moeten steeds aandachtig zijn dat er nog een peloton achter hen rijdt. 

De rit zelf. Glooiend, draaien en keren, oep en af, snelle lange stukken, alles kwam aan bod. Zij die nog fris genoeg zaten konden genieten van de mooie uitzichten en prachtige natuur. In het verleden werden we tijdens deze rit al eens getrakteerd op opspuitende koeienstront maar vandaag bleef dit beperkt tot enkele keutels, paardenstront en wat zand op de weg. De stop in cafè De Paling was weeral een zegening voor onze clubkas. Hier kost een pinke, maar dat drinken wij niet tijdens de rit, nog €1,7. Idem voor frisdranken. Dit is al een groot verschil met de ritten naar de Holanders waar men al €3,5 durft te vragen voor een frisdrank. 

Coolhem bereikt. Nog een plaatske zoeken op het terras.  De “Ladys & boys fun riders” en nog een ander groepke hadden het terras al ingepalmd. Gelukkig had onze revaliderende voorzitter Chris, die op zijn eigen gaan rijden was, nog een tafeltje kunnen vrijhouden voor ons. Het werd wel een puzzel om zoveel mogelijk stoelen rond dat tafeltje te krijgen, maar het is gelukt. Den eerste was van de Willy zijn verjaardag. Proficiat Willy en nog vele jaren gewenst. Het terras werd belaagd door wespen. Ons wespen team ging meteen in de aanval. 16 wespen en 1 Europese hoornaar belanden in hun val. Het zal ze leren om ons lastig te vallen.

Volgende week het meer van Genval, wat eigenlijk voor 80% op het grondgebied van Overijse ligt. Morgen verken ik de rit en hoop de Willy te verslaan om het goedkoopste cafè van Vlaanderen te vinden. Cafè De Congo in Vossem waar één pint of frisdrank nog €1 kost. De clubkas gaat uitpuilen.

Door Erik Heyvaert

Regen vandaag. De Snelvoeters kennende moesten we niet veel volk verwachten aan de start. Ook deze ochtend stond de Whatsapp weer roodgloeiend. Plagerig postte ik een screenshot van de buienradar waarop de meldingen ” ik rij niet” of ” ik pas” vlotjes binnenkwamen. Degenen die niet reageerden hadden waarschijnlijk gisteren al beslist om er één zondag Josdag van te maken. Lekker lang blijven liggen in bed, knuffelen met de madam en koffiekoeken halen bij den bakker…. Allemaal best leuk maar toegewijde snelvoeters horen op een zondagvoormiddag op hun carbonnen ros te zitten. Knuffelen, poepen en koffiekoeken fretten kan je ook op andere dagen. Om uit te slapen moet je pompier of gepensioneerd zijn. Hopelijk heb ik jullie bij deze een hemelshoog schuldgevoel opgezadeld en gaan jullie de volgende regenrit massaal aanwezig zijn. Want regen is water, en water is het hoofdbestanddeel van bier. Bier waarvan jullie vandaag niet hebben kunnen genieten na de rit. 

Nu naar de feiten. Op de parking waren drie snelvoeters paraat. Patje, Frederik en mezelf. Onze sprekende klok missende, die via whatsapp aangegeven had dat hij op de rollen ging rijden, verliep de start aan een gemoedelijk tempo richting Temse brug. We hadden beslist om van het uitgestippelde parcours af te wijken en het fietspad naast het spoor te volgen richting Temse. In Bornem kreeg Patje ineens telefoon van Bjorn. Wij aan de kant, want als Bjorn belt dan is dat om te fietsen. Hij was ons tegemoet gekomen op het originele parcours maar door onze beslissing om een binnenweg te nemen had hij ons gemist. We mochten doorrijden, hij zou ons wel inhalen. Geen mens die daar aan twijfelt. Deze Übermensch had gisteren een koers gereden met een gemiddelde van meer dan  45 km/h. Als een raket stoof hij ons iets na Temse voorbij. Hij zat waarschijnlijk nog fris want de koers werd door een zware valpartij met meerdere slachtoffers geannuleerd. Wanneer er geen ziekenwagens meer beschikbaar zijn moet de organisatie de koers stopzetten. Iedereen content want een sterke kopman konden we wel gebruiken. Frederik en Patje hebben naast Bjorn ook wel hun steentje bijgedragen terwijl ik al content was om in het wiel te blijven van deze klasbakken. De stop hebben we links laten liggen, we hoopten voor de hevige regen terug thuis zijn. De terugweg was wind tegen maar Bjorn, en zijn gelegenheids kopmannen, bleven het tempo strak houden. Ik was al blij dat ik kon volgen. Aan Temse brug nog even gestopt om van ons kwartet een foto te maken want hier scheiden onze wegen. Alhoewel we allemaal graag onze rit afsluiten in het clublokaal, verlangden we meer naar een warme douche of bad. Bier drinken kan je altijd. Nagenieten ervan enkel na een snelvoeters rit enkel op zondag.

Tot volgende zondag. Bij weer en wind massaal paraat. Wij kregen vandaag de lofbetuigingen van Flandrien. Willen we dat allemaal niet zijn?

Erik Segers

Ik heb mijn BOM, Balpen Om Mee te schrijven nog eens van onder het stof gehaald. Er heerst geen krapte van bommen in de wereld, maar voor schrijvers is dat een ander geval. Die vind je blijkbaar niet meer in grote getale. Maar vroeg of laat worden die toch overgenomen door AI! Het was een raar gegeven deze ochtend aan de start. Het was weliswaar nog Jos die er als eerste vanonder trok, maar nu samen met Jelle’ s vader. Voor Jelle leken de Vogezen beter, maar voor deze lag er een ander plan op tafel. Marc wist dat zijn Lutteke ging wandelen met een vriendin en hij wilde haar nog eens laten zien, welk beest hij wel is. Dus meesleuren aan kop! Tot op het moment in Breendonk, daar liepen ze, zwaaien en handkusjes gooien tijdens het beukwerk. Eens hun voorbij gereden, werd Marc opgeslokt door het peloton. Zijn doel was bereikt, dat zal straks vonken geven. Zijn plaats werd snel ingenomen door Ivan, evenwel in het peloton. We voelden het al aan van in het begin, het zal vandaag heet worden onder de voeten, en de zon deed er nog een schepje bovenop. We reden richting Oosten, het Leuvense tegemoet. Eenmaal voorbij het Canyon gebied Wilsele, werd het heuvelachtiger. Daar lagen de eerste kuitenbijters. De Kloosterbosstraat in Kessel-Lo en de Wimmershof-Kamperfoelie-Bovenlo, alleen al van die namen brak het zweet ons al uit. Juist voor we Bierbeek binnenreden, raapte ik gezwind de enige nagel op het parcours op.

Wat een alertheid, maar nadien wel zo plat als een vijg. En laat daar dan onze man uit Mykonos tevoorschijn komen. Als er een gat aan te pas komt, dan staat hij paraat. Er uit, er in en dan nog een bommetje erin steken. En vertrekken maar. Nu richting de ‘Renaissance’ te Bevekom. We konden daar echter niet snel genoeg weg zijn, want ze begonnen over een vakantie aan het ‘Homomeer’ in Italië. Wat was dat toch allemaal vandaag? Kwam het door de warmte? Na de wedergeboorte trokken we verder… met de fiets. We dachten dat de terugweg ons meewind ging bezorgen, maar niets was minder waar. Hij was zo veranderlijk vandaag, je kan hem best een Trump wind noemen. Daar kan je ook geen staat op gaan. Maar hij durft. Zoals vader en zoon Brys. Meer dan 35 kilometer lang aan kop sleuren. Hoed af! Ze staken geregeld een raketje af, met veel slachtoffers tot gevolg, waaronder ikzelf. Zweten en puffen, adem en benen werden afgesneden, pure angst trad op. Waar gaan ze terechtkomen? Uiteindelijk kwamen ze alleen aan in Bornem bij de Spartanen. Maar die ene van Mykonos zat er ook, met een nogal geheimzinnig lachje. Ik zou de borden nog niet te snel kapot gooien, en Benny… die is zich van geen kwaad bewust.

door Erik Heyvaert

Zondagmorgen 06h22. Het eerste bericht op WhatsApp kwam van Jos S: “Wordt er gereden vandaag?”. Hierop volgden enkele reacties met als hoofdthema regen. Maar wat is regen? Regen is water, en water is het hoofdbestanddeel van bier. En aangezien snelvoeters graag bier drinken, zou je toch denken dat ze water omarmen. Maar water in de vorm van regen wordt blijkbaar niet geapprecieerd. De boeren zijn nochtans content. Ik geef toe, ik haat regen want dit betekent extra kuiswerk aan mijn carbonnen bolide. 

De mannen die gisteren de Gran Fondo Scheck gereden hebben hadden we vandaag sowieso niet verwacht op de clubrit. Bjorn M heeft deze rit van 158 km met 2.080 Hm afgelegd aan een gemiddelde van 37,4 km/hr. Deze Übermensch laat de fantastische prestaties van de andere Snelvoeter-deelnemers als een niemendalletje voorstellen. Niets is minder waar. Goed gedaan makkers!!

Terug naar de parking. 07Hr30 en twee snelvoeters paraat. Snelle Jelle en trage Erik. Onze eerste reactie was: “Waar blijven die platte zjatten?”. (WhatsApp doet autocorrectie en dit werd vervormd naar “platte skaten”. ) Aangezien Jelle de piloot was, heeft hij beslist om het parcours aan te passen. Er zaten in het originele parcours enkele afdalingen bij, die bij dit weer misschien wel eens gevaarlijk zouden kunnen zijn. Dus de keuze viel op de dijken van Mechelen naar Leuven en dan via de fietsostrade van Leuven naar Zaventem en zo terug naar huis. De Jelle en ik. Het was precies alsof ik naast Els reed. Babbelen, babbelen en nog eens babbelen. Ik, die normaal gezien gefocust ben op de weg, kon niet anders dan sociaal de rit afwerken. Die van ons, een platte zjat, gaf me de opmerking dat de Jelle dan toch geen “slechte jongen” was. Ik had in het verleden wel eens commentaar gehad op Jelle’s manier van rijden, “Vroem vroem, de gaspedaal open”. Bij deze respect om maar met een gemiddelde  van 28+ uw clubrit te posten op Strava. Michèle en ik vertrekken voor een maand naar Catalonië. Die van ons heeft een jaar intensief Spaans geleerd. Ik ken de basics: “dos cervezas por favor”

Jelle’s advies is om, in meerderheid van stemmen, de oorspronkelijke Dijleland rit opnieuw te rijden in plaats van de rit naar het Hageland. Het parcours van deze rit is te mooi om zomaar te laten passeren en Hageland is immers nog niet verkend.   

door Erik Seghers

Het circus kon weer vertrekken. Met onze clubpakjes aan konden we evengoed meegedaan hebben aan de rariteiten show van Eurosong. We zouden nogal opvallen: Douze points. We verkozen wijselijk voor een rit naar de Muur. Niet in Oostenrijk en al zeker gene in de Gazastrook, daar staat geen muur meer recht! Het wordt die van Geraardsbergen dan maar. De winnaar van het festival kon dezelfde zijn als onze 2 vaste kopmannen voor de eerste 45 minuten: JJ. Dezelfde naam, andere capaciteiten. Er zijn nog zekerheden in het leven, zoals de heropleving van Erwinator. Daags voordien nog zand in onze ogen strooiende. Er werd veel gepalaverd in de rangen, onder meer over wanneer we met pensioen kunnen gaan, zowel op werkniveau als Snelvoetersniveau. Voor de pré-leden Senne en Robbe is dat zeker nog niet aan de orde, die jongens moeten eerst nog enkele examens afwerken, vooraleer ze losgelaten worden in de arbeidsmarkt. Hier rijden ze al rond als losgeslagen honden, jong geweld. Ondertussen zaten we al diep in de heuvelzone. We namen onderweg nog een smalle spleet te grazen, waar we allen doorheen moesten. Boven werd er wel gewacht op de wildplassers. Het gezin van Pamel lieten we rechts van ons liggen en via de Klakvijverstraat reden we naar de Onkerzeleberg, 2.5 kilometer lang klimmen. Boven aangekomen aan de top, stak Tom zijn band plat, zodat onze oudste aanwezige kon bijbenen. Aan het kruispunt werd het peloton in twee gedeeld. De bangeriken dwaalden af naar links, de echte durvers namen de vlucht naar rechts. De zonnebloem af! En daar lag hij, de Vesten en zijn rommel. Daarna nog de andere rommel: de enige echte Muur, er bestaat maar ene. De kapelmuur namen we er dan maar bij. Alles werd vastgelegd op film, waren het dan toch geen lafaards? We konden het niet goed zien, wie was de eerste die daar voorbij vlamde, was het Bjorn, onze kampioen?

Toen iedereen zich aan de kapelmuur aangemeld had, bolden we naar de Bosberg, om die dan naar boven te klauteren. Het betere kasseiwerk! In Pajottegem werden we getrakteerd op lekker fris en vervallen energierepen. In sommige stroken zouden ze er een moord voor plegen. Maar daar zitten de Joden niet mee. Er zit geen enkele Jood in de Giro, die vandaag meerijdt op de gravelstroken. Via Ternat werd er aan een gezapig gezwindheid de Morette naar boven gereden. Goed gedaan, Joren en Stijn. En als beloning mochten ze nog eens alle registers opentrekken. Hun leraar – coach zat pal achter hen, naast mij nog wel. Luxepaarden kracht! We hebben geen straaltje zon gezien vandaag, het was bij momenten koud, maar we houden er een warm gevoel aan over. Wat een prachtig parcours van Chris, gefinetuned door een zekere J. En die zotte pakjes, die nemen we er met veel plezier bij. Zoals je bij Trump niet weet wat er ons morgen te wachten staat, weten wij het ook niet. Maar wel dat we volgende week zondag weer paraat staan. Misschien zitten we dan wel in de finale!

Door Erik Seghers

Het uitslapen op zondag is verleden tijd, want de zomer is daar. Het “Sensazione Estiva’ is er, alsook 22 toppers. De ritten worden vanaf nu alleen maar langer en lastiger. 7h30 stipt, het startschot. De choco van gisteren proberen we te vergeten, we gaan op zoek naar honing. Misschien wel honing die zo zoet is als de sapjes van een vagina die verstopt zit in een witte legging. We gaan er heen, ver weg van Kalfort. De lange smalle atleten van de Snelvoeters en de Senne leiden het tempo van de groep, ook Jos doet mee. En of het vooruit gaat! Tot dienen ajuin in Aalst zijn ketting overtrekt, in stukken uit elkaar. Als al het reservemateriaal dat voorradig is wordt boven gehaald, is de teleurstelling groot. Niets dat kan helpen voor de kettingbreuk. Dan maar de 112 bellen en afdruipen. Al een geluk dat die geen plannen hadden, anders stond hij daar te wenen. De rest trekt verder als zwaluwen die warme oorden gaan opzoeken. Op weg naar den Dries, waar ligt die mossel? De nervositeit in het peloton neemt toe, evenals de snelheid. Juist voor de gevreesde tweetraps, valt er nog ene plat. Dan maar alleen verder rijden, denkt er ene, want de Berendries loert juist om de hoek. Niet veel later trekken er nog enkelingen mee naar omhoog, want ze willen niet op hun kloten krijgen. Geen kip Curry voor onderweg, wel brandende longen. Naar boven klauteren. Na kilometer 82 staat Jan ons op te wachten aan een wagenwijde open deur. We komen aan in het paradijs met palmbomen en al.

Een schone Woutbrechtegemse zit ons op te wachten, en ze werkte daar ook nog. Onze tong hangt op onze koersschoenen, en het was niet van de vermoeidheid! De weke benen zijn voor straks als de droom uit elkaar spat. Als ons zaad terug afgekoeld is, vliegen we als reisduiven terug naar ons nest.

“ Fare Attenzione”, doen we teken met onze hand naar de andere zwakke weggebruikers. De snelheidsduivels zijn in aantocht. Rond de laatste 30 kilometers voegt dienen ajuin zich terug in onze rangen. Gewoon thuis een klimfiets kiezen uit zijn collectie, die hij eigenlijk niet meer nodig heeft want de heuvels heeft hij mooi achter zich gelaten. Bij momenten is het precies koers, dit is zalig!

Aangekomen in ons clublokaal krijgen we geen peperkoek maar driehoeks boterhammen met kaas en hesp. De Labieres (= Lees Lapierre) en de lullekes verschijnen ten tonele. Ook onze voorzitter komt er aan gereden, een blij weerzien. En Oh zekers, volgende week staat de Muur op het programma. En als je denkt dat het een lastige rit gaat worden, er zijn erger dingen in het leven!

Door Erik Seghers.

Het was een mengelmoes. Winter, Lente, Zomer en Winter tenues stonden aan de start. Het was moeilijk te kiezen na drie dagen hoogzomer.
Het uur van de Olifant was er. Nee, Bart de Pauw was er nu niet bij, maar wat een prachtige show was het wel afgelopen week. Bij ons stonden de showmannen ook vooraan, zoals gewoonlijk. Namen noem ik niet, die zijn ondertussen al bekend. Druppelsgewijs werd het gevaarte in gang getrokken, nee niet die Olifant, maar het voltallige peloton van de Snelvoeters, 28 leden en 3 gastrijders. Als we nog eens een kritisch verslag zouden opmaken, kunnen het volgende keer wel 31 zijn, onverdeeld!
Het ging vandaag gebeuren aan de andere kant van het water, weg van de bewoonde wereld. In de polders aangekomen, smeet den Heyvaert zijn volle drinkbus weg. Iedereen ging in de remmen, behalve Michèle, zij reed gezwind door. Wat later zagen we in de verte iets bewegen in de graskant. Was het een otter? Nee hoor, het was dame Roux, met haar broek op haar enkels. Geen bomen te bespeuren. Het plan van manlief was gelukt.
Op het keerpunt te Melsele was de wind gedraaid, vanaf nu bijna enkel nog meewind. Door de rotvaart reden we voorbij onze gebruikelijke stop, oeps. Dan maar voort knallen. Daar ging ook Dave uiteindelijk van kop af, gedaan met de leut voor hem. Hij wil van niemand hulp, zeker al niet van de sterke rugwind. Halfweg waren we toen.
Vanaf nu was het de beurt aan de iets minder sterke koptrekkers. Nee namen wil ik niet noemen, maar den Ivan en Lange Marc deden hun opperste best. Draaien, keren en dan nog die wind, Muerte. “Totaal leeg”, hoorde ik iemand met zijn laatste adem mompelen.
De laatste tientallen kilometers kwamen Nikolaas en Joren aan kop. Je moest de tenen geregeld uitkuizen vandaag. Rijden, godverdomme! De witte rook zal niet lang op zich laten wachten. Meneer Robbeets had zijn vrouwlief Ellen zelfs meegebracht, ze moest met haar eigen ogen komen aanschouwen hoe goed hij wel reed. Want verhaaltjes en de werkelijkheid verschillen nogal eens van elkaar. Ze wreef geregeld in haar ogen, was het echt wat ze zag? Op kousenvoeten reed ze vlotjes mee, ze wilden geen glimp missen van manlief aan die kop. Wie is hier het sterke geslacht?
Met wat licht gezever “in pakjes” onderweg, bereikten we bijna onze eindstreep. Maar ik kon het niet laten, het was sterker als mezelf, ik moest nog 1 keer voorbij Michèle rijden. Blijkbaar heeft één ieder van ons zijn vaste plek in het peloton. Voorbijsteken doen we niet! Maar het is zo leuk om soms eens buiten de lijntjes te kleuren. En wat een mooie regenboog was het wel in de eerste koershelft!

door Erik Seghers

Zoals de paaseitjes op zijn, was ook de laatste adem van paus Franciscus op. Het plein stond overladen vol, het leek wel het Vaticaanplein in kleinere vorm. Geen foto’s en camera’s toegelaten, dus geen groepsfoto. Onze Padre Familia had het parcours enigszins aangepast, en het weer had hij in een andere stijl gegoten in vergelijking met het vorige jaar. Onder een stralende zon trokken enkele kardinalen hun apostelen op gang, richting Oordegem. Sommigen konden nog juist een kruisteken maken, in de hoop dat dit hen onderweg ging ondersteunen. Marc V had zijn zegen van thuis uit gegeven. Het nuttigen van te veel wijwater de avond voordien was hem blijkbaar niet goed bekomen. Ook al is hij er niet, hij slaagt er steeds in om in het verslag te komen, wordt dit onze nieuwe Trump?                                                   

Andere apostelen kunnen blijkbaar wel beter tegen de drank, want zij stonden er wel, op het moment dat de koers gereden wordt. We vertrokken met iets minder dan de 400 000 aanwezigen gisteren in Rome, met welgeteld 29.  Er werden enkele grenzen verlegd , doch bleef het parcours dat voor onze voeten lag wondermooi. De mannen in de voorste gelederen kwamen vliegensvlug in beeld, achter hen de bengelende bende. De roste van de USA zou zeggen: ‘De Nepcoureurs ‘ in actie, die willen geen vrede maar oorlog!                                                 

Halfweg de rit ging dan heel het peloton in de “Beek”. Het was totale chaos, wie ging er bij de fietsen blijven als wij daar allen in de beek zaten? Jawel, den enige echte coureur onder ons, den Eddy Merckx. Nadat we het leeggoed op het plateau gezet hadden, gingen we het traject verder verkennen. Stapvoets. Want die eerste helling na de stop, hakten er bij velen in. No pain no gain! Niet veel later werden alle remmen al dichtgetrokken. Er werd geroepen dat er iemand gelost was uit onze rangen, weliswaar was het Lange Marc. Had hij zijn beste tijd gehad, zijn prostaat? Achter de breed gevleugelde schouderpartij van ons nieuw lid, kon er zich wel 3 man verstoppen. Welkom Fredje de Burghgraeve.                                                                                                            

Onze Padre had op dat moment het hazenpad gekozen, hij wilde blijkbaar ons verdere pad effenen. Meester Kerremans en Mister Pro brachten hem terug. En zo ging de stoet verder richting onze thuishaven. Eendracht maakt macht, en binnen afzienbare tijd met nog meer veiligheid, met onze nieuwe Kasket. En zo arriveerden we veilig en wel in onze Kathedraal Coolhem. Met het nodige ‘weinige’ wijwater! Kruis erover. Maar niet voor Meester Daems, want hij is de beste onder de dekens.

door Eddy Daems

Eerst een klein dankwoordje aan de Snelvoeters die zo snel en spontaan reageerden op de oproep tot het overnemen van enkele ritten van onze voorzitter. We zullen Chris nog een tijdje moeten missen tijdens onze zondagse ritten en wensen hem langs deze weg alvast veel sterkte en beterschap toe! Het ga je goed, Chris!

Het voorspelde wisselvallige weer – en mogelijk ook de paaseieren – hadden alvast enkele van onze pedaalridders doen besluiten deze door Erik H fijn voorbereide rit te skippen. ‘Platte zjatten’, noemde men hen vandaag in ons peletonnetje. Daarnaast hadden we nog enkele afzeggingen door ziekte. Tot nu heeft wel enkel Jan Suys een doktersbriefje binnengebracht als geldig bewijs van afwezigheid. Merci, Jan!
De enige die we vergeving schenken is ons Michèle R, omdat zij er op haar verjaardag tegenop zag van al die naar zweet ruikende Snelvoeters, met restjes snot in het aangezicht, drie kussen te moeten geven.

17 Snelvoeten en gastrijder Jens Meersmans kozen daarna het hazenpad richting de splinternieuwe gemeente Pajottegem in het Pajottenland, met als keerpunt het dorp Kester.
Van een paasbestand – zoals afgesproken tussen Rusland en Oekraïene – was bij ons geen sprake. Jelle en Jos vuurden in de eerste helft van de rit immers de ene cartouche na de andere af. Eddy en Hans T hadden onderweg al eens een vruchteloze poging gedaan om de Jelle de kop af te rijden, maar zij betaalden hun inspanning zelf meteen cash. De Jelle had vandaag ook weer precies ‘haas’ gegeten. Bij zulke snelheden voelden weinigen zich vandaag geroepen de kop te nemen.
Misschien moeten we voor Jelle en onze andere jonge snelheidsduivels een kilometerheffing in het leven roepen, wat zoveel betekent als hen te laten betalen voor het aantal kilometers dat zij op kop hebben gereden.
In Ternat gingen plots enkele SV’ers hun territorium afbakenen, toen we in de mot kregen dat Erwin DC, die net teruggekeerd was uit revalidatie na een meniscusoperatie, spoedarts Hans VH onder de arm nam voor een ingreep aan zijn ‘platten tuub’.

Onderweg was hét gespreksonderwerp: ‘Is er ne stop of nie?’ Het antwoord kwam er op km 66, toen enkele SV’ers op weinig democratische manier hun vélo tegen de muur van café Dravershof in Pepingen parkeerden. Zoveel fietsen zelfs, dat papa Marc zijn ongehoorzame zoon (Hij reed twee km per uur te rap voor ons) als straf niet zelf meer tegen de muur kon zetten. Uit pure wanhoop verplichtte papa zoonlief dan maar om onmiddellijk rechtsomkeer te maken om hem thuis eens duchtig over de knie te leggen.
Vertwijfeling en ongeloof alom toen nog ééntje van de onzen rechtsomkeer maakte. Ene Bart DH liet zijn groot dierenhart spreken, toen hij een verdwaalde bok opnieuw op zijn grasgroene weide plaatste na een zelfmoordpoging in de dichtstbijzijnde gracht. Enkele SV’ers zongen Bart toen dankbaar toe: ‘En onzen bok is nog niet dood!’

In de tweede helft van de rit was het tempo wat gezapiger, maar toen kwam de wind weer de kop opzetten. Erik S had dan al het meeste van zijn kruit verschoten, want met weinig doordachte versnellingen en kopbeurten verzekerde hij zich al van een plek in het verslag.
Hans M (die zich deze week een nieuwe gravelbike aanschafte), Lange Marc en Spanjaard Patricia Damos hielden het tempo daarna nog goed strak.
Na de passage aan feestzaal ‘De Waerboom’ in Dilbeek brak de zon eindelijk door en konden we onze bleke body’s de laatste kilometers nog wat vitamine D gunnen.

De aanplakborden met de uitspraak ‘Boeren zorgen voor uw eten’, die we onderweg voorbij reden, werden meteen naar de prullenmand verwezen, want vandaag waren het weerom Jurgen en Cindy die ons van de nodige mondvoorraad voorzagen.
Tot slot mogen we de hoop uitspreken dat we volgende week – een weekje later dan voorzien – de verrijzenis mogen meemaken van een groot aantal Snelvoeters.

door Erik Heyvaert

Wegens een vakbondsactie werd er geen verslag geschreven van de rit van vorig weekend naar Hulst. Het ging snel en er was veel wind. Daarmee is alles gezegd.

Vandaag reden we naar Gaasbeek. Een rit waarvan Eddy T in het verleden de piloot was, maar die dit seizoen door Tom V in goede banen werd geleid. De buienradar voorspelde niet veel goeds en dit laat zich direct voelen in de opkomst van de snelvoeters. Gestart met 11 snelvoeters en 4 gastrijders. Straks zijn we nog met meer gastrijders dan snelvoeters. Frederik P heeft vandaag alvast aangekondigd dat hij volwaardig snelvoeter wil worden. Dus hopelijk tegen de volgende rit in clubkledij. De andere “zwartrijders”, waarvan er sommigen al meer clubritten gereden hebben dan aangesloten leden, moeten misschien ook eens overwegen zich lid te maken van onze club. Vandaag leken we op een duivenkot maar dan zonder onze prijsduiven. Vorig weekend alles kapot gereden om nu te gaan chillen in Roubaix en Curaçao. Het is ze gegund, en gaf ons rust.

Terug naar de start. De opkomst viel naar alle verwachtingen nog mee. We waren met 15. Genoeg om op de weg te rijden. Het regende nog niet bij de start en daar verscheen Jan VB zowaar in een zomerse outfit zonder mouw- en beenstukken. Ook Eddy T was van de partij voor zijn ex-rit, maar wel met mouwstukken. Hadden zij de buienradar gecheckt voor vertrek? Nog maar juist vertrokken en de eerste druppels vielen al uit de lucht. Jan VB gaf er al direct de brui aan en verliet geniepig het peloton aan de Deltabrug. Via omwegen, want hoe kan je een rit naar Gaasbeek meer dan 100km maken, reed Eddy T lek op de Veilinglaan richting Steenhuffel. ” Rij maar door, ik ga naar huis”. Eddy heeft op de terugweg naar huis nog 2 KOM’s behaald met zijne velo in de kofferbak van den auto. De rechtmatige eigenaars van die KOM’s zullen nu al klacht ingediend hebben bij Strava. Bij de eerste klim had den hete Erik een dipje. We reden op dat moment nog met 12 dus hergroeperen, en in groep blijven, was de boodschap. Zonder prijsduiven lukt dit net iets makkelijker. Aangezien we uitgeregend waren, besloten we in groep om niet te stoppen aan het vagevuur. We zullen dit volkscafé later in het seizoen nog wel eens aandoen. Zonder prijsduiven op kop werd er toch nog snel gereden en de laatste 30km kreeg Marc V het moeilijk. Marc wou de groep niet ophouden maar tot twee keer toe hebben we hem kunnen overtuigen om bij de groep te blijven. De kopmannen hebben hun tempo aangepast en we zijn als hechte club richting clublokaal gereden. Het gemiddelde lag iets lager, maar so what. Aangezien we maar met een select groepje waren was de mand met boterhammen, die Gunter en Cindy met liefde gemaakt hadden, een indigestie. De tweede mand werd aan onze schoolmeester gegeven die gedeserteerd was naar Puur Vitesse. Zou hij daar het verslag schrijven?  Achteraf kwam er nog een afvallige het cafe binnen. Gisteren een gravelrit van 175km gereden en vandaag een recupritje. Ook geen waterkieken maar al bij al een sterke madam.

Volgend weekend Kester. een zware rit met mij als piloot. Hoe sadomasochistisch kan men zijn? Hopelijk als een hecht peloton zodat de vakbond geen reden tot klagen heeft.